donderdag 26 maart 2020

Rare tijden

Het zijn rare tijden. Het corona virus houdt ons in zijn greep en dagelijks stromen de berichtgevingen onze huiskamers binnen die nu vol zitten met mensen die normaal gesproken naar school en werk zijn. Daarnaast blijven de kamers van de alleenstaanden in de verpleeghuizen eenzaam en verlaten om nog maar te zwijgen over wat zich in de ziekenhuizen afspeelt. De straten zijn uitgestorven want iedereen blijft zoveel mogelijk in huis.

Alle ruimte voor mij om weer eens een blogje te schrijven want ook ik kom de deur niet meer uit.
"Ben je bang?" vroeg een vriendin me door de telefoon.
Nee ik geloof niet dat ik bang ben maar het laat me ook niet koud. Natuurlijk hoop ik niet ziek te worden. Ik zie geen enkele noodzaak om naar buiten te gaan. Fer doet de nodige boodschappen en ook voor zijn 90 jarige moeder die hij wel regelmatig bezoekt want zij heeft het ook zwaar zonder verdere familie die normaal gesproken vaak langs kwam.

Ik heb het goed in huis. Kan allemaal fijne dingen doen. Zoals ik dat eigenlijk altijd gewend was maar nu toch wat meer tijd. Ik heb digitale contacten, schilder, zit achter de computer, bewerk oude fotootjes, mediteer, lees, verzorg de plantjes en moet poetsen omdat de hulp voorlopig niet meer komt.

Zo kabbelt het leven verder en zie ik naar buiten hoe het voorjaar zich gewoon ontwikkelt. Straks komen de blaadjes weer aan de bomen en wordt het warmer. Gaan de ramen in de serre weer open en ik realiseer me hoe goed het leven voor me is als wij zelf hopelijk niet ziek worden.

Het lijkt wel een ego trip dit blogje want helaas zo is het niet voor iedereen. Ik zou willen dat iedereen zich niet mee zou laten slepen door alle emoties die er rondom spelen en in het eigen midden kan blijven staan. Ik zou wensen dat iedereen zo buiten de problemen kon blijven en vind het zo geweldig dat hulpverleners er juist middenin gaan staan. Ja probeer dan nog steeds maar in je eigen midden te blijven terwijl je bezig bent je medemens te redden. Ook daarna zal er dan heel wat te verwerken zijn.

Al met al denk ik dan dat het heel belangrijk is dat wanneer we zelf niet met de zwaarste problemen geconfronteerd worden en door de omstandigheden ook niet naar buiten kunnen om een helpende hand te bieden het toch belangrijk is goed op onszelf te passen zodat we niet nog eens een extra belasting voor de toch al overbelaste maatschappij vormen. En dat we dus ook gehoor geven aan de oproepen waaraan we wel kunnen voldoen om het leven voor anderen te verlichten. Al is het alleen goed voor jezelf zorgen zonder anderen in gevaar te brengen. Dat is echt niet zinloos leven. Dat is bewustwording.


Op facebook zet ik regelmatig een troostfotootje 
dus ook hier.




vrijdag 20 maart 2020

er gaat wat fout

zo te zien is Blogspot ook al in de war met het vorige blogje is veel mis gegaan.



Verschrikkingen en troost


Ik geloof dat het nu goed gaat met het plaatsen op Blogspot.

Dit schreef ik enkele jaren geleden.



In het dagboek van Etty Hillesum "Het Verstoorde leven" schreef zij over de verschrikkingen van de Tweede Wereld oorlog en de manier waarop zij er in enkele jaren tijd mee om leerde gaan. Ze beschrijft haar weg naar de verwerkelijking van vrede diep in haarzelf. Geregeld vind ik raakvlakken met de weg van de Bodhisattva. Het was voor haar geen pad dat over rozen ging, maar een hard gevecht met zichzelf en met de omstandigheden waarin ze verkeerde wat als een hevig deinen op de golven gezien kan worden. Ze laat zien dat het mogelijk is om het pad te bewandelen om tot innerlijke vrede te komen. Uiteindelijk kiest ze er zelfs voor om bij haar medegevangenen te blijven, omdat ze hen niet in de steek wilde laten. Ze heeft het in bovengenoemd citaat over de vrouwen in het concentratie kamp Westerbork. Hoe begrijpelijk en invoelbaar is hun lijden en hoe bijzonder, vol rust en overgave vindt Etty haar weg daarin.

In veel landen en o.a. Tibet is onderdrukking en marteling aan de orde van de dag. Er zijn verhalen bekend dat, onder de meest zware omstandigheden, monniken en nonnen dit in de diepste innerlijke vrede doorstaan hebben. De Tibetanen die dit meegemaakt hebben en die konden vluchten, hebben hun verhaal in ieder geval aan de wereld kunnen vertellen.
Dit zijn grootse voorbeelden van wat voor de menselijke geest mogelijk is om in barre omstandigheden toch innerlijke vrede te bewerkstelligen.

Al meer dan 65 jaar leven we hier in Nederland in vrede, dat wil zeggen dat er geen oorlogssituatie is. In veel landen is dat anders. Overal op de wereld spelen zich kleine en grotere oorlogen af. Er worden mensen vervolgd, opgesloten en gemarteld. We kunnen het allemaal meebeleven als we het nieuws zien of de kranten lezen, want de hedendaagse communicatie staat voor niets. Deze voorbeelden laten zien dat er zelfs in de grootste ellende een weg naar vrede in jezelf te vinden is.




Ik leef nu hier in een tijd met ontelbare mogelijkheden en juiste omstandigheden. Het is nu de tijd om alle zeilen bij te zetten en om te leren gaan met al onze onvrede over de kleinigheden die er in ons opkomen zoals irritaties, weerstanden ongenoegen over onze medemens. Door aandachtig en oplettend te zijn kunnen we ze leren kennen en herkennen in onszelf. Nu kunnen we oefenen om ook deze onvrede om te zetten tot diepe vrede in onszelf om zo standvastig en vol vrede het volledige leven tegemoet te treden.



Nu in tijden van Corona virus komen er veel emoties vrij en zou ik wensen dat iedereen in zijn eigen midden kan blijven functioneren en niet in paniek zal raken. Dat je je vast kunt houden aan de mogelijkheden die beschikbaar zijn en er het beste van maken.


veel kracht, liefde en licht op ieders pad gewenst.









zaterdag 14 maart 2020

En daar zit ik dan op mijn nieuwe plekje achter de computer. Ik kan alles zo aan de kant schuiven en de plek omtoveren zodat ik kan schilderen. Alles helemaal naar mijn zin.

Ik ben de computer aan het opschonen en heel veel fotootjes aan het weggooien. Maar toen kwam ik deze ook tegen van onze vakantie naar Wenen. Alweer drie jaar geleden. Wat is het toch leuk om te zien. Dan kom ik weer helemaal in die sfeer.


We hoorden onderweg tijdens een tussenstop in Passau het grootste orgel van de wereld. Nou als je daarop Toccata in Fuga van Bach hoort word je finaal omver geblazen en wandelt het kippenvel over je rug. Dus...
Deze herinnering mag blijven.

Weer verhuizen

Ik ben weer eens aan het verhuizen. Ja gewoon, intern. Iedere keer kom ik weer op nieuwe gedachten om de lichtinval zo voordelig mogelijk voor mijn ogen te gebruiken. Teveel licht in mijn ogen is niet handig want dan wordt mijn zicht steeds minder en te weinig licht op waar ik mee bezig ben is ook niet goed. Dus het blijft altijd weer zoeken naar andere of betere mogelijkheden.
Zo ook nu en ik denk dat ik nu mijn plekje gevonden heb.. Ik zit dan zelf buiten de lichtinval maar op de werkplek vang ik al het licht dat ik gebruiken kan.

Lekker in de kamer bij de open keuken een mooie werktafel. Vlakbij de kraan om kwasten te spoelen en ik kan er de computer ook opzetten. Alles bij de hand en voor 's avonds een mooie lamp erboven. Ik heb alles voorbereid en nu is het wachten tot mijn schat zijn gedeelte aanpast en dan kan ik ook weer verder. Dat gaat helemaal goed komen.


n

zondag 8 maart 2020

De herberg

De Herberg

Mens-zijn is een herberg.
Elke dag komen er nieuwe gasten.
Vrolijkheid, somberheid, laagheid (slaperigheid), even een helder moment
als onverwachte bezoeker.

Verwelkom ze en bied allen een gastvrij onthaal!
Ook al zijn het een hoop zorgen
die jouw huis overhoop halen.

