dinsdag 15 augustus 2017

Bloemen vogels en insecten

Kijk en dan kom je terug met een verweest roodborstje, bloemen en vleesetende insecten.
Een hoornaar die een ander insect verslind.
Ja zo gaat dat in de natuur.








Ff weg

Soms schieten er dingen door mijn hoofd en dan denk ik: dat moet ik opschrijven. Maar dat doe ik niet. En als ik dan zoiets zou willen gebruiken dan heb ik het niet meer paraat. Heb jij dat nou ook?
De vakantietijd is alweer bijna voorbij en dan komt er weer een meer wekelijkse routine. Nu weet ik soms niet welke dag het is. Het lijkt af en toe wel ieder dag zondag. Vooral zoals nu want nu gaan we weer even naar buiten en natuurlijk met het fototoestel. Er is wel regen voorspeld maar volgens buienradar komt het niet hier overheen. Dus daar gaan we weer. Gewapend met fototoestel en hoed om de ogen rust te geven.

maandag 14 augustus 2017

Genoten

Vanmorgen zijn we weer wezen fotograferen in de Heemtuin. Hier vlak achter onze flat. Dat is altijd weer genieten. We hoeven niet ver van huis te gaan om het vakantiegevoel te krijgen.
De zon stond al hoog aan de hemel en eigenlijk is het voor het fotograferen mooier in de vroege morgen of de late middag te fotograferen met strijklicht.
En niet alleen voor de foto's maar ook voor mijn ogen die de hoge lichten slecht verdragen. Maar gelukkig gaan we samen en Ferry maakt me opmerkzaam van wat ik in de wirwar van lichten en vormen niet zie.

Dagelijks ben ik me ervanbewust hoe heerlijk het is te kunnen zien, fotograferen en schilderen. Ook al gaan mijn ogen achteruit, ik hoop het nog lang vol te houden ook al is het op een lager nivo.

Toch weer met leuke foto's thuisgekomen. En...genoten.






zaterdag 12 augustus 2017

Zo vrij als een vogel

Het leven.is heel wat rustiger geworden. We hoeven bijna nooit meer de wekker te zetten om op te staan en kunnen op enkele verplichtingen na bijna iedere dag doen en laten wat we willen.
Nou ja eigenlijk zijn er zo na twee jaar samen vrij en blij thuis, weer allerlei nieuwe vaste gewoonten ingeslopen die toch verplichtend zijn en ook dat is goed. Blijft overeind dat de stress van verplichtingen is verdwenen en ik zorg er ook wel voor niet teveel hooi meer op mijn vork te nemen.
Heel lang heb ik verplichtende taken gehad in het Verzorgingshuis waar ik een kleine 10 jaar werkte. Daarna jarenlange mantelzorg en dan als laatste mijn lieve moeder die ik dagelijks bezocht en uiteindelijk zes jaar geleden overleed.
En dan waren er de vrijwillege taken en cursussen bij de theosofische vereniging en Boeddhistiche Sanga van Jewel Heart. Het was een drukke en mooie tijd waar ik heel veel van heb geleerd. Vooral zelfrefexie en mede daardoor een andere manier van leven.

En nu ben ik dus in een andere vase van mijn leven terecht gekomen. Ik heb toch weer wat werkzaamheden op me genomen, niet zo frequent maar wel intensief. Dat past wel bij me. Ik wil vooral heel aandachtig en opmerkzaam zijn dat ik er geen stressgevoelens bij krijg want daar krijg ik ook lichamelijke kachten van. Dat gaat me dacht ik wel goed af en nu voel ik me ook beter in staat om NEE te zeggen als er benauwende gevoelens naar boven komen.
Toch zou het ook wel zo kunnen zijn dat die niet meer zo snel naar boven komen omdat ik voor mijzelf niet meer hoef te presteren. Ik doe alles wat ik nu doe puur omdat ik het graag wil zonder enige verdere bijbedoeling.

Ik heb gemerkt dat vooral dat laatste heel lastig te herkennen is en dat er soms heel subtiel onderhuids kleine overwegingen een rol kunnen spelen. Dingen waar aan beantwoord zou moeten worden. Bijvoorbeeld of het wel goed genoeg is wat ik doe- of dat anderen er iets aan hebben- of me verplicht voelen ergens aan te beantwoorden.
Dat herkennen, daarvoor is veel oplettendheid nodig want zolang ik het niet herken heeft het kans om voort te woekeren.

Daarom wil ik als ik dan toch weer eens een blogje schrijf, dat doen om het allemaal voor mijzelf te verwoorden en omdat ik er zin in heb. Want dan krijgt datgene wat ik verwoord handjes en voetjes en komen al die ondergeschoven kindjes naar boven. Ze mogen er zijn en ik leer mijn grenzen kennen.

Ik voel me zo vrij als een vogel

donderdag 10 augustus 2017

Tijden veranderen

Jarenlang schreef ik een dagelijks blogje in het Magazijn. Daar beleefde ik veel plezier aan en ik vond het zinvol. Vooral de overdenkingen boeide mij zelf altijd het meeste.
Tijden veranderen en nu komen er bijna geen blogjes meer in dit Magazijn. Soms, zoals op dit moment, neem ik me voor er weer dagelijks een te schrijven. Gewoon over dagelijkse dingen. Zelfs met het telefoontje kan ik er een maken. Kleine moeite en leuk om te doen.

Is dat zinvol? Ach, ik ben er nog steeds van overtuigd dat je de zin zelf aan je leven moet geven en dat is voor iedereen anders.

Evenals de belangrijke dingen. Ook dat wat eerst belangrijk leek, blijkt soms uiteindelijk onbelangrijk.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...