Het werkt.

Het werpt zijn vruchten af. Alle dagelijkse oefeningen, recitaties, geduldoefeningen, ademhalen, reflekteren en alle verworvenheden die verzameld worden weer wegschenken zodat iedereen er voordeel mee kan doen en ik me er niet aan vastklamp als een bevestiging. Letterlijk alles weer loslaten. Meditaties en oefeningen om me eigen te maken die in de dagelijkse praktijk gaan werken.

Ik kom het nu in alle handelingen tegen. Het werkt en geeft de rust om door te gaan zodat ik met humor de problemen kan overzien. Er niet in vast zit en op tijd de rust in mijn geest kan herstellen.

Zojuist een half uurtje op mijn kussentje zittend, kwam het allemaal weer heel duidelijk binnen. Hoeveel profijt ik eraan heb en hoe blij ik ben dat ik dit pad gevonden heb dat voor mij functioneert.

Vanmorgen ben ik heerlijk lang in bed gebleven en pas opgestaan toen de energie weer ontwaakte en ik er weer zin in kreeg. Nu nog even wachten tot de TT van de TV is verdwenen en dan gaan we er weer tegenaan. Hopen dat we de dozen er tussenuit kunnen vissen  die noodzakelijk zijn voor het normale leven.

;-) 

foto van internet.

Verwonderlijk,

hoe weinig lust ik heb een blogje te maken.. Dagelijks bloggen vind ik een leuke bezigheid maar het vele en harde werken plus de emoties rondom de verhuizing van mijn schoonouders maken dat ik totaal geen behoefte heb om  een en ander hier neer te zetten.
Toch is het heel dubbel gevoel, want een poosje achter mijn PC hangen doet me goed en werkt ontspannend,  merk ik nu ik het toetsenbord weer hoor rammelen. Er komt misschien niet zoveel zinvols over het voetlicht maar dat is ook niet het uitgangspunt van mijn logjes, daar maak ik me niet zo druk over. Er zijn al genoeg dingen waar ik me op dit moment door de dag heen druk over maak.

Ik kom een heel arsenaal aan dingen tegen waar ik tegenaan loop. Verwachtingen die tot teleurstellingen leiden en soms mijn boosheid trikkeren die ik maar beter niet naar buiten kan laten komen want daar heeft niemand wat aan en daarmee maak ik de gang van zaken niet makkelijker. Stapels dozen waarvoor geen plek meer is en mijns inziens kan daar (op mijn manier) wel plek voor gemaakt worden. Het stelt mijn geduld danig op de proef omdat het een andere manier van werken is dan 'mij eigen'. En zo kan ik nog wel even doorgaan met allerlei emoties die boven komen naar aanleiding van de werkzaamheden en omstandigheden.

Maar mijn schoonouders zijn over en hoelang het uitpakken gaat duren, dat kan weleens een zeer langdurige kwestie worden, ik hoop alleen dat zij het nog even poosje samen heel goed en naar de zin zullen hebben ondanks de moeilijk omstandigheden. Dat hebben die schatten dik verdiend.

Voorlopig ben ik dus nog wel even bezig met helpende handen.Tussendoor zal ik het toetsenbord wel weer weten te vinden.

Wat ik ervan leer is dat het heel raadzaam is vóór een verhuizing veel verzamelingen weg te gooien.

:-)

Verhuizen

Druk druk druk
maar altijd wel een gaatje voor een blog.
Morgen en overmorgen mijn schoonouders helpen verhuizen.
En daarna dozen uitpakken.
Ik heb al spierpijn van het afgelopen weekend...


Ik ga naar bed, vast vooruitslapen hahaha.
Weltrusten.

Ik bèn niet boos.

Is jou dat ook weleens overkomen? Dat er in een hoog oplopende conversatie gezegd werd: Je hoeft niet boos te worden...

En dat jij of de ander antwoordde: IK BÈN NIET BOOS MAAR...

Zo'n typetje met het hart op de tong kan dan behoorlijk uit het evenwicht raken en heeft daar over het algemeen zelf behoorlijk last van.

Mij gebeurde dat maar al te vaak en het bezorgde me vaak vervelende situaties. Ik had daar niet alleen last van, maar de emoties vlogen van hoog naar laag en van links naar rechts.  Ik zat er al middenin voor ik het in de gaten had om dan nog maar te zwijgen over de consequenties die het met zich meebracht. Daar zou ik nog een heel boek over kunnen schrijven nu ik erachter kan kijken hoe mijn eigen houding heeft meegewerkt aan de gevolgen in mijn leven. Ik wilde dat wel veranderen want ergens last van hebben is niet leuk maar mijn overweging was dat de emoties die me naar de toppen van de bergen voerden er niet zouden zijn als er ook geen dalen waren en die toppen wilde ik niet missen. Dat leek me vrij logisch. Toch wilde ik de ellende van 'mezelf niet in de hand hebben' kwijt maar ik had geen idee hoe je dat aanpakt.

Kleine oorzaken hebben grote gevolgen. Velen herkennen die heftige emoties misschien niet. Zijn altijd kalm en beheerst, denken eerst na voor ze zich ergens over uitlaten en lopen daardoor niet zo vaak tegen problemen aan. Zo zit ik nu, na jaren oefenen nog steeds niet in elkaar en dat is ook niet het streven, ik mag zijn die ik ben. Ik kan nu op tijd een stapje terugdoen om naar mezelf te kijken. Dat scheelt een slok op een borrel. Dat realiseren is niet van de ene op de andere dag gegaan. Het is een proces van oefening geweest. Ik kon het niet leren tussen de dagelijkse beslommeringen door zoals me dat nooit is gelukt. Het ontglipte me altijd weer.  In eerste instantie moest ik het leren op mijn kussentje door meditatie. Ik heb nu geleerd waar het begin is van problemen en dat is in de geest die aan het denken voorafgaat. Dat heb ik leren zien op mijn kussentje. Gruwelijk vervelend in het begin. Lijf en geest protesteerden verschrikkelijk. Het is  evenals vingeroefeningen om goed piano te leren spelen niet leuk en evenals spierpijn het gevolg is van lichamelijke training, onaangenaam.  Uiteindelijk werd het kussentje een verademing en een plek van rust in mijn geest die ik mezelf gunde. Het concert van het dagelijks leven is nu ook het oefenterrein naast de rustgevende 'vingeroefeningen' die ik niet meer opgeef. En waar ik bang voor was is niet gebeurd. De vreugdevolle toppen van emotie en diepe dalen zijn nog altijd aanwezig maar ik laat me er niet meer door meenemen omdat ik ze nog voor het denken zie en erken. Al klinkt dat hetzelfde het is wezenlijk anders in de ervaring. Ik heb niet alleen zelf baat bij de verandering maar ook mijn directe omgeving heeft minder last van me waardoor er de laatste jaren bijna geen vervelende situaties meer zijn. Maar ja, dat komt natuurlijk ook omdat ik me daar niet meer zo in mee laat gaan en ze daardoor op een andere manier waarneem.

Voor mij is het duidelijk dat je kunt veranderen als je wilt en daarbij kun je gewoon  je persoonlijkheid behouden. Je hoeft nooit te zeggen 'zo ben ik nu eenmaal' dat is een dooddoener .

objectief-subjectief ?