Behandel toch elke gast met respect.
Misschien ruimt hij bij je op
en maakt hij plaats voor iets anders, iets fijns.

De sombere gedachte, de schaamte, de boosaardigheid,
Treed ze lachend bij de deur tegemoet
en nodig hen binnen.

Wees dankbaar voor wie er komt,
want ieder van hen is gestuurd
als een gids uit het onbekende.

Geschreven door Rumi




zaterdag 7 maart 2020

Oud spul

Steeds beter leer ik met mijn windows laptop annex tablet omgaan en de mogelijkheden zijn eindeloos. Ik merk steeds meer dat het handiger om ook als ik de windows modus gebruik toch de tablet instellingen te handhaven. Dat heeft voor mij veel voordelen.

ik ben alle foto's van de grote computer over aan het zetten op externe sticks of schijf zodat ik ze gewoon op de laptop kan gebruiken en in de tablet modus heb ik dan een heerlijk groot scherm en een compleet toetsenbord als ik dat wil gebruiken zoals nu.

Maar dat is niet het enige waar ik mee bezig ben. Ook op mijn gitaar ben ik regelmatig aan het oefenen. Afgelopen woensdag was er in Vreedenhoff, het verzorgingshuis hiernaast een bonte avond georganiseerd. Wat was het leuk. Het personeel voerde allerlei stukjes op. Af en toe lag ik dubbel van het lachen. De zaal was overvol en geen van de bewoners scheen behoefte te hebben na de pauze te verdwijnen. Ik heb samen met een collega vrijwilliger ook nog wat liedjes gezongen met de gitaar. Wel eng hoor maar we hebben het er redelijk vanaf gebracht en de bewoners hebben een mooie avond gehad.
Vrijdag middag ben ik weer op de klassieke toer gegaan en heb in een huiskamer pianostukken en concertgedeelten gedraaid van LangLang. De muziek moet oorverdovend hard zodat ik het niet meer om aan te horen vind omdat de apparatuur dat volume niet aan kan maar de bewoners genieten er dan pas van. Ja zo zie je maar.

Nu nog even een fotootje van een vakantie in 2007. Een van de fotootje waar ik nu druk mee bezig ben, Heel leuk om al dat oude spul weer tegen te komen.

Echt een heel blogje over oud spul. Maar ja wat wil je op mijn leeftijd. Ik geniet ervan ghaghagha.


zaterdag 22 februari 2020

Laptop

Ja ja. Ik ben nu bezig op een laptop en niet meer op mijn oude getrouwe pc. Dat is een hele overschakeling. Sommige dingen gaan makkelijker maar vooral foto`s bewerken geeft wat meer problemen. Ik was zo gewend op de pc en kon ermee lezen en schrijven. Maar ja ik wilde er ook heel graag op kunnen tekenen en dan ook nog de mogelijkheid bebben er usb ingangen in te hebben.
Best wel wat noten op mijn zang dus.

Uiteindelijk na jaren rondkijken en zoeken heb ik hem gevonden. Ik hoop dat het mijn trouwe maatje wordt en dat ik er net zo eigen mee zal worden als met de pc.



De eerste expirementen zijn gelukt maar ik moet nog veel dingen verder installeren en onderzoeken

zaterdag 8 februari 2020

Op stap




We zijn de laatste tijd regelmatig op stap geweest. Met dit zachte winterweer en die lage lichten is het goed fotograferen
We waren afgelopen week in Zutphen.


Nu ben ik op mijn tablet aan het uitproberen hoe ik zonder problemen een blogje kan schrijven en dan ook nog tussendoor fotootjes in kan passen vanuit de cloud. Maar dat valt nog lang niet mee want tussendoor raak ik dingen die ik dacht op te slaan kwijt. Dus moet het nog anders. Ik geloof dat het nu begint te dagen. Nu nog een extra fotootje en dan heb ik het geloof ik dóór. 
helaas rechtstreeks vanuit de onedrive hier plaatsen lukt niet. Dan moet ik ze eerst op de tablet plaatsen. En dat wilde ik juist voorkomen. Want een tablet heeft minder geheugen om al die fotootjes op te slaan. En nu is hij ook nog klein. Dus het is beter zonder de app te werken en gewoon met de internet uitvoering.
Het houd je wel van de straat. Die uitzoekerij. Nu kijken wat het wordt. Publiceren.

woensdag 22 januari 2020

Over het schilderen

Ooit schreef ik dat het schilderen synchroon loopt met mijn leven. Maar dat klopt niet helemaal. Het is anders. Eens kijken of ik daar de juiste woorden voor kan vinden.

Nu na 75 jaar terugkijkend, is mijn hele leven niet meer en niet minder dan een bundeling van heel veel grote en kleine verhalen. En dat is waar mijn schilderijen over vertellen. Je zou het leven in kunnen delen in hele grote en kleine perioden. Daarbij vind ik het beeld dat ik in theosofie en boeddhisme leerde van een snoer kralen ook heel passend. Iedere kraal is een eigenheid en er loopt een draad doorheen die ze tot een snoer maakt. Dat geld in het groot voor reincarnatie en laat duidelijk zien dat in principe de ene kraal iets heel anders is dan de andere kraal wat meteen aangeeft dat reïncarnatie niets met de persoonlijkheid te maken heeft.
 Maar zo is het mijns inziens ook in één  heel leven. Iedermoment en jedere periode is anders. Steeds nieuwe verhalen die ontstaan op de draad van het bewustzijn dat mij vormt. Waaraan ik uitdrukking geef door middel van mijn leven en  creativitiet. Het is de bewustzijnsstroom die alles verbind en tot een geheel maakt.
Ieder schilderij dat ik maak geeft daar uitdrukking aan.

Nu begrijp ik ook waarom ik abstracte schilderijen wel enorm waardeer en prachtig vind maar ze niet zelf kan maken omdat ik er dan mijn verhaal niet in terugvind. Als ik  iets abstracts heb gemaakt wat ik wel goed vind, kijk ik er in vertwifeling naar en denk... EN NU? ...
Pas op het moment dat ik die link met mijn verhaal kan leggen op wat voor manier dan ook wordt het mijn werk en is het klaar.  Dan geeft het uitdrukking aan wat ik wil vertellen. Dat is de synchronisatie met mijn leven.  Het kan terugspringen op herinneringen die in mijn bewustzijn zijn opgeslagen. Herinneringen van de korte maar ook van de lange termijn.
Dat is ook de reden waardoor mijn werk zulke grote verschillen vertoont omdat het niet alleen gaat over  wat ik zie maar ook over wat ik leef en beleef. Daar loopt de rode draad van mijn bewustzijn en fysiek van mijn handschrift doorheen, herkenbaar in zijn eigenheid.

ellyvandoorn@blogspot.com   schilderijen blog

Wat ter tafel komt



woensdag 8 januari 2020

Zoveel moois

We hebben de versterker naar Rhenen gebracht voor revisie. Onderweg naar Rhenen heb ik me verwonderd over al het moois dat we onderweg tegen kwamen. Tot aan wageningen dat stuk rijden we wel vaker maar toch is het vreemd dat ik iedere keer weer dingen zie die me nooit eerder zijn opgevallen. En dan dat laatste stuk. Wat een prachtige huizen in een bijzondere mooie natuurlijke omgeving. Bossen, landschappen en oude gerenoveerde huizen en nieuwe moderne huizen. De een nog mooier dan de ander. Wat leven we toch onder gunstige omstandigheden dat het allemaal mogelijk is. Er komen dan zoveel indrukken op me af dat ik me realiseer dat het onmogelijk is alles op te slaan en te onthouden. Dat zou ik het liefst willen kunnen. Misschien ook om het weer in mijn herinnering op te kunnen roepen. Of om het te kunnen reproduceren. Misschien vind ik het ook daarom wel zo leuk om vanuit de auto te fotograferen. Nu had ik het fototoestel niet bij me en daardoor realiseerde ik me wel op een andere manier hoe ontzettend veel moois er onderweg te zien is.

Rhenen trouwens ook een heel mooi plaatsje en ik heb het genoteerd want daar moeten we ook weer eens met het fototoestel heen om plaatjes te schieten. Wat geniet ik  ontzettend van al het mooie dat ik nog steeds zien kan.
Ook bv die grauwe hollandse luchten en zo n schiterende grote brug waar we overgaan en die er bijna lichtgevend wit uitspringt in dat grauwgrijs, want na Rhenen gingen we de waal over naar Beuningen. En via de nieuwe brug in Nijmegen, die zo prachtig is vormgegeven, terug naar Arnhem.

In Beuningen hebben we even naar lampen gekeken maar het viel me erg tegen. Dat wat ik op internet vond leek heel wat maar eigenlijk vind ik de lamp die we hebben veel mooier maar daar kan helaas geen led lamp in want met led deed hij het niet meer. Voorlopig dus echt niet een ander lamp. En wat minder vaak die energieslurpende lamp aan.

Hoog Sammy kijk omhoog




donderdag 2 januari 2020

Gelukkig nieuwjaar


Dat als eerte natuurlijk. Ik hoop dat dit een gezond en vredevol jaar wordt voor iedereen. En verder heb ik vanmorgen mijn eigen leven zitten overdenken en daar kwam dit uit tevoorschijn.

Weer een heel nieuwjaar aangebroken. We hebben zoals gewoonlijk een heel rustige oudjaarsavond gehad. TV kijken en wachten tot twaalf uur. Geen feest geen sprudelwein lekker oliebollen en Simpel zonder suiker. Maar wat voel ik me ontzettend gelukkig. Samen met Fer als twee zielsverwanten en geen enkele behoefte aan wát meer dan ook. Gewoon genieten van dat we er zijn, samenzijn en het zo ontzettend goed hebben.

Het lijkt wel of ik me steeds meer  realiseer hoe goed het leven voor ons is. Vanmorgen aan de ontbijttafel had Fer een cd van Mozart opgezet  die ik vrijdagmiddag mee wil nemen naar Vreedenhoff voor het luisteruurtje klassieke muziek en terwijl ik naar buiten keek ben ik me er zo van bewust dat het goed is. Dat alles altijd op zijn plek valt en alles met elkaar onlosmakelijk verbonden is.
Vroeger toen het diep in mij niet zo lekker zat en ik ontevreden was in een moeilijk huwelijk, was ik vaak alleen en eigenlijk altijd eenzaam. Als ik dan alleen s avonds, wanneer de kinderen op bed lagen, muziek aanzette en luisterde dan stelde ik me een leven voor en dat was precies zo'n leven als ik nu kan leiden. Is dat niet geweldig. In die tientalle jaren die daartussen liggen is er heel veel gebeurd. Een leven realiseren waar ik me gelukkig in voel is niet altijd vanzelf gegaan. Niet alleen aan de omstandigheden heb ik moeten werken maar ook aan mijn eigen innerlijke beleving. En aan een innerlijk en spiritueel leven kun je alleen maar werken als de omstandigheden dat toelaten of als je daar de omstandighrden voor hebt kunnen realiseren.. Ja, dat had ik toen niet kunnen bedenken maar nu als ik alles kan overzien wordt dat steeds duidelijker.

De jaren hebben me ook geleerd dat je onder alle omstandigheden moet leren in je eigen midden te blijven. Te veranderen wat binnen je mogelijkheden ligt en te accepteren wat je niet kunt veranderen en van daaruit in overgave je leven leiden.

Wat heb ik enorm veel van de Boeddhistische en Theosofische lessen geleerd die ik tientalle jaren volgde en waar ik me nog steeds verbonden mee voel.
Nog dagelijks komen die filosofieën van pas en lees ik erover. Nu het liefst op de tablet die me ondanks het slechte zicht de mogelijkheid biedt toch alles te kunnen lezen wat ik wil en ik ben zo gelukkig met een heel arsenaal aan  boeken die daarvoor beschikbaar zijn. Toch kom ik nog veel te weinig toe aan alles wat ik zou willen doen.

Lezen dus, maar ook het schilderen en tekenen. Wat heb ik daar een plezier in zoalng het mogelijk is. Er is altijd wel een plekje te creëren met een verlichting die goed genoeg is om nog behoorlijk te kunnen zien. We zijn pas weer aan het kijken geweest of er nog een verbetering mogelijkheid is, maar dat is nu even op de lange baan geschoven  want ...

We zijn op zoek naar een andere uto. Heel spannend. Ik ben benieuwd wat het wordt.

En dan heb ik nu dus ook nog de gitaar waar ik me op kan uitleven nu mijn vingers niet meer zo zeer doen van de snaren omdat ze een aardig eeltlaagje vertonen. Ook weer zo leuk om na werkelijk hoe is het mogelijk, na 60 jaar weer op re pakken.

Maar het is de vraag of ik ook gelukkig kan blijven als essentiële  dingen voor dat materiële geluk wegvallen. Dan hoop ik in ieder geval de rust en stabiliteit te kunnen vinden om heel tevreden te blijven. Want die tijd zal waarschijnlijk nog komen als ik niet voor die tijd overlijd en zoals ik nu denk zal ik ook daar op een goede manier mee om kunnen gaan  en in overgave vertrekken. Want er is niets waar ik me zorgen over hoef te maken. Zorgen vóór wil ik wel, zorgen maken óver, dat heb ik geloof ik aardig afgeschaft.

Al met al een nieuw jaar om me op te verheugen en blij mee te zijn. Wat het ook moge brengen.



vrijdag 20 december 2019

Wat is waar?

Vanmorgen aan de ontbijttafel viel mijn oog op de klok. Het was 9.33  en het viel me op dat de 9 maar een horizontaal streepje meer had en zich daarmee onderscheidde van de 3.

Wat zijn die computer programma's  toch verwonderlijk. Je kunt er alles mee. Nu zit ik daar ook weer op mijn tablet mee te spelen. Uit maar 2 mogelijkheden wordt een complete digitale wereld geschapen vanuit niet iets. Maar in in de relatie tussen die twee dingen 0 en 1 , aan en uit, voortkomend uit het niet iets ontstaat de digitale wereld. Hoe ik me dat moet voorstellen, tja daar heb ik niet genoeg verstand van maar er zijn mensen die daar ontelbaar veel mee kunnen. The sky is the limit.


Maar als dat mogelijk is, is het dan nog zo vreemd dat het hele universum uit het niet iets ontstaan is? Het niet iets waarin alles in potentie aanwezig is? Het moet er natuurlijk wel uitgehaald kunnen worden. Misschien ontwikkelt het zich als vanzelfsprekend na een oerknal.

En dat is kennelijk gebeurd want we zijn er. En wie weet hoeveel eindeloze kringlopen van universa er al voor onze oerknal e aanwezig waren. Geen begin en geen einde. Altijd een herhalend komen en gaan. Evenals de seizoenen. Dat gaat je toch duizelen. Maar zo leuk om me te realiseren hoe beperkt  we met al onze know how in feite zijn.

  En of al die brainspinsels waar zijn? Geen idee maar leuk om mee te spelen. In de theosofie wordt daar graag over gestudeerd. En daar komt dan nog veel meer interssants om de hoek kijken.
Voorlopig eerst maar eens hier en nu weer kerst gaan vieren.




woensdag 18 december 2019

Vol verwachting

Het schiet aardig op naar de kerst. De donkere dagen zijn regelmatig volop aanwezig en om een uur of vier zitten we met een kopje cappuccino en alle lampjes aan.. Gezellig is het wel. 
Zojuist even een paar kersttakken gekocht want die moesten er nog bij in de vaas op tafel. Een paar kleine cadeautjes voor de achterkleinkinderen.. Ziezo, daar heb ik geen zorgen meer over en dan hoef ik alleen nog maar voor de gourmet alles te regelen. Nou dat gaat me nog wel lukken volgende week. Ik hoop dat het voor ons weer een gezellige kerstavond wordt. 



Rudof gelooft er helemaal in. Hij hangt aan de voordeur iedereen te verwelkomen die komt of erlangs loopt naar de volgende verdiepingen. Want enkele medebewoners nemen steevast de trap vanwege de conditie. Goede zaak. Wij ook nog zolang het kan en de boodschappen het toelaten, dan mijden we de lift.



Afgelopen maandagmiddag speelde ik op mijn gitaar in Vreedenhoff en begeleidde de kerstzangmiddag voor de bewoners. Nou dat valt nog lang niet mee na een paar maanden oefenen en ik maakte heel wat fouten. Gelukkig word ik daar niet op afgerekend en de gezelligheid staat gewoon hoog in het vaandel. Zelf heb ik er ondanks de moeite die ik ernmee heb toch veel plezier in en meestal, zingend achter de rolstoel worden de bewoners weer naar hun kamers en huiskamers terug gebracht. Leuker kunnen we het niet maken. 

En wat geeft het me dan veel voldoening.

vrijdag 13 december 2019

Een bijzonder mens


Ik heb een gratis boekje gedownload van Yasmine verschure, gevonden op internet.
Er staan dagelijkse tekstjes in. Niet dat ik ze ook dagelijks lees maarn ik vind ze heel bijzonder.
Een bijzonder mens.