Als het dan toch niet mogelijk is om
de 'uitegklede' waarheid te ervaren
omdat ik
altijd door mijn eigen ogen kijk.
altijd met mijn eigen oren hoor
altijd met mijn eigen  lijf en leden voel
altijd met mijn eigen mond proef
altijd met mijn eigen hersenen denk
altijd met mijn eigen emoties deal

Dan kan ik daar maar beter rekening mee houden
in al mijn
zien
horen
voelen
proeven
denken
en
ervaren

Misschien word ik dan wat milder.

Uitkijken

Ik heb schoon genoeg van al die bloemetjes.

De blik maar even anders richten.

maar aan mijn eigen zien 

is geen ontkomen

Montessori

Maria zei:

Het grootste teken van succes voor een leraar is te kunnen zeggen: De kinderen zijn nu aan het werk alsof ik niet besta."

Maar in de nieuwe tijd is dat een ander begrip geworden. In plaats van het werken op hun laptops (wat op veel middelbare scholen normaal is) zijn ze dan stiekem onder Alt \ Tab met spelletjes bezig.

;-)

Hondsmoe

Hartelijk dank voor de vele reacties weer op het vorige bl;ogje. Hele fijne maar ook dingen die ik misschien niet juist heb opgeschreven of geformuleerd omdat er waarheden aan verbonden worden die ik niet bedoel. Later kom ik in die reacties erop terug.
Nu even gas terug. Ik ben vreselijk moe. Een a.s. verhuizing van schoonouders. Samen met mijn partner twee boekenkasten gehaald, in elkaar gezet, kasten in en uitgepakt, de oude verhuisd. pfffffff. Gelukkig was Niels er ook en had geen huiswerk meer. Ook hem hebben we aan het werk gezet. En nu,

Welterusten.

En het is nog steeds klaprozentijd.

Wat weet ik?

'Que sais-je?' was het motto van Michel de Montaigne, de zestiende eeuwse Franse essayist. Zijn vraag was bedoeld om hem eraan te herinneren dat kennis steeds moet worden getest en op de proef gesteld. Maar het was ook om hem eraan te herinneren dat hij- een welopgevoede en erg rijke man, belezen en met zijn eigen bibliotheek vol boeken- eigenlijk heel weinig wist.


Kennis is slechts briljantheid in de organisatie van ideeën. Het is geen ware wijsheid. De ware wijsheid gaat voorbij kennis.
Confucius


Wat mij boeit is misschien heel zelden eens het tipje van de sluier van wijsheid te ervaren en inzicht te krijgen van mensen die voorbij de kennis wijsheid hebben gerealiseerd en erover hebben verteld en geschreven..
Ik kwam door gedegen onderzoek tot de ontdekking dat er zowel in Oost als West, die wijsheid te vinden is die het leven in een ander perspectief plaatst, het daardoor verandert en leefbaarder maakt.
Ik ben al die wijzen die daaraan bijdragen dankbaar en in het bijzonder Gelek Rimpochee.

Er is niemand die alle wijsheid van zichzelf bezit. Slechts door anderen is het mogelijk te reflekteren, te leren en te ontwikkelen. Zonder medemens is er geen leren of leven mogelijk. En als ik dan toch voor ontwikkeling afhankelijk ben van mijn medemens, dan zoek ik maar liefst de meest wijzen uit. Dat zijn ook vaak degene die het heel eenvoudig , maar ook heel diepzinnig weten te brengen, aangepast aan ieders behoefte.

Wat een optimale tijd voor de klaprozen

Rood als de liefde.

:-)

Vlaamse Gaai en Bonte Specht

Het leven en de dagelijkse dingen zijn weer begonnen en heel misschien komen er nog wel dingen naar het blog die ik meekreeg van de lesretraite. Maar eerst moet ik iets anders kwijt.

Mijn kleinzoon is heel regelmatig hier en gaat van hieruit naar school, Hij zit in de proefwerkweek en vanmorgen hadden we tijd samen te gaan fotograferen. Het is heerlijk even met hem op stap te zijn en de Heemtuin ligt hier vlak achter. Toen we thuiskwamen en de fotootjes bekeken had hij een prachtige foto gemaakt van een Vlaamse Gaai en een Bonte Specht. Ja hoor, ik mocht hem wel op mijn weblog plaatsen.
Bij deze.

De nieuwe tijd

Plotseling zag ik mezelf blogjes breien.

PTSD—Helpt mindfulness?

Tony King was een paar jaar geleden in het Jewel Heart centrum Nijmegen. Verschillende J.H. leden werkten mee aan zijn onderzoek.

Tony King en Hartmut Sagolla

In de onderstaande video vertelt hij over dit interessante project en zijn eigen ervaringen.

Facilitated by the Mind & Life Institute, the symposia brought together a diverse group of researchers and scholars from all over the word to "explore the correlates and consequences of contemplative practice."

In this video, King talks about his own experience with meditation and mindfulness, as well as what inspired him to involve mindfulness in his scientific research.

Een nachtje slapen

Wat moet ik schrijven, wat zal ik zeggen.
Zoveel informatie, zoveel om over na te denken.
Weet je wat...
Ik slaap er nog een nachtje over.

Witte Tara

een les retraite waarin Rimpoche meer uitleg gaf over hoe gebruik te maken van deze kwaliteit. Door de diepe onderlinge verbondenheid van alle levende wezens te leren zien en ook hun lijden te zien, ontstaat de sterke wens om hen te helpen vrij te worden van lijden. Met het ontwikkelen van compassie kun je ook eigen obstakels als hebzucht en gehechtheid overwinnen. Op die manier kan het mes aan twee kanten snijden. 

Het bijzondere aan Tara is dat haar compassie je ertoe kan brengen ook heel snel en vaardig te leren handelen ten behoeve van het welzijn van alle levende wezens.

Bij het mediteren op Tara in het Tibetaans Boeddhisme wordt veel gewerkt met visualisaties en licht, die je eigenlijk heel makkelijk kunt toepassen in je meditatie en die direct een heilzame en zuiverende werking hebben op de geest. 

De tekst, overgenomen van de Jewel Heart Site

Mahayana Boeddhisme

Morgen is het alweer de laatste dag van de Tara lesretraite en het weekend over Compassie bij Jewel Heart in Nijmegen met Gelek Rimpoche.
Er is dan weer een heel bijzondere week voorbij gevlogen. Rimpoche reikte ons nieuwe perspectieven aan.. Andere gezichtspunten om open en eerlijk naar mezelf te kijken en daardoor beter te leren leven en met mijn  medemens om te gaan. Natuurlijk leer ik dat niet IN de les maar VAN de lessen.  Het is de bedoeling het in het dagelijks leven in praktijk te leren brengen. Dat is Dharma beoefenen. Nog heel wat werk aan de winkel onderweg naar een beter leven.

Tara initiatie

Gelek Rimpoche gaf vandaag een Tara initiatie in Nijmegen. Heel bijzonder en aards zoals hij daarmee omgaat. De weg wijst naar een beter leven, daarbij de traditie en de Boeddhistische filosofie trouw blijft en een open ruimte creëert voor zelfreflectie .
Volgende week volgen de lessen die meer tekst en uitleg geven.
Jewel Heart is een organisatie die de oude wijsheid van het Tibetaans Boeddhisme vertaalt naar het dagelijks leven onder leiding van Gelek Rimoche.