Op het moment dat we al onze denkbeelden over onszelf, onze relaties, ons werk, onze religie en onze nationaliteit met wortel en tak hebben uitgeroeid zijn we innerlijk  heel. We stappen uit het strijdtoneel en hoewel we ons blijven verwarmen aan het licht van anderen, ontsteken we ons eigen licht. Vanuit een grenzeloos bewustzijn, waarin geen plaats is voor afgescheidenheid, kijken we met mededogen naar de strijd in de wereld – zonder die nog te voeden of er nog langer deel van uit te maken. Hoewel er ogenschijnlijk niets is veranderd, is niets nog langer hetzelfde...

Ik herken er veel in maar zo bedenk ik ze zelf toch niet.

Mooi zeker in deze kersttijd maar ook voor iedere dag


zaterdag 7 december 2019

Een blij hart


Het valt niet mee om oud en/of ziek te zijn. Ik zie het dagelijks om me heen gebeuren en op een of andere manier denk ik er altijd over na, zo van: wat zou ik doen en hoe zou ik willen reageren op de pijnen en problemen waarmee mijn omgeving geconfronteerd wordt, de dingen die  mij misschien ook allemaal nog te wachten staan. Natuurlijk weet ik nu ook al wel van pijnen en handycaps en probeer me daar altijd zo goed mogelijk doorheen te slaan maar ik wil door me in de narigheden van de ander te verdiepen bij mezelf dat gevoel naar boven halen in de hoop dat ik er zelf ooit goed mee om kan gaan en er nu voor de ander begrip voor kan hebben. Wat dat is weet ik niet maar ik denk dat door er nu over na te denken  ik daar op de lange duur baat bij kan hebben. Ik zou dat natuurlijk niet doen als ik er depressief van zou worden maar juist omdat ik dat niet word of daar geen aanleg voor heb, kan ik me daar wel mee bezig houden. En zoals ik al zei in de hoop dat als ik ooit  voor bepaalde dilemma's  zou komen te staan ik weet hoe ik ermee om wil gaan en welke beslissingen ik wil en zou kunnen nemen. En dan ben ik me er ook nog eens van bewust  dat het droogzwemmen is. Wanneer je er in werkelijkheid mee geconfronteerd wordt kan het wel eens heel nders uitpakken en dan moet je nog maar zien of je zwemmen kunt.

Ik herinner me  dat mijn moeder toen ze oud werd ook altijd zei: El, als ik dit of dat doe moet je het me zeggen hoor en dan doe je maar wat jou het beste lijkt. Die houding kan wel eens in mijn genen ingebakken zitten ghaghagha.  Maar toen zij echt heel oud werd 98, was er van 'haar iets zeggen' totaal niet meer aan de orde en was ze ook angstig om uit haar 'normale' omgeving te moeten of andere onzekere dingen tegemoet te zien.

Ach leren leven is niet makkelijk maar ik vind het leven  een voortdurende uitdaging war ik ook wel heel blij van word, en dat leerproces houd nooit op want de omstandigheden zijn onvoorspelbaar. Maar voor dit moment maken we er het beste van en ik prijs mezelf zo intens gelukkig dat ik op dit moment kan leven zoals ik leef en alles om mij heen zie gebeuren soms tot schreiens toe, zonder er zelf onderdoor te gaan en hoop toch ook mijn voordeel ermee te doen en er voor mijn omgeving te kunnen zijn op een aanvaardbare manier. Te doen wat ik doe met een blij hart.

Let it snow let it snow let it snow



vrijdag 6 december 2019

Misschien kunnen we eens verder nadenken over het gegeven dat we allemaal als mensen uit dezelfde oerknal ontstaan zijn. Dus alle basisingrediënten die tijdens de oerknal naar builen werden geslingerd moeten in het hier en nu aanwezig zijn. Dat geld voor alle materiële zaken dat lijkt me duidelijk. En in de materie herkennen we dan een evolutie of een ontwikkeling in de tijd. Want die duur is nodig om dingen te veranderen, te ontwikkelen of samen te stellen. Relaties aan te gaan waardoor er weer nieuwe dingen kunnen ontstaan. Alle gebeurtenissen die met tijd en materie te maken hebben. Vanuit dat begin is ook ons brein ontwikkeld en daarmee ons denkvermogen. Ook zijn we met ons denken tot de ontdekking gekomen dat heel veel reacties en karakterstrukteren in de hersenen zijn opgeslagen. Emoties zijn in de hersenen terug te vinden en onze gedragingen worden door de hersenen aangestuurd. In feite allemaal motorische en materiële zaken. Zo zijn we door miljoenen jaren heen tot de mens geworden die we nu zijn. Allemaal puur realiteit. Ons denken, onze emoties het heeft allemaal bestaansrecht want het is er en komt uit de hersenen voort het is dus niet ongrijpbaar ook al lijkt het  zo maar het zijn dus allemaal fysieke en chemische processen die naar het schijnt ongrijpbare ideeën produceren . Ook al heeft de wetenschap nog niet alles ontdekt en antwoorden over de functiies van het brein. Het zijn allemaal; fysieke toestanden.

Terwijl ik dit zo zit te schrijven moet ik denken aan het ontstaansproces in een zwangerschap. In negen maanden tijd ontwikkelt zich uit een zaadje en een eitje een kompleet mens. Is het niet wonderbaarlijk. Het lijkt veel op het proces dat ik hierboven omschreef.

Maar hoe zit dat nu met dat bewustzijn. Komt dat zomaar uit het niets tevoorschijn als het niet in het brein gevonden kan worden? Wanneer worden we ons bewust. Is dat op het moment dat de hersenen iets herkennen en het oppikken? Hier dreig ik een beetje vast te lopen. Als er geen hersenwerking meer is, is er dan ook geen bewustzijn meer? Ontelbare bijna dood ervaringen die beschreven en onderzocht zijn./ o.a. door p[professor van Lommel beweren heel andere dingen.
https://pimvanlommel.nl/eindeloos-bewustzijn/

En komt dat bewustzijn ook uit het universum voort. Dat moet toch wel anders was het er toch niet, lijkt mij? Zou het in de oerknal aanwezig zijn gewest net eender als de bouwstoffen die er voor ons fysiek waren?

Er zijn zoveel vragen die we zelf op zouden kunnen lossen door ons diepere bewustzijn aan te boren

Als we dat inzien is er in de basis geen verschil tussen de kwaliteiten van het heelal en die van het individu.

Wat zou het mooi zijn als Religie zich meer bewust zou worden van de vreemde dekbeelden die ze op menselijke wijze opbouwden en als waarheden naar buiten brachten, als dogmatische waarheden die ons verstiken en als de wetenschap meer zou samenwerken met de nog niet onderzochte mogelijkheden van het bewustzijn die al zo rijk en duidelijk aanwezig zijn in persoonlijke ervaringen en onderzoekingen zoals de bijna dood ervari gen van professor van Lommel en andere wetenschappers die maar al te vaak afgewezen worden

Verder kom ik vaak tot de conclusie dat veel dogma s gebaseerd zijn op het richtlijnen geven om een goed mens te worden en  soms  zeer behulpzaam kunnen zijn maar naar de letter ook veel ellende kunnen veroorzaken.  Door daar critisch naar kijken kun je duidelijker zien  hoe aantrekking, afstoting en neutraliteit, het universele beginsel, een rol speelt in ons menszijn. Hoe het verworden is tot egoisme haat en onverschilligheid. Helaas zijn oorzaak en gevolg   verworden tot schuld en boete. Ze boezemen ons angst in waardoor we ons eigen functioneren niet meer onder ogen durven komen. Angst voor een opperwezen die we zelf creëerde omdat we onze eigen verantwoordelijkheid en angsten niet in de ogen durven zien.


Helaas





Terug naar:
https://magazijn.blogspot.com/p/een-universum-van-kwaliteiten.html


Scheppende stilte



Phiroz Mehta: Wetenschappers bijvoorbeeld, die echt nieuwe, opmerkelijke inspiratie hebben, of, nogmaals, geweldige kunstenaars wanneer ze prachtige dingen maken - dit gebeurt wanneer alles stil is van binnen, waardoor het nieuwe tevoorschijn komt, het echt nieuwe, het is een pulse van  creatie.

Citaat uit: Can humanity change.
J. Krishnamurti



Ik schreef erover in de serie: een universum van kwaliteitem. Kijk onder de kopjes En in het bijzonder 
https://magazijn.blogspot.com/2019/11/een-scheppende-en-levende-kracht.html

 Zo werkt het dus en niet alleen volgens mij. We zouden tot veel meer in staat zijn en bewuster leven wanneer we in staat zouden zijn in aandacht vanuit een innerlijke stilte te leven in betrokkenheid met dat wat is.

Die weg gaan geeft antwoord op vele vragen.
En stilte betekent niet slapen 🤗🤣





Witte kerst?

Ik luister naar een kerstconcert van Corelli terwijl ik op mijn tablet dit berichtje schrijf. Het is mooi en ik hoop dat de bewoners van Vreedenhoff vanmiddag het ook fijn zullen vinden om ernaar te luisteren als ik het muziekuurtje in een van de huiskmers verzorg samen met een andere vrijwilliger die de thee of koffie verzorgt.
En dan is het weer weekend. De weken vliegen door mijn  vingers het gaat allemaal veel te snel en als ik zo af en toe wat langer in bed blijf gaan de dagen nog sneller.  Ik slaap tegenwoordig nog maar zo'n 4 of 5 uurtjes per nacht maar dan lijkt het wel of ik af en toe slaap in moet halen. Heerlijk lekker lang uitslapen. Maar vanmorgen was ik alweer om 6 uur wakker en we liggen nooit voor 1 uur in bed. Nou ja. Misschien vernadert dat ritme wel weer een keer. Niets veranderlijker dan een mens.

De kerstboom staat dus daar kunnen we het weekend ook weer van genieten. En nu wil ik toch binnenkort eens kijken of er ook nog iets interessants te melden is. Of zou bovenstaand gewoon goed genoeg zijn?

Kom ik en oude foto tegen van 7 jaar geleden. Sjonge jonge. Toen stonden we er toch heel anders voor. Ging ik nog 5.30 uur mijn bed uit want Fer werkte nog, keek ik naar buiten en zag ik dit.

Ik ben blij dat als ik door de andere ramen kijk ik het park zie.
Maar dit is toch ook prachtig. Ik ben benieuwd of het dit jaar weer een witte kerst wordt.





woensdag 27 november 2019

Wat een gedoe

Veel te veel van alles.

Overal had ik aparte blogs van gemaakt. Mijn schilderijen, mijn foto's van vakanties en gewoon fotowerk en dan ook nog mappen op pinterest, schrijverijen etc.

Een tijdje geleden begon het me al over te lopen en heb ik verschillende blogs samengevoegd, maar ja. Nu zocht ik alle digitale tekeningen en ander werk en kon ze niet meer terugvinden. En het gekke was dat ik er 169 terugvond als ik ze hier in het magazijn had willen plaatsen. Dus om te uploaden. Ik vond ze terug in het Google foto archief maar kan er op een andere manier met geen mogelijkheid op een andere manier bijkomen want het blog waar ze instonden heb ik opgeheven en de de publicaties ervan kennelijk ergens in een ander blog samengevoegd waar ik ze niet meer terug vind. Ik had ze toch echt allemaal gelabeld.

Kijk dat heeft nu volgens mij iets met het ouder worden te maken. Dan moet je het jezelf niet meer zo moeilijk maken. Ik heb ook geen zin meer in dat gedoe. Het moet makkelijk zijn. Ik ben blij dat ik al lang geleden ben gaan computeren waardoor het nu een beetje in mijn vingers zit. Maar nu moet ik een stapje terug gaan doen en het makkelijker gaan maken. Eerst dacht ik: zal ik dan toch maar opnieuw een nieuw blog maken voor dat digitale werk.... pffff nee geen zin meer in. Laat het maar voor wat het is.
Maarrrrr ja gelukkig
Op pinterest vond ik de hele map met digitaal werk terug.

 https://nl.pinterest.com/ellyvandoorn2/5-tablettekeningen-e-a-schetsen/

Maar op een google blog of iets dergelijk, nee, vergeet het maar. Toch maar eens kijken of ik het hele digitale werk niet gewoon op deze computer op zal gaan slaan. Dan weet ik zeker dat ik er alle kanten mee op kan. Want voor maandag wil ik toch iets uitprinten in verband met schilder opdrachten die ik wel leuk vind.


dinsdag 26 november 2019

Concept gevonden

Ik dacht dat ik  een beetje uitgeschreven was over de relatie van het bewustzijn  met het universum. Want er bestaat natuurlijk ook een relatie van het bewustzijn  met de vorm en dat is in ons geval het menselijk lichaam. En dan in het bijzonder met onze hersenen en het mentale.  Maar eigenlijk raak je daar nooit over uitgedacht. Het blijft heel bijzonder en altijd zijn er ook in jezelf daarover weer nieuwe ontdekkingen te doen.

Nu vond ik nog een concept  dat ik al eerder schreef maar nog niet publuceerde.

Ik zal er weer eens op mijn gemak naar kijken en het later publiceren. Gister las ik het even globaal door en vroeg me af hoe zit dat allemaal dan in relatie tot spiritualiteit en religie?

Of er bewustzijn is zonder drager, dus bv. Zonder hersenen. De wetenschap weet in ieder geval niet of het in de hersenen huist. Dat blijft vooralsnog een grote vraag. In ieder geval lijkt het zo te zijn dat door de hersenwerking je jezelf bewust kunt maken van bewustzijn. Maar of het er zonder hersenen helemaal niet is lijkt me ook niet logisch als bewustzijn een voorwaarde is om leven te creëren  en als dat zo is dan was bewustzijn in wat voor vorm en op wat voor manier dan ook, al aanwezig tijdens de oerknal anders zou het er nu ook niet kunnen zijn.

Goed. Vandaag hangen er nog veel blaadjes aan de bomen. De rode beuken zijn prachtig bruin rood geworden maar ik kijk dwars door de linden voor mijn raam heen naar de overburen want daar zit geen blad meer aan. Ik heb de hoge planten uit de serre voor dat raam gezet dan is het toch wat knusser. En gelukkig, als ik door de noordelijke ramen kijk, zie ik dat het park in de mooiste herfstkleuren is getooid.

En dan ga ik zo nog even een kerstkaaartje schilderen. Ik  hoop  dat ik voor enkele dierbare nu genoeg kaartjes heb.  Kan ik weer anders gaan expirementeren dan over sneeuw met verf en penseel. Dat is toch het liefste  wat ik doe. En dan moet ik vooral niet vergeten dat er nog veel meer dingen zijn  die gedaan moeten worden.








zondag 24 november 2019

Een scheppende en levende kracht

Met de volgende alinea's eindigde ik het voorlaatste blogje. Veel vragen.



Is bewustzijn een scheppende kracht? Is het heelal zo bijzonder en vanuit zichzelf scheppend zoals we dat ook in onszelf zouden kunnen herkennen onder de juiste oorzaken en omstandigheden? 
Zo boven zo beneden is een oud Hermetische gezegde. Dat wisten de Ouden maar al te goed. Die oude tradities als die van de  Grieken, Egyptenaren en de oosterse wijsheden astrologie etc. zijn mede daaruit afgeleid.Was men zich toen veel heter bewust van hoe alles met alles verbonden is? Het heelal en de mensheid, verbonden vanuit een alomvattende bewustzijnstoestand? Wat zijn wij allemaal kwijtgeraakt door ons meer en meer slechts op de wetenschap te richten die geen antwoorden kan geven over een bewustzijn dat we zelf zouden kunnen ervaren en verder ontwikkelen.Komt het hele heelal uit bewustzijn voort wordt het vanuit een bewustzijn waarin alle bestanddelen aanwezig zijn gecreëerd in  eeuwigdurende tijdenronden van komen en gaan? En is ons bewustzijn ook daarvan afkomstig?

Als ik dat nu nog eens nalees kom ik tot de conclusie dat in de vragen de antwoorden besloten liggen. We zouden er zelf achter kunnen komen. Want datzelfde bewustzijn ligt ook in ons leven besloten. We zouden er niet zoveel voor hoeven doen om het te kennen. Veel van dat bewustzijn zijn we kwijtgeraakt.  Toch hoeven we  er niet meer voor te doen dan volkomen in aandacht aanwezig te zijn.  Niet meer en niet minder dan leven, werken en betrokken zijn. stil van binnenuit. Volkomen aandachtzijn in wat we doen en waar we mee bezig zijn. Niet op dingen vooruitlopen of blijven hangen in vroeger of in onze conditioneringen. Maar bewust doen wat we doen. Of juist gewoon opmerken hoe geconditioneerd we zijn als we weer in het gewoonte denken belanden. want ook daar speelt volkomen aandachtig zijn een rol en het gaat er beslist NIET om iets te moeten leren. Bewustzijn IS. Ons bewust worden van bewustzijn dat overal aanwezig is en in onszelf tot uitdrukking komt.