Dus ik zal volgende week wat minder vaak of misschien niet op het blog te zien zijn.

En een

Hoog hè.

Niet aanraakbaar

Ik kreeg in een reactie zo'n mooi gedicht van Lenjef toegestuurd.
Ik geef het graag een beter plekje.

Niet aanraakbaar.


Wanneer gedachten de lippen verlaten als zinnen.
Woorden, die samengevat leven diep van binnen.

Tekeningen zijn dan niet nodig.
Zelfs kleuren worden overbodig.

Onzichtbaar, niet aanraakbaar 
maar toch zo echt waar dáár.

Die onverklaarbare vorm van weten.
Door vele mensen al zo lang vergeten.

En daarom juist misschien
slechts door enkelingen wordt gevoeld, gezien.

Enkelingen die heel vaak onbegrepen leven.
Doch meer dan anderen om d’ anderen geven.

Omdat het hart met liefde is gevuld
en geen onrecht duldt.



Lenjef



Wat een prachtig kado plaats je hier.
Zo'n diep gevoeld gedicht voor de medemens.
Als we elkaar zo zouden leren aanvoelen en begrijpen
vanuit een innerlijk dat daar open voor is,
omdat ALLES diep in onszelf aanwezig is en
met elkaar gedeeld kan worden.
Niemand is beter dan de ander.
Wat zou er dan een mooie wereld mogelijk zijn.

Identificaties

Leren zien waar mijn aandeel in het probleem zit of waar mijn manier van omgaan met teleurstellingen of zelfs misschien traumatische emoties, me in de greep van ellende vasthouden.

Zonder onverschillig te worden of een muur te bouwen is het mogelijk te leren loslaten.  Ik ben niet de enige die dat heeft ervaren. Opmerkzaamheid is een begin.

Schreef ik in het vorige logje.

Novelle vroeg:

Zou je misschien eens een persoonlijk voorbeeld kunnen geven? of een ander voorbeeld mag natuurlijk ook.

Een goede vraag Novelle, maar niet zo eenvoudig te beantwoorden. Om  duidelijk te vertellen wat voor mij een steek in mijn hart is, die een probleem kan veroorzaken.

Maar ik denk dat iedereen wel dat gevoel kent van een steek in je hart. Dat is de plek waar je voelt dat je geraakt wordt wanneer iemand met woorden pijlen op je afschiet. Vaak niet eens bedoeld om te kwetsen, maar als je de steek voelt betekent het dat je je aangesproken voelt. Je kunt denken het hoort bij het leven en dat soort van lijden maar gewoon voor lief nemen, maar ik denk dat ook dat niet nodig is want het kan traumatische vormen aannemen in uitzonderlijke omstandigheden, zoals ik ook wel in mijn biografie schreef.

Als ik die steek in mijn hart voel, dan weet ik dat ik geraakt ben. Dat kan soms heel heftig zijn, afhankelijk van wie de op- of aanmerking plaatst. Maar laten we even uitgaan van een ‘simpele’ belediging.

Vroeger werd ik dan heel boos en dat uitte zich niet door kwaad te worden en terug te katten, daar was ik niet altijd assertief genoeg voor. Ik liet het oplopen tot het vat vol was en dan knalde de deksel eraf en kon ik heel lelijk worden. Het zou me zo weer kunnen gebeuren als ik niet oplet.

Er zijn vele mogelijkheden om ermee om te leren gaan. De psychologische manier is in eerste instantie de beste weg om te gaan. Meer zelfvertrouwen opbouwen. Weten waar je voor wilt staan en genoeg zelfrespect hebben om er een weg in te vinden. Boos worden, doen of het je niet interesseert, terug kaatsen of jezelf beter voelen dan de ellende die je toegeworpen wordt etc.

MIJN spirituele weg is, kijken naar mezelf en ervaren dat ik me gekwetst voel. Ik krijg geen erkenning en vraag me af of ik dat nodig heb. Ja, misschien wel. Als ik eerlijk ben moet ik dat ook toegeven.  Is dat mijn egootje dat spreekt? Ik weet en heb geleerd dat het komt omdat ik me identificeer met iets dat ik zou willen zijn, daardoor voel ik me aangesproken. (Dat is het normale proces waar we meestal in vastzitten. We identificeren ons doorlopend met dat wat we denken te zijn en allerlei andere dingen.) Ik BEN niet dat wat ik denk te zijn. Ik denk alleen maar dat ik ben die ik ben maar er is veel meer heel diep in mijzelf verborgen dat ook tot uitdrukking kan komen.

Ik voel me in mijn IK eer aangetast. Welke eer…? Aan welke norm of eer wil mijn IK beantwoorden en is dat nodig? Ik mag zijn die ik ben en ik ben in de ogen van de ander misschien niet wat mijn IK zou willen, maar dan nog… ook ik mag ‘fouten’ maken. Ik hoef niet perfect te zijn.

Om wat die ander zegt hoef ik de persoon in kwestie niet boos aan te kijken, want ook hij/zij is niet alleen maar dat wat ze  (op dat moment) zegt. Waarom zou ik ervan uitgaan dat ze de intensie heeft me te beledigen en als dat wel het geval is, hoef ik daar nog niet moeilijk over te doen. Misschien is het gewoon een reactie op haar eigen innerlijke staat van zijn.

Maar het grootste spirituele onderzoek voor mij is toch te herkennen waar mijn ego in het hele verhaal zit. Als ik daarnaar op zoek ga kan ik het niet eens vinden. Het is slechts een idee dat zich in mij heeft gekristalliseerd, maar in liefde mededogen opgelost kan worden. Dat zelfbedachte ego dat ik niet nodig heb, is degene die me de steek bezorgd en me laat weten dat ik me weer eens met haar identificeer. Dat ik haar heb vastgezet en onwrikbaar overeind wil houden. Bang dat er iets te verliezen is. Al gaande die, lange maar vreugdevolle weg ben ik tot de conclusie gekomen dat er niets te verliezen is, omdat ik bij nader inzien gewoon overeind blijf ook als ik niet bang ben de minste te zijn en daardoor zelfs in kracht win. Als een duikelaartje kom ik weer boven. In het begin deed ik daar soms weken over omdat ik nog niets anders in mijn systeem had zitten, maar nu is het me duidelijk dat ik soms niet eens om hoef te vallen omdat ik het op tijd in de gaten heb.  Alleen mijn ego wordt aangesproken en ik ben zo blij dat ik het nu heel snel ontdek. Mijn ego kan ik laten voor wat het is. Niet meer maar ook niet minder dan een probleembezorger. Zonder dat ego blijft de mogelijkheid overeind om zeer betrokken te blijven. Daar heb ik het echt niet voor nodig, al probeert het er steeds tussendoor te sluipen. Misschien is DAT wel loslaten bedenk ik hier ter plekke. Zo'n ontdekking veranderd mijn hele wereld

Misschien hebben anderen dat al veel sneller in de gaten maar ik heb er heel wat jaartjes van oplettendheid over gedaan en ben blij dat ik nu regelmatig mijn ego kan herkennen in al die kleine steekjes hier en daar. Het grappige is dat ik ze nu vaak als kleine steekjes voel maar het blijft een kwestie van opletten. Het leven wordt er eenvoudiger door en er komt meer blijdschap want ik heb geleerd dat het voor mij DE manier is om te ontdekken dat

ALLES ER MAG ZIJN.