Ja natuurlijk dat is makkelijker gezegd dan gedaan, want dat doen we namelijk niet. We zijn voortdurend bezig met het verleden, of met de toekomst en alle beslommeringen. Maar als we in volledige aandacht aanwezig zijn, voelen we ons niet gesepareerd als iets op zichzelf staands waar we ons mee identificeren, dat ben IK, en waar ik mee bezig ben is iets anders. want dat doet ons  brein, ons denken. We maken ons druk  over iets wat we beschermen moeten of profileren. Iets waar we een zelfbeeld van gemaakt hebben waar we aan moeten voldoen en talloze andere zaken dat halen we allemaal in ons hoofd en in gedachten. In aandacht zijn we één  met
waar we mee bezig zijn. 


Bewustzijn van bewustzijn waarmee we bezig zijn zoals we volkomen op kunnen gaan in iets dat we graag doen. Een betrokkenheid waarbij je niet meer denkt over het feit dat JIJ bezig bent maar dan is er alleen  BEZIG ZIJN. Sommigen hebben dat met sporten. Het hoofd leegmaken wordt er soms gezegd, anderen met creativiteiten beoefenen of volkomen opgaan in je werk. Op zulke momenten kan er volkomen vrijheid in de betrokkenheid zijn.  Maar op het moment dat je daar van alles bij haalt, in je hoofd is die betrokkenheid  verdwenen . 

Dat brein  hebben we nodig   als  een gereedschap om te kunnen functioneren en is daarvoor ook heel noodzakelijk.  Die  bewuste aandacht en betrokkenheid lijkt het denken uit te schakelen en ZIJN we waar we mee bezig zijn   Het zijn meestal zeldzame momenten. Want al gauw neemt ons brein en het denken  de invullingen weer over. Dan vervallen we  weer in de conditioneringen en bedenksels die aan de haal gaan met onze betrokkenheid.

Op  momenten van die aandacht kun je je werkelijk bewust worden van een universum aan mogelijkheden en kwaliteiten en kun je daarin vrijheid ervaren. 
Daar wordt bewustzijn een scheppende en levende kracht . 


Terug naar
https://magazijn.blogspot.com/p/een-universum-van-kwaliteiten.htmlhttps://magazijn.blogspot.com/p/een-universum-van-kwaliteiten.html

Aandachtig kerstkaartjes maken 😊

vrijdag 25 oktober 2019

Uitstapje

Het schrijven aan de serie voor het universum heb ik maar even op een laag pitje gezet.

Het is me zo langzamerhand duidelijk dat naarmate je ouder wordt er wel een en ander verandert. Het leven is niet alleen leven de lol. En rondom mij heen wordt veel ziekte zorg en leed duidelijk.  Het vraagt veel aandacht om niet alleen aanwezig te zijn voor degene die dat nodig hebben maar ook om in mijn eigen midden te blijven zonder me mee te laten slepen in de gedachtenstromen en emoties die er gewoon zijn en er ook mogen zijn maar wel in mijn eigen midden te blijven zonder de betrokkenheid te verliezen.

Ja ik denk dat dat is waar het voor mij om gaat. Toch merk ik  dat ik dus niet toekom aan het schrijven over meer abstracte zaken zoals het universum en de kwaliteiten die daar een rol spelen maar nu al tikkend,  realiseer ik me dat ook daarin de werkingen en rode draden terug te vinden zijn. Niet meer dan logisch eigenlijk en het zou langzamerhand duidelijk kunnen worden dat ons hele leven met alles verbonden is.

Aantrekking afstoting en neutraliteit spelen ook in dit aardse bestaan onder llerlei omstandigheden een grote rol en op ons niveau  kan het heel behulpzaam werken om mezelf bewust te maken dat alles wat daaromheen een rol speelt te maken heeft met emoties die getrickerd worden door die drie krachten.
Spelen al deze dingen uiteindelijk ook in het universum op dat niveau niet dezelfde rol? Wij mensen zijn in staat daar allerlei emoties bij te betrekken en het heel persoonlijk te maken. Dat gebeurd niet in dat allesoverkoepelende universum, maar de onpersoonlijke werkingen  spelen daar wel een rol.

Ik zit ik nu  heel rustig te relaxen bij prachtige muziek en schrijf dit even van me af in afwachting van de verdere ontwikkelingen doe ik mijn best om met alles wat ik in de loop der jaren heb geleerd en meditatie in mijn midden te blijven. Te zijn als een universum waar alles gebeurd in een opeenvolging van komen en gaan. In het midden van een schitterende ruimte waar alles in en uitgaat en ik in rust aanwezig kan zijn.
Dat is voor mij behulpzaam.

Misschien kan ik op korte termijn dan toch ook verder gaan met de krachten en relaties met het hier en nu en  in het universum.

Als ik dit nu teruglees zie ik dat dit uitstapje best in de serie past dus komt het er gewoon bij te staan.

Terug naar    Een universum van kwaliteiten


dinsdag 22 oktober 2019

Zo boven zo beneden.

Er wordt veel gezegd en geschreven over bewustzijn  maar er wordt tot op heden door de wetenschap niets bewezen. Het bewustzijnsgebied blijft  een grijze brei waar wetenschappers geen antwoord op hebben. Je kunt heel veel artikelen op internet vinden over wetenschappelijk onderzoek maar geen enkel artikel of onderzoek geeft een onomstotelijk bewijs en kan achterhalen waar we het met bewustzijn over hebben. Er kunnen met instrumenten of andere middelen geen eenduidige antwoorden worden verkregen.
Toch is het een van de meest essentiële aanwezige noodzakelijkheden om de mogelijkheid tot bewust leven te ondersteunen en het is maar de vraag of leven zonder bewustzijn wel mogelijk is. In ieder geval geen bewust leven op ons niveau.

In het oosten is daar op een geheel andere wijze onderzoek naar gedaan en hier in het westen is men bezig om  in de hersenen te kijken wat daar gebeurt in verschillende bewustzijns fases.  Dat wordt onderzocht tijdens de slaap en de droom perioden maar ook in verband met meditatieve toestanden. Die metingen zeggen dan natuurlijk veel over de hersenen maar nog niets over het bewustzijn op zich. De Dalai Lama laat zich daarover informeren door wetenschappers. Daar zijn video s over te vinden op YouTube. Dan komen er dingen aan het licht over de werkingen van het bewustzijn op de hersenen die in het oosten zonder fysieke  metingen al lang duidelijk waren en waar de oosterse wetenschap, gebaseerd op menselijke ervaringen,  diepe oorzaken en gevolgen heeft kunnen ontdekken. Op basis van die gegevens, hypothesen is het interessant verder te borduren en andere gevolgtrekkingen meer toegankelijk  te maken.
In het Boeddhisme en op internet kun je daarop gebaseerd veel literatuur vinden over How the mind works.

Is dit poneren van hypothesen en daarmee verder werken uiteindelijk niet hetzelfde als wat er in de wetenschap gebeurd. Werken met aannames op basis van vindingen tot het bewijs gevonden is.  Er is fysiek heel wat kennis te vergaren maar als het fysieke ophoudt en er geen vormen meer aanwezig zijn voor zover wij dat kunnen waarnemen, halen wetenschappers de schouders op. Wat is er voor de oerknal? Met geen mogelijkheid is daar door hen een antwoord op  geven.
Wat is bewustzijn en wat is er mogelijk zonder fysiek? Hetzelfde schouderophalen. Hier gaat tot nog toe de grip van de wetenschap op het onzichtbare verloren.


We hebben al gezien dat alle bouwstoffen uit het heelal ook hier op aarde aanwezig zijn. Misschien in een andere samenstelling maar alles is overal in beginsel aanwezig.
Wat voor het een geldt geldt ook voor het ander. Zowel voor het zichtbare als voor het onzichtbare. Het zichtbare is een duizelingwekkende hoeveelheid stoffelijkheid.  Wat moet het onzichtbare dan wel niet zijn? Iets in dezelfde orde van grootte?
Is dat onzichtbare een alomvattend bewustzijn dat niet alleen gelokaliseerd is in een lichaam en in hersenen maar ook daarbuiten en in het heelal?
Is bewustzijn verbonden met de juiste stoffelijkheid tot creëren  in staat?
Sommige mensen schijnen daar zelf het bewijs van in handen te hebben.

 Waar komen de invallen van wetenschappers als Einstein en vele anderen vandaan? De uitvindingen die worden gedaan en daardoor de mogelijkheden tot grote veranderingen. En dan denk ik het liefst even in positieve zin.  En laat destructieve krachten voor het gemak maar even buiten beschouwing. Zelf verklaren deze personen dat de beste ideeen worden geboren  vanuit een stilte een soort openstaan voor mogelijkheden. Soms zijn ze helemaal niet met hun onderzoeken of werk bezig wanneer ze een inval krijgen. Niet bewust maar vanuit een onderbewustzijn of misschien bovenbewustzijn.  Wanneer ze plotseling, gebaseerd op hun kennis een ingeving krijgen die puzzelstukjes in elkaar laten vallen. En daar zijn talrijke voorbeelden van. Misschien ervaar je die zelf ook soms of misschien wel regelmatig in je eigen leven en ervaringen.

Is bewustzijn een scheppende kracht? Is het heelal zo bijzonder en vanuit zichzelf scheppend zoals we dat ook in onszelf zouden kunnen herkennen onder de juiste oorzaken en omstandigheden? Want die laatste voorwaarden lijken heel essentieel belangrijk te zijn. Dat vond Darwin ook al uit voor zover het fysieke ontwikkelingen betrof.

 Zo boven zo beneden is een oud Hermetische gezegde. Dat wisten de Ouden maar al te goed. Die oude tradities als die van de  Grieken, Egyptenaren en de oosterse wijsheden astrologie etc. zijn mede daaruit afgeleid.
Was men zich toen veel heter bewust van hoe alles met alles verbonden is. Het heelal en de mensheid? Vanuit een alomvattende bewustzijnstoestand? Wat zijn wij allemaal kwijtgeraakt door ons meer en meer slechts op de wetenschap te richten die geen antwoorden kan geven over een bewustzijn dat we zelf zouden kunnen ervaren en verder ontwikkelen.
Komt het hele heelal uit bewustzijn voort wordt het vanuit een bewustzijn waarin alle bestanddelen aanwezig zijn gecreeerd in  eeuwigdurende tijdenronden van komen en gaan? En is ons bewustzijn ook daarvan afkomstig?
En als dat zo is wat zou dat dan voor ons mens zijn betekenen?


Terug naar de pagina Een universum van kwaliteiten 






zaterdag 19 oktober 2019

Er is Waarheid in het heelal.

Ik vond een mooi stuk in het boek van G de Purucker over Mens en Evolutie dat ik graag  wil delen.

Er is Waarheid in het heelal.Wat is die Waarheid? Ze is het heelal zelf, of beter gezegd, de aard van het heelal zoals die zich openbaart in de werkingen van het heelal, dat zichzelf aldus tot uitdrukking brengt.Zijn wetten zijn de gedragslijnen van dat heel- al dat zich in kosmische perioden manifesteert; en een ware filo- sofie, een ware religie, een ware wetenschap tracht deze essentiële zaken te vertolken in gedachtenvormen.Het verlichte menselijke intellect kan deze essentiële zaken vertolken omdat wij, als kroost van het heelal, alle vermogens en krachten die het heelal bezit latent in ons hebben, die zich in ons openbaren als onze eigen krachten en vermogens.Wij hebben dus de organen om het heelal te begrijpen en we komen tot dit begrip door het verwijde- ren van de sluiers die onze natuur omhullen.
En de oorzaak dat die waarheid  in ons aanwezig moet zijn alhoewel niet volledig ontwikkeld lijkt mij persoonlijk een logisch gegeven. In deze tijd wordt er vaak gesproken over sterrenstof waar wij allemaal van gemaakt zouden zijn. Uit eindelijk is dat een simpel gegeven als je ziet hoe het heelal zich ontwikkeld heeft vanaf de oerknal zoals ik eerder in een blogje schreef. Wij komen eruit voort.

Dan speelt dat oergegeven als het ware overal doorheen en moet het op een of andere manier in ons aanwezig zijn.
Hebben we daar dan iets aan.?
Ja en nee. Want wat heb je aan iets dat je helemaal niet kent of herkent?
En als je het wel zou kennen zou dat dan oplossingen geven voor de problemen in het NU?
Misschien vallen er dan veel puzzlestukjes op hun plek.
Oke baat het niet schaden doet het ook niet om het verder te onderzoeken.

 Om iets te kennen of te herkennen is bewustzijn nodig. Een belangrijke voorwaarde voor bewust leven zoals wij dat in onszelf herkennen.  Als bewustzijn in ons aanwezig is moet in dat heelal vanaf de oerknal op een of andere manier de grondstof voor bewustzijn aanwezig zijn  om zo de mogelijkheid daarvan verder te ontwikkelen overal en in elke vorm aanwezig op een eigen manier. Een voorwaarde om tot vormen van leven te komen. In een volgend blogje wil ik hier toch nog eens verder over nadenken.

Dan kunnen we  nu met dat nog onontwikkelde bewustzijn gelukkig op verder onderzoek gaan. Als dat bewustzijn  wel volledig ontwikkeld was zouden we ons immers bewust kunnen zijn van wat zich afspeelde in en  voor de oerknal. Bewustzijn schijnt zich niet tot plaats en tijd te beperken is mijn conclusie uit het voorgaande. Zoals het nu is kunnen we proberen er allerlei theorieën, filosofieën  en wetenschappelijk onderzoek op los te laten en dat kan heel verhelderend werken en steeds meer aan het licht brengen. En dat is interessant en prachtig. Maar komen we zo bij de essentie waar het uiteindelijk omdraait?
Dan zie ik Robbert Dijkgraaf weer zijn schouders ophalen want we weten nog niets van voor hoe het begon.
Toch is alles latent in ons aanwezig. Onbewust zijn wij ons nog steeds van datgene waarvan we ons waarschijnlijk bewust zouden kunnen zijn of worden
Zouden we door vergelijkingen met de functies in het heelal en functies in onszelf, van hun werkingen en kwaliteiten in ons en in het heelal, dichter bij een bevredigende waarheid kunnen komen? Door ons bewust te worden van verborgen gemeenschappelijke kwaliteiten, kwaliteiten die op basis van de wetenschap van die oerknal overal te vinden moeten zijn en overal in aanwezig op hun eigen specifieke manier en binnen hun eigen specifieke mogelijkheden?

Met die gedachte  zou je net zo duizelingwekkend stil kunnen worden zoals je zou kunnen vermoeden  dat het was voor de oerknal. 🙄


Terug naar een universum van kwaliteiten


woensdag 16 oktober 2019

Het begin?

Zo leuk ik kreeg al twee heel inspirerende reacties op de vorige blogjes die mij onmiddellijk deden belanden in een soort zwaan kleef aan reactie. Dank voor jullie reactie en ik reageer er graag op. Maar in deze logjes ga ik verder vanuit mijn eigen perspectief  en wil ik  al denkend schrijven en schrijvend denken, zien wat er naar boven komt.

Dat denken gewoon vanuit het hier en nu met een grijze brei die de relaties hoopt te zien of te herkennen tussen oude tradities en de moderne wetenschap.

Om te beginnen gaat het erom al die oude dogma's in een ander licht te zetten. Helemaal geen enkel plaatjes plakken op het woord God dat wij door de eeuwen heen met onze ideeen en  waardeoordelen vastgezet hebben. God is liefde, god is energie, god is de bron zelfs die dingen loslaten. Want wat weten we nou eigenlijk daarover. Als je denkt dat je dat weet dan zit je er al naast. Denken als een kind. Tja hoe denkt een kind dan? Daar zou je al heel lang mee bezig kunnen zijn om daar weer achter te komen. Zo puur zonder enige invulling omdat er nog geen conditionering en herinnering is en geen ideeën over schuld en boete.
Grappig hier popt weer iets naar boven uit de bijbel laat de kinderkens tot mij komen. Allemaal herinnering en conditionering van mij.

Het zou zomaar kunnen dat je dan al meteen afhaakt. Best lastig zo zonder je eigen beeld van een god want dan val je misschien wel in een gat of kom je  in een groot niemandsland terecht. Want god oordeelt toch en... neenee  even niet.  Maar luister, ik wil ook niet beweren zoals Nietzsche dat god niet bestaat. Maar laat alles daaromtrent nou eens los. Is dat zo moeilijk. Val je dan echt in een gat of zie je  nog steeds jezelf met alles erop en eraan als je in de spiegel kijkt? Je bestaat toch?