Nu ik alles terug lees dekt het geschrevene lang niet de lading, dit  is ook onmogelijk in een paar woorden te beschrijven. Toch hoop ik dat er iets van overkomt.

Harmonie

Voor medicijnen voor de gezondheid moeten ziektes bestudeerd worden; en muziek die harmonie wil uitdragen moet disharmonie onderzoeken.
Plutarchus (46-120) Griekenland

Ik ben altijd blij als ik hier of daar een bevestiging lees van mijn ideeën. Vooral in een tijd waarin velen alleen maar naar de mooie kanten van het leven en de goede eigenschappen in zichzelf kunnen en willen kijken met de kreet 'positief denken'. (waarmee  ik niet wil zeggen dat doemdenken zinvol is) Het lijkt me dan onmogelijk en op zijn minst erg moeilijk om datgene wat niet goed functioneert of dat waar zich de problemen voordoen te wijzigen. Zo is het in het klein en zo is het in het groot.

Nou ben ik maar klein :-) dus zal ik in mijn eigen leven de problemen moeten onderzoeken om tot probleemloze resultaten te kunnen komen. Vaak heb ik de problemen niet eens dóór. Soms wil ik ze niet eens ervaren als problemen en denk ik dat ze bij het leven horen.
Iets anders is, dat ik de problemen en de ergernissen die op mijn weg komen. niet herken als MIJN probleem. Dan kan ik denken: als die ander zou veranderen, dan heb ik toch geen problemen meer.
Maar ik kan die ander niet veranderen dus zal ik toch wat aan mijn eigen ergernis of verdriet moeten doen. Hoe doe ik dat?

Nou Plutarchus weet wel hoe dat moet. Hij is vast een ervaringsdeskundige geweest anders had hij die uitspraak niet kunnen doen en daar kan ik dan mijn voordeel mee doen. Hij geeft me te kennen dat ik op de goede weg ben om er iets aan te doen.
Een vriendin van mij zegt altijd: 'Spitten, boeddhisme is spitten in jezelf en dan komt er van alles naar boven waar je iets aan kunt veranderen'. Dat heeft natuurlijk niet specifiek iets met boeddhisme te maken, maar daar vinden wij tweetjes toevallig de methode om aan onszelf te werken en dat is heel handzaam.

Voor mij staat zo langzamerhand als een paal boven water dat, door open en eerlijk te durven kijken naar de problemen in mijn leven, zonder te wijzen naar dat wat de ander mij heeft aangedaan, mijn leven grof verbeterd kan worden. Leren zien waar mijn aandeel in het probleem zit of waar mijn manier van omgaan met teleurstellingen of zelfs misschien traumatische emoties, me in de greep van ellende vasthouden.
Zonder onverschillig te worden of een muur te bouwen is het mogelijk te leren loslaten.  Ik ben niet de enige die dat heeft ervaren. Opmerkzaamheid is een begin.

 Het is een leerproces dat nooit ophoudt en een enorme blijdschap tot gevolg kan hebben. Denk maar eens aan de vele schitterende composities in de muziek en de enorme uitvindingen in de medische wereld. Zonder onderzoek waren ze er nooit geweest. En dat blijft niet bij één vreugdevolle compositie. Als je eenmaal de slag te pakken hebt volgen er meer.

Een Gehakkelde Aurelia (met dank aan Corrie die het beestje een naam gaf) die honing zuigt op een distel, dat leek me wel een toepasselijk plaatje.

There must be more

I hope you both found out what more that was for you.

Vlinders op vlinderstruik

Eindelijk is het me gelukt. Een diafilmpje maken en op youtube plaatsen. Kijk maar.

Gelijkheid

Democratie is een charmante regeringsvorm, gevarieerd en vol verwarring, iedereen wordt gelijkwaardig behandeld, of men nu in realiteit wel of niet gelijk is.
 Plato.

 Grappig is dat. Ik heb me al weleens afgevraagd hoe democratisch we tegenwoordig nog zijn. Er is zoveel verschil tussen democratisch denken en handelen. Misschien kun je het niet eens meer democratisch noemen.
Zouden die verwarringen en problemen waar we elkaar mee opzadelen ooit opgeheven kunnen worden?

UPDATE

en laat ik nu ook nog lezen:

Het manco van gelijkheid is dat we het alleen maar willen hebben ten opzichte van onze meerderen 

:-)

En echte democratie in  Den Haag zou slechts een druppel op de gloeiende plaat van de wereld zijn.

Het naamloze Wezen

Er is een eindeloze wereld, broeder!

en er is het naamloze Wezen,

Alleen hij die dat gebied heeft bereikt, kent het:

het is anders dan al wat gehoord en gesproken wordt.

Geen vorm, geen lichaam, geen lengte, geen breedte wordt

hier gezien: hoe kan ik je vertellen wat het is?

Tagore

Tagore komt uit de Hindoe traditie, ook hij had de Hartsoetra goed begrepen.

Het is de vraag of hij die kende, maar de ervaring IS kennen. 

Een andere kennis dan iets vernomen of geleerd hebben.

Het ervaren is een andere manier van zijn die niet is uit te leggen.

Geen uitdrukking is geschikt om de ultieme werkelijkheid uit te drukken.

Dingen die mij mateloos boeien en nieuwsgierig maken. Zeker als heel af en toe een tipje van de sluier wordt opgelicht. 

Tagore met Einstein. Waar mystiek en wetenschap elkaar ontmoeten.

 *Zoals in het voorwoord van dit boek werd aangegeven, was een aantal wetenschappers geïnteresseerd in De Geheime Leer. Volgens zijn nicht had Einstein altijd een exemplaar ervan op zijn bureau. De details van haar getuigenis staan in eindnoot 11 van het Voorwoord,* waar ook gegevens worden verstrekt over twee personen die mogelijk Einsteins interesse in het boek hebben gewekt

* Zie http://www.theosofie.net/onlineliteratuur/cranston/deel7_3.html

Twee kanten

Alles heeft twee kanten. Daar kom ik steeds weer mee in aanraking. Johan Cruijff zei het al: ieder voordeel heb zijn nadeel.
Bij allerlei kreten en uitspraken die ik tegenkom kan ik niet anders dan kanttekeningen plaatsen.

Maak je geen zorgen!

Positief denken!

Soms denk ik weleens dat ze achteloos uitgesproken worden te pas en te onpas. Daarmee wil ik niet zeggen dat het handig is om je WEL zorgen te maken of negatief te gaan denken, maar aan het denken zet het me!

Me ergens zorgen OM maken heeft geen enkele zin, want als het probleem verholpen kan worden dan moet ik er dus iets aan doen en als dat niet kan is het zinloos me er zorgen OM te maken.
Maar zorgen VOOR, is iets heel anders en het één sluit het ander niet uit. Het komt voor dat met de luchtige aanpak van: me geen zorgen maken, het zorgen voor wordt vergeten. Dan heb ik de neiging om er maar verder niet meer over na te denken. Want ook zorgen VOOR is zeker niet eenvoudig. De verantwoording voor zorg op je nemen is niet mis.

Hetzelfde 'gevaar' zit in positief blijven denken. De goede kant is dat het je energie kan blijven geven en je door moeilijkheden heen helpt wanneer je zwaar in de put zit. Op zulke momenten is positief denken heel nuttig. Maar als je daar weer uitgekrabbeld bent is het wel handig die negatieve kanten weer te gaan zien.  Als ik de ellendige dingen en de problemen niet meer kan of wil herkennen omdat ik er door een houding van, altijd positief blijven denken, overheen gewalst ben, kunnen ze ook niet verholpen of veranderd worden. Hoe kan ik iets veranderen wat ik niet (wil) zien. Hoe zou Greenpeace, Wakker Dier, en mensen die zich inzetten voor War child etc.  kunnen werken zonder dat men zich druk maakt om de ellende?
En zo werkt het ook met de problemen die ik in mijn eigen leven tegenkom. Als ik ze niet als een probleem ken of wil zien kan ik er ook niets aan veranderen al zou ik dat nog zo graag willen.

Als ik naar het TV journaal kijk en al die ellende op me af zie komen, haal ik er juist de kracht en de ideeën  uit om er iets aan te gaan doen. Dan word ik me bewust hoe noodzakelijk het is me voor iets in te zetten op wat voor manier dan ook. Iedereen kan op zijn of haar eigen manier een steentje bijdragen. Wat je doet is voor ieder anders maar altijd zinvol binnen  dat wat de mogelijkheden zijn.  Er niet zo makkelijk in geloven dat het wel goed zal komen, geeft mij altijd een duwtje in de rug om er iets aan te doen.

Als ik denk dat het wel goed zal komen laat ik het aan een ander over en kies de weg van de minste weerstand zonder zelf verantwoording te nemen voor wat er in de wereld en met mezelf gebeurd. Ik ben  toch echt een deel van het geheel en medeverantwoordelijk zoals ik dat ook voor mezelf ben al is mijn aandeel in die grote wereld nog zo klein. Dan wordt het zaak eerst zo snel mogelijk de put uit te komen en de problemen onder ogen te gaan zien. Pas dan kan er echt iets gebeuren. Misschien alleen in mijn eigen leven dat ik deel met de mijne, maar dat is voor dit moment meer dan voldoende. Dat is mijn weg en mijn mogelijkheid. Daar kan ik op dit moment mijn handen vol aan hebben en intussen rond blijven kijken en de noodzakelijkheid herkennen van problemen onder ogen leren zien. Ook mijn eigen misschien wel heel kleine problemen, maar toch...

Rembrandtplein

Mis met de Dalai Lama ;-)

De Dalai Lama woonde een mis bij in St. Stephen's Cathedral in Wenen, Oostenrijk op 27 mei, 2012. Photo/Tenzin Choejor/OHHDL

Allen Ginsberg zingt de Heart Sutra

Prajnaparamitasoetra

Allen Ginsberg
zingt/reciteert de heartsoetra in het Engels.





Onze Tibetaanse leraar Gelek Rimpoche vertaalde het naar het Engels.
De vertaling naar het Nederlands is van Piet Soeters.

Aldus heb ik vernomen: Bodhisattva Avalokiteshvara doorschouwde de vijf skanda's in de meditatieve staat van volmaakt inzicht en bevond ze leeg van essentie. Daardoor kwam hij alle lijden te boven.

Sharipoetra, vorm is leegte, leegte is vorm, vorm is niets anders dan leegte, leegte niets anders dan vorm. Dat geld ook voor voelen, waarnemen, toekennen en bewustzijn.

Sharipoetra, dit is het wezen van alles: zonder ontstaan en zonder ophouden, niet zuiver en niet onzuiver, niet toenemend, niet afnemend. Daarom, waar leegte is , is geen vorm, geen voelen, geen waarnemen, geen toekennen, geen bewustzijn.

Geen oog, geen oor, geen neus, geen tong, geen geluid, geen geur, geen smaak, niets tastbaars, geen mentale objecten. Vanaf de zinnen en de wereld der zinnen tot en met het bewustzijn ervan is er niets.

Er is geen ontstaan en geen ophouden, vanaf onwetendheid tot en met ouderdom en dood.

Geen lijden, geen oorsprong van lijden, geen einde aan lijden en geen weg. Geen inzicht, geen bereiken, geen niet bereiken.

Omdat er voor een bodhisattva niets te bereiken is, verlaat hij zich op en verwijlt in volmaakt inzicht. Daardoor kent zijn geest geen hindernissen en is dus vrij van alle vrees.

Zo bevrijdt hij zich voor altijd van illusie en verwerft volmaakt nirvana. Door dit volmaakte inzicht komen alle boeddha's uit heden, verleden en toekomst tot de volkomen, hoogste en algehele verlichting.

Daarom is de mantra van de vervolmaking van inzicht
de mantra van grote wijsheid, de onovertroffen mantra,
de met niets te vergelijken mantra, de mantra die alle lijden beëindigt, Vrij van onwaarheid en dus waar.
De mantra van de vervolmaking van inzicht luidt aldus:
TAYATHA GATE GATE PARAGATE PARASAMGATE BODHI SVAHA

Sharipoetra zo komt de bodhisattva mahasattva tot het volmaakte inzicht. Boeddha prees de edele Avalokiteshvara: "Voortreffelijk, voortreffelijk! Inderdaad zo komt men tot het volmaakte inzicht!"

Es' nieuwe hoed

Is het niet verschrikkelijk?
Loop ik op het Damrak en hebben twee nestelende zwanen niet alleen ons plastic in beslag genomen,
maar ook nog eens de hoed van   Es  gestolen.

Waardoor lijden we?

Een interessante "talk" van mijn leraar Gelek Rimpoche op You tube.
Binnenkort ga ik me weer tegoed doen aan zijn lessen hier in Nijmegen.

Veel apen maar geen Artis

Ja, laten we naar Artis gaan!
Is het niet een beetje te warm, zullen we het uitstellen, misschien is het morgen wat koeler?
Nee, laten we toch maar gaan want nu vandaag heb je vrij genomen en anders moet je het weer omgezetten.
En zo stapten we vanmorgen in de trein op weg naar Amsterdam. In Utrecht moesten we overstappen en daar bleef de trein staan. De machinest deelde mee dat er iemand onwel was geworden en er moest op een ambulance gewacht worden. Even later raadde hij ons aan een andere trein naar Amsterdam te nemen. Iedereen spoedde zich naar buiten, Wij hadden het niet zo goed kunnen verstaan, want er zat een vader met een klein jongetje voor ons die nogal veel herrie maakte. We renden gewoon met de horde mee. Ja gelukkig, daar zaten we dan in de volgende trein. Maar plotseling viel me een schermpje in de trein op,  "deze trein gaat naar Den Haag". Rennen, we zitten in de verkeerde trein. Uiteindelijk hadden we de goede trein te pakken. Die zat bomvol want wij waren op het nippertje en we moesten staan. Een aardige jongen maakte een plaatsje voor me vrij. Gelukkig ik mocht zitten. Ze bestaan dus toch gewoon, die aardige jonge allochtone mannen die een oud mens als ik een zitplaats gunnen.
In Amsterdam hobbelden we het Centraal station uit op zoek naar lijn 9. Er stond nergens aangegeven welk spoor we moesten hebben. En warm dat het was, warm!
Ik sprak iemand aan met een outfit dat me aan een chauffeur of conducteur deed denken en jawel; ik had beet. "Nee het staat niet aangegeven mevrouw. Er rijdt geen enkele tram. Er is er een uit de rails gelopen. Als u rechts en dan links en dan weer....kunt u met de huppeldepup naar ...en dan moet u uitstappen bij... en dan ff lopen...."
We hebben toen maar van de nood een deugd gemaakt en zijn vol goede moed Amsterdam ingewandeld en zagen Damrak, De beurs van Berlage, Rokin, Kalverstraat. Begijnenhof, de Dam, Rembrandtplein, Spui, Thoprbeckeplein Heregracht en wandelde daarna terug. We kwamen thuis met honderden foto's vermaakten ons kostelijk en nu lig ik voor pampus achter de computer.
De beste  foto's komen er hier of op http://ellyvandoorn.wordpress.com/  vandaag of morgen wel achteraan.

Hier vast een voorproefje.

Spinselmotrups

En uiteindelijk kruipt de laatste spinselmotrups uit het web in de kaalgevreten boom.

Vrijheid en juist handelen

Als er nou eens niet zo'n dictatortje in mijn hart zou zitten die in de gaten hield wat ZIJ eraan had. 

Hoe meer ik dat in de gaten krijg des te meer ik opmerk dat er maar heel weinig is dat ik spontaan en zonder overwegingen doe. Als iets haar tegenstaat zeg ik nee dat wil ik niet, als ze iets leuk vindt of er profijt van kan hebben staat ze vooraan om mee te doen. Dat dictatortje heeft me aardig onder controle en regeert mijn handelingen. Ik laat me van alles door haar opleggen. Ze zorgt ervoor dat ik bij voorbaat al weer iets heb bedacht om het wel of niet te willen.

Wat zou er een enorme vrijheid zijn als ik haar overboord kon gooien en ik overal als een kind open en vrij tegenover zou kunnen staan. Als ik er kon zijn voor het leven zelf met alles erop en eraan en niet omdat alles om mij draait.

En toch vind ik het al een heel gewin dat ik dat dictatortje heb ontdekt. Het geeft me gelukkig een wat eerlijker zelfbeeld zonder uitvluchten en de keus naar haar te luisteren of niet.

Ik zou al die zelfopgelegde beperkingen graag weg willen blazen als de pluizen van de paardebloem

of is dat willen ook weer aan dat dictatortje gerelateerd?

Daar zal ik deze week toch ook eens op letten.

Oplettendheid kent geen einde 

en dat dictatortje is zo handig 

een eindeloos spel van nieuwsgierigheid voor mij :-)

Zondagmorgen

Aan de ontbijttafel kijken we naar buiten het park in. De vroege zon speelt laag door de bomen.

Een  papa achter de wandelwagen

en het mispelboompje staat volop in bloei voor het raam.

Prachtig weer om de ochtend met fotograferen in de Heemtuin achter het huis door te brengen.

Ook daar is het zo mooi. Meer kan een mens zich toch niet wensen.
De resultaten komen vanzelf weer hier of op
 http://ellyvandoorn.wordpress.com/ .

Filosofie en het innerlijke weten

Ik lees een boek van J.J. v.d.Leeuw: Illusie en werkelijkheid.
Een heel interessant boek. Uit het hoofdstuk: intuïtie en intellect, maakte ik een kleine samenvatting voor de liefhebbers. Maar eigenlijk is het toch weer uit zijn context gehaald en kan nooit verwoorden en de duidelijkheid geven over dat wat met zorg in de tekst is opgebouwd.
Al lezende word ik er helemaal blij van. Het is op mijn lijf geschreven :-)

Een sluitende redenering en een ogenschijnlijk sluitend bewijs kunnen bij gebrek aan tegenargumenten een schoorvoetende instemming achterlaten, maar kunnen nooit opwegen tegen een innerlijke en directe gewaarwording van waarheid.
Het vermogen om waarheid waar te nemen en te erkennen hebben we nodig om onderscheid te kunnen maken  tussen de levende wijsheid, in welke gedaante ook, en een briljante maar lege intelectuele schittering. In deze tijd van het intellect zijn er maar weinigen in staat om de stem van de intuïtie te herkennen, als die ontbreekt kunnen de logica en de argumenten haar niet vervangen.
Voor velen wordt de intuïtieve erkenning van waarheid geassocieerd met ideeën van onzekerheid en vaagheid.


Hoe kunnen we onderscheid maken tussen een goede en verkeerde intuïtie?
Wij kunnen kracht putten uit de wetenschap dat de grootste leraren aller tijden  hun conclusie over de innerlijke waarde steeds als intuïtie hebben gepresenteerd. Wij kennen geen Christus of Boeddha die de waarheid van zijn leer bewijst of logisch beredeneert.


Toch zouden we de waarde van de logische redenering en het intellectuele bewijs nooit mogen miskennen als een techniek  van communiceren van datgene wat we weten aan onze medemens. 

Pimpelmezen vliegen uit

In 2009 maakte ik een filmpje met mijn fototoestel van de pimpelmezen op ons balkon.
Hopelijk kan ik het hier plaatsen.

Zowaar het is gelukt.

Foto's op wordpress

Ik heb zin om weer eens wat meer aandacht aan mijn fotowerk te besteden. Het weer nodigt uit om naar buiten te gaan en als je mee wilt kijken ben je hartelijk welkom op
http://ellyvandoorn.wordpress.com/

Mystiek

Es schreef

Mijn eerste ultieme mystieke ervaring had ik in de jaren zeventig op een lsd-trip. Er was geen binnen of buiten meer, pure heldere wezenlijke werkelijkheidsbeleving. In die tijd las ik graag boeken van Castaneda en de gedichten van Allen Ginsberg die over hetzelfde verhandelden.
Het voordeel van deze ervaring was dat min of meer de basis werd gelegd tot een groeiend bewustzijn ongeveer vergelijkbaar met het aanreiken van een sleutel waarmee je de deur kunt openen die op slot is.

Leuk dat je hiermee komt Es. Tijdens de B. lessen die ik kreeg, hoorde ik dezelfde ervaringen. Allen Ginsberg werd een leerling van Rimpoche.
Bij zelfbewustwording en het boeddhistische pad van liefdevolle vriendelijkheid is er geen trip nodig. Het is een pad dat je bij vol bewustzijn zonder drugs kunt gaan. Zo kom je in het paradijs van je eigen innerlijk wezen. Waar je onderweg regelmatig weer mee in aanraking kunt komen. In toevallige ontmoetingen of zoals in de christelijke traditie wordt gezegd door genade.

Er bestaat geen paradijs buiten ons eigen diepste innerlijk  ZIJN. 

Daarover wordt in vele tradities, mystieke werken en  mythologische verhalen verteld.  Het betekent dat er velen zijn die het pad kennen en weten dat het door de mens begaanbaar is. Zij kwamen in hun innerlijk paradijs en konden er daardoor over schrijven. De ervaring was zo groot dat ze het niet voor zich wilden houden en het graag wilden delen. Dat deed een ieder op zijn eigen manier en men zocht daar woorden voor die een  aanwijzing geven voor dat wat hun belevenis was. Een belevenis waar moeilijk woorden voor te vinden zijn. Ook vertellen ze over de weg die ze gingen,  niet eenvoudig te gaan maar ook niet onoverkomelijk en zeker de moeite waard.

In het Boeddhisme worden handvatten aangereikt door het pad van de Boehdda te volgen zoals o.a.  in de Lam Rim, het Vajra Yana en de zes paramita's wordt beschreven.
De Joods-Christelijke traditie kent zijn tien geboden, geen VERboden, maar tien voorstellen die ons (aan)geboden worden om beter te kunnen leven, spiegels waarin je naar jezelf kunt kijken hoe het er met je voor staat en waar je iets mee kunt doen) en in het nieuwe testament de liefde voor God en de mens.
In het Hindoeïsme is een prachtig pad beschreven in de verhalen van de Mahabarata waar Krishna in de Bhagavat Gita aan Arjuna vertelt  hoe je de strijd aan kunt gaan op je weg.
In de mystiek lees je over de beklimming van een berg, bij Johannes van het Kruis en Teresa van Avila vertelt over de innerlijke burcht waar je in de diepste innerlijke kamer de Koning kunt ontmoeten. Een modernere schrijver is Anselm Grün. Hij schrijft daarover in zijn boekje: De hemel begint in jezelf.
Ook de boeken van Dürckheim zijn heel bijzonder en Walter leest ze graag heb ik begrepen :-)
Verder zijn er vele sprookjes en andere verhalen die vertellen over een weg  naar je diepste zelf. Je kunt ze allemaal gebruiken als spiegels.

Voor ieder wat wils als je geïnteresseerd zou zijn. Maar vergis je niet, 'je kunt het pad niet gaan als je het niet zelf geworden bent', wordt er geschreven in  'de stem van de Stilte'.
Kennis en lezen is niet voldoende voor resultaten, die kunnen er pas zijn als je het heel langzamerhand tot je door laat dringen door  te leren, erover te denken en STIL te zijn, te mediteren en het je eigen te maken. Er komt heel veel zelfreflectie bij kijken.  Het hoort er allemaal bij. Het is goed voor jezelf goed voor de medemens, aan het begin van het pad, voor onderweg en voor altijd.

En zoals altijd heb ik ook dit niet alleen voor jullie opgeschreven, al lijkt dat misschien zo, maar het geeft mijzelf ook weer een  ondersteuning op het pad dat ik wil gaan en waarop ik nog lang niet uitgewandeld ben.

Mystieke ervaring

Het kan je zomaar overkomen. Toch praat degene die het overkomt er niet zo graag over, want hoe kun je een ervaring verwoorden waar geen woorden voor zijn. Daarbij komt de mogelijkheid van het uitgesproken ongeloof van velen. Dan lijkt het delen ervan zo zinloos.

Plotseling lijken je ogen te zijn geopend en zie je voor een langer of kort moment de wereld als nooit tevoren. Het is niet meer jij en de wereld, maar jij en de wereld zijn één. Het is in en om je heen het doorstroomt je. Je wordt als het ware boven je dagelijkse doen en denken uitgetild en overziet het geheel. Het is niet meer het één of het ander, maar het is er allemaal. Verdriet en geluk zijn versmolten tot één geheel en toch ken je het verschil. Blijdschap, vreugde, geluk, het zijn allemaal woorden die niet waar maken waar het over gaat. Er lijkt een tipje van een sluier opgelicht en je ervaart een andere overweldigende wereld en een ander zelf als één geheel.

Misschien weten we dat alles in het universum deel van één oneindige stroom van liefde is, waarbinnen aantrekking en afstoting functioneert, maar weten is geen kennen. Weten is intelectueel beredeneerd, kennen is een verwerkelijking in onszelf. Die ervaring laat weten wat de Werkelijkheid  is. Het maakt duidelijk dat het niet het één of het ander is, maar beiden. Het Absolute onaanraakbare valt samen met het relatieve kenbare van het dagelijks leven.

De uitwerking daarvan naderhand is voor iedereen weer verschillend, want dan gaat de interpretatie en de dualiteit weer een rol spelen. Het enige wat duidelijk kan zijn geworden is, dat het mogelijk is op een heel andere manier aanwezig te zijn in het hier en nu. Anders dan er over het algemeen over wordt gesproken en begrepen. De werkelijkheid te zien en te ervaren is iets anders dan erover praten.. Het IS er, het BESTAAT . Daar hoef je niet meer aan te twijfelen.

Dat waar Boeddha, Jezus en vele andere mystici over praten heb je even kunnen ervaren. Zij vertellen dat het mogelijk is te leven in die staat van ZIJN. Inteligentie en beredeneren is niet het belangrijkste wat geld. Er is een open aandachtig bewustzijn voor nodig. Een bewustzijn dat openstaat voor meer dan we als normaal ervaren. Een bewustzijn dat niet vastzit in de theorieën die we opbouwen om dingen te verklaren, maar vrij is van denkbeelden, bewijsvoeringen en illusies waar we vol van zitten. Jammer genoeg komen we daar maar zelden van los want om er vrij van te zijn, is het nodig ze eerst te herkennen. En het dubbele daaraan is dat er toch ook woorden en denkbeelden nodig zijn om te verwoorden en duidelijk te maken waar het over gaat want ook hier kan het één niet zonder het ander.

 We hebben nog een hele weg te gaan om VOLLEDIG mens te worden. 

Dagelijkse overvloed

De rode beuk in vol ornaat gaat een weddenschap aan met de kastanje in bloei.

Ik ben een slecht jurylid

en zie door de bomen 

het bos niet meer.

ieder moment is de lichtval anders en mooier.
Ook 's avonds als de laatste zon laag door de takken schijnt
en wanneer de regen de stammen zwart door het blad laat schijnen.

Voor Pampus

Ik kijk terug op een drukke dag
Vanmorgen om kwart voor acht stapte mijn kleinzoon binnen en gewoonlijk ontbijten we dan samen. Hij heeft er dan al een reisje vanuit Markelo opzitten en omdat hij af en toe pas later naar school hoeft hebben we het even heel gezellig samen.
Hij is tegenwoordig ook heel geïnteresseerd in fotograferen en dat doet hij niet onverdienstelijk. Dat doet mijn 'oude hart' goed.
Alle activiteiten die daarna mijn dag vulden zorgden ervoor dat ik nu voor pampus achter compie zit. Ik hoop dat ik morgenochtend op tijd klaar ben voor de Yogales van 9.00 tot 10.00 want ook daar verheug ik me toch wel weer op.

De kastanjeboom voor ons raam laat alweer haar bloesem vallen.

Paradijs

Zou de wereld een paradijs zijn als we het juiste zouden doen, denken en weten?
of
zou de wereld voor MIJ een paradijs zijn als IK het juiste zou doen doen, denken en weten?
of
is dat te kort door de bocht.

Aan het eerste kan ik niets veranderen.
Aan het tweede kan ik 'werken' en daarvan kan ik soms resultaten proeven en daardoor vermoeden dat de stelling klopt.
maar ik ben er nog lang niet uit en denk dat er nog veel meer bij komt kijken.

Dog Whisperer

Nou moet ik me toch eens even achter mijn oor krabben.
Wat heeft de Dog Whisperer nou met aandachtig bewustzijn te maken?

Ruimte, energie en blijdschap

Ik kan honderd keer hetzelfde gezien hebben en honderd keer hetzelfde gelezen hebben en plotseling kom ik tot de ontdekking dat er toch nog meer achter dat wat ik erover denk verscholen ligt. Dat ik daar niet eerder opkwam is meestal het resultaat van gewoonten die zo zijn ingebakken, waar ik niet eens meer over nadenk. Allerlei gewoonten hebben, dingen zien en daar etiketten opplakken is 'normaal'. Zonder concepten kan ik niet leven. Ik zou niet weten dat een boom een boom was zonder het etiket boom.
Het ontdekkingsmoment van de meer of andere waarden achter het 'etiket' kan een enorme opening geven en me duidelijk maken dat er meer is dan ik aanvankelijk dacht, alhoewel dat moment van die ervaring niets met denken te maken heeft, maar met  bewust worden van het vastzittende denkpatroon. Die ontdekkingstocht is eindeloos en mateloos boeiend.

Om dat onderzoek te kunnen doen is het noodzakelijk me eerst bewust te worden van de ideeën die ik heb vastgezet die tot gewoontedenken zijn geworden, pas wanneer ik die herken is het mogelijk ze los te laten en openingen te creëren. Die nieuwe ideeën zijn niet noodzakelijk blijvend en kunnen altijd weer herzien worden. Dit proces geeft op zich al veel  ruimte, energie en blijdschap die vrij komt in de ervaring.

Zo kan ik denken dat ik me naar binnen heb gekeerd omdat ik niet uitga, gewoon van lezen houd of me met mijn eigen dingen bezig houdt en geen prikkels van buitenaf nodig heb, maar is dat zo? Zijn de dingen waar ik me mee bezig houd GEEN prikkels van buitenaf ook al zijn ze misschien minder opvallend dan wat ik mensen om mij heen zie doen?

En ook hier weer: het gaat niet om de antwoorden, of om de discussie of je iets wel of niet zou moeten doen, maar om het proces van bewustwording die de ruimte, rust, de energie, de vrede  en  blijdschap creëert.
Ik mag zijn die ik ben!

Naar binnen keren

Als het innerlijk leven is opgedroogd, moeten we wel kunstmatige prikkels van buitenaf scheppen om in een vervangingsmiddel te voorzien, of op zijn minst zorgen voor een dermate ongebroken opeenvolging van afwisselende sensaties, dat we geen tijd krijgen om de afwezigheid van leven in ons binnenste op te merken.

uit: Illusie en werkelijkheid
     J.J. van der Leeuw

Bevrijdingsdag

Zoals Plato al schreef in een van de reacties: er gaan heel wat discussies op blogs over dat gezamenlijk herdenken. Hoe denk jij daarover Elly?



Vandaag Bevrijdingsdag.
Maar wat is een Bevrijdingsdag als we vast zitten in oude wonden? Is er dan innerlijke vrijheid?
Daarmee wil ik niet zeggen dat er aan die open wonden zonder heling voorbijgelopen moet worden.
Er zijn zoveel blokkades, beperkingen en onoverkomelijke frustraties voor velen van ons die als kind genadeloos zijn  beschadigd. Zij hebben het niet eenvoudig om het verleden achter zich te laten. Vaak is het individueel onmogelijk geworden. Gelukkig kan een enkeling zich daarbovenuit worstelen en daar kan ik heel blij van worden. Het maakt ook duidelijk dat er een mogelijkheid is om het ergste te boven te komen en weer open naar de hele wereld te kunnen kijken. Het verleden achter je te laten en te leven vanuit een open NU.

Een tijdje geleden zag ik een reportage hoe men daar in Indonesië mee omging, met de ellende die wij als Nederlanders daar hebben aangericht. Als vanzelfsprekend had het een plek gekregen en leefden de slachtoffers in vrijheid verder. Zo zijn er meer voorbeelden.

De enige manier om te leren zwemmen is van de kant afspringen waaraan je je vastklampt. Maar wie garandeert je dat je niet verdrinkt? Angst om jezelf te verliezen is één van de grootste obstakels. Dat geld niet alleen voor oorlogswonden, maar voor veel andere zaken in ons leven. Er is heel veel moed nodig om daar doorheen te prikken. Het is maar de vraag of dat in een leven haalbaar is wanneer je zwaar beschadigd bent.
Ik zou iedereen die moed toe willen wensen om boosheid, frustratie, diep gewortelde zware emoties los te laten. Verder dan wensen kom ik niet want springen moet je zelf. De ervaring alleen kan je vertellen dat je verder leeft en het mogelijk is vanuit een ander perspectief naar iets te kijken waardoor er wezenlijk iets verandert en er meer innerlijke vrijheid ontstaat. Je kunt zwemmen.

We kunnen elkaar in openheid de ruimte, de liefde en vrijheid geven om te leren zwemmen, misschien wel met zwembandjes in het besef dat het niet voor iedereen mogelijk is over beperkingen heen te stappen.

Vaak is het moeilijk een middenweg te bewandelen waar beide partijen ongeschonden uit de bus komen. Maar met wederzijds respect moet het lukken. Alles verandert voortdurend ook onze emoties rond alle voorbijgaande zaken. Daarmee leren leven en ook de veranderende emoties toelaten, dat is een begin van innerlijke vrijheid. Dat is waar ik voor staan wil.



Beperking

Vrede

'Maak mij een instrument van uw vrede. Laat mij liefde zaaien daar waar haat heerst.'

Franciscus van Assisi

Corrie schreef er een mooie tekst over.

Naamloos

Een naamloos zwijgen
zingt mij toe
als voor mijn raam
gordijnen dicht
een vreemde vogel
roept
ik luister en beluister
je aanwezigheid
dichtbij
geen glas
en geen gordijn
zijn tussen
jou en mij
en is de vogel heen
ben jij toch hier
in naamloos zwijgen
van mijn hart

Een gedicht van Suze Ophof. Zij overleed in 2006

Gerust in onzekerheid

Ervaar je leven.

We worden geboren en vroeger of later sterven we. Elk moment is gewoon wat het is. Rancune, bitterheid en een wrok tegen iemand koesteren weerhouden ons ervan te zien, te horen, te proeven en ervan te genieten. Dit zou het enige moment van ons leven kunnen zijn, dit zou de enige aardbei zijn die we ooit zullen eten, We zouden ons hierover depressief kunnen voelen of we zouden het eindelijk kunnen waarderen. We zouden behagen kunnen scheppen in de kostbaarheid van elk afzonderlijk moment.

Uit: ‘Gerust in onzekerheid’  van Pema Chödrön