Oké. Nou gaan we even naar de oerknal. Ik zag toch pas in 'de wereld draait door' de natuurkundige Robert Dijkgraaf. Hij liet ons in een paar seconden de ontwikkeling van het heelal na de oerknal tot nu zien .  Geweldig waar de wetenschap tegenwoordig toe in staat is. Als je geïnteresseerd bent, kun je daar vast heel veel over terugvinden op internet. Wat een enorme hoeveelheid aan krachten en kwaliteiten is er in miljarden jaren vrijgekomen en ontstaan. Allemaal ontstaan uit aantrekking, afstoting en neutraliteit.  In staat tot meer veelzijdigheid dan een computer gebaseerd op enen en nullen denk ik dan weer. En dan te bedenken dat wij uit die krachten en kwaliteiten voortkomen. (Geschapen naar zijn beeld en gelijkenis.) stil nou ghaghagha. Kijk zo lastig is dat nou als dat brein maar doorgaat. Maar toch, het kan toch niet anders dan dat al die krachten en kwaliteiten nog steeds een rol spelen en de mogelijkheden oneindig zijn. Eigenlijk is dat alles in een weliswaar beperktere gemanifesteerde vorm hier en nu zichtbaar. Ook in jou en mij. Of ga ik nu te hard.

Even terug naar de oerknal.
Wat was er voor de oerknal is de vraag. En Erik schredder haalt tot nog toe zijn schouders op. Wie het weet mag het zeggen... dus... weten we nog steeds niks. Nou ja, niks...?

Zouden we  echt alles weten Als we dat wisten?

En was dit eigenlijk niet een kleine herhaling van wat ik in het eerste blogje al schreef? Ontstaat er al een nieuwe invulling van iets wat we NIET kennen en tja en wat dan? Nee stop even helemaal niet iets.

Weer loslaten en open blijven staan. Alle mogelijkheden zijn aanwezig,
Maar ze kunnen pas binnenkomen als we stil zijn.
Stilte

 De oorzaken van het bestaan waren weggenomen; het zichtbare dat was en het onzichtbare dat is, rustten in eeuwig niet-zijn – het ene zijn.
De  Geheime Leer Stanza 1 vers 7

De aarde nu was woest en ledig en duisternis lag op de vloed
Genesis 1 vers  2

Toch niet zoveel anders dan Wat Robbert zei. of eigenlijk niet zei. 😏


terug naar een universum van kwaliteiten


worden als een kind



dinsdag 15 oktober 2019

01 aantrekking,afstoting, neutraliteit.

In het vorig berichtje heb ik een eerste aanzet gegeven over 'een universum van kwaliteiten' en heb de bedoeling met dit onderwerp verder te gaan.
Dat op zich is al een hele uitzoekerij hoe ik dat op een logische manier in dit blog onder kan brengen nog afgezien van het feit dat ik het moeilijk vind erover te schrijven. Toch wil ik het proberen.

In de bovenbalk naast de start pagina heb ik een link daarover neergezet en op die pagina wil ik onder het eerste bericht alle linkjes zetten naar de vervolg berichten in de nieuwe berichten die ik erover post onder het label universum. Dus zowel in de bovenbalk als in de labels universum zul je deze schrijfsels tegen gaan komen. Zodat ik ze ook zelf makkelijk terug kan vinden om te herlezen.

Onderstaande foto had ik al eerder als kopfoto boven dit blog gezet en dat geeft al een mooi beeld  van een microkosmos. Een kosmos
(Het heelal of universum in de astronomie, ofwel de kosmos in de kosmologie, zijn synoniemen voor alle materie en energie binnen het gehele ruimtetijd-continuüm waarin wij bestaan.-Wikipedia)
of universum in het klein waarin op ons niveau op een specifieke manier uitdrukking wordt gegeven aan de basale krachten die er een rol in spelen.

Aantrekking
Afstoting
en
Neutraliteit.

Alle manifestaties bezitten deze krachten of kwaliteiten.


terug naar een universum van kwaliteiten


Zo dit als een heel klein begin.

maandag 14 oktober 2019

Een universum van kwaliteiten

Tegenwoordig zijn er prachtige documentaires te zien op zenders als National Geographic of Discovery en vaak zitten we te genieten van de beelden die ons worden voorgeschoteld en dat niet alleen. Ik word me ook bewust van de enorme krachten die in dat immense universum een rol spelen. Ook natuurkundigen zoals  Robbert Dijkgraaf en tot voor kort  Stephan Hawkins en vele anderen kunnen ons op een heel begrijpelijke manier vertellen over de ontdekkingen van de oerknal en de speurtochten naar andere sterrenstelsels.

Waar blijven we dan met onze verhalen over religie en godsdiensten. Voor velen worden allerlei christelijke of godsdienstige verhalen behoorlijk onderuit gehaald. Het beeld dat zij hadden van een god van hemel en aarde komt op losse schroeven te staan bij zoveel wetenschappelijk geweld. Hoe moeten we dat allemaal rijmen? Dan worden bepaalde verhalen gauw nogal zweverig en dus aan de kant geschoven.

Maar mijn ervaring is dat, wanneer je er dieper induikt en je eigen beeldvorming los durft te laten, er heel ander zaken naar boven komen. Niet dat het een uiteindelijke waarheid vertelt, want wat is waarheid in een oneindigheid van mogelijkheden? Ik ga proberen iets te vertellen over mijn eigen zoektocht daarin, Geen zoektocht om iets te vinden maar een zoektocht uit nieuwsgierigheid die nooit eindigt. Moeilijk te verwoorden merk ik nu al schrijvend, maar toch wil ik een poging wagen. Al was het maar om woorden te leren geven aan de dingen die zich aan mij opdringen en die vragen om er uitdrukking aan te geven.

Ze zijn gebaseerd op ontdekkingen in en buiten mijzelf van vele jaren en ik kreeg daarbij een onderbouwing vanuit Theosofie en boeddhisme.

Om mee te gaan op die zoektocht is het noodzakelijk al je eigen ideeën van het denken op losse schroeven te zetten en open te staan voor andere mogelijkheden van het vastgezette denken omdat ook ons denken beperkt is. Wetend dat alles wat bedacht wordt op dat beperkte denken is gebaseerd hoe logisch het ook mag lijken binnen de context van wat je denkt te weten. Alles als een voorlopige waarheid bekijken en je er bewust van worden dat iedere waarheid zo weer  kan verdwijnen zodat  er zich altijd nieuwe werkelijkheden kunnen voordoen. Want zo zitten ook wetenschappelijke structuren ook in elkaar. Alles is een hypothese waaraan je verder kunt werken tot het tegendeel bewezen wordt. En dan... soms blijven er kleine stukjes overeind staan die verlichting geven aan een vervolg.  Dingen die je invallen zonder dat het denken daaraan te pas komt.


Het enige wat ik ga doen is kijken hoe een religieus plaatje past in de wetenschappelijke ontdekkingen die in de media aan ons worden voorgeschoteld. Meer kennis heb ik niet. En wat er dan gebeurd, is voor mij in ieder geval fascinerend.


Terug naar een universum van kwaliteiten

Afbeeldingsresultaat voor universum

donderdag 10 oktober 2019

Mijn verlichting

Ik heb het helemaal voor elkaar.
Altijd zit ik te hannesen met te weinig licht. Vaak ligt het niet aan het licht maar aan mijn ogen die het niet zo goed meer doen. Maar nu hoop ik het helemaal voor elkaar te hebben.
De staande lmp die we al tientalle jaren hebben is verrijkt met een ledlampje van 6000 kelvin kleurtemperatuur.  Ik kan hem recht op de ezel richten zodat het licht me ook niet in de ogenschijnt, want bij een te fel licht zie ik ook weer niks.  Nou ja... niks, nou moet ik niet overdrijven. Het is natuurlijk altijd heel fijn als je goed licht hebt op je werkplek. Ik hoop dat het nu goed gaat lukken. Vooral nu de donkere dagen weer in aantocht zijn. Want dan heb ik het licht ook ov.erdag nodig.
Kijk Walter. Wij waren werkelijk weer eens met hetzelfde bezig. 🤔



dinsdag 8 oktober 2019

Waar een wil is, is een weg

Het is alweer heel lang geleden dat ik een programma op de tv zag. Indrukwekkend. Het ging over euthanasie.  Er kwamen verschillende mensen aan het woord. Iedereen met zijn eigen waarheid. Ook ouderen die nog lijfelijk goed waren maar vonden dat ze niets meer te betekenen hadden, dat ze nutteloos waren. . Ze gaven daar ook hun uitleg bij en natuurlijk, iedereen heeft zijn eigen waarheid die gerespecteerd-en waar naar geluisterd moet worden. Daar wil ik niets aan toevoegen of van af halen.

Nu schoot me een gebeurtenis te binnen van jaren geleden nog lang voor die tv uitzending. Ik werkte als activiteiten begeleidster in Vreedenhoff en zou de koffiekamer versieren voor de kerstdagen. Er werd koffie geschonken, gekletst en meegedacht door verschillende bewoners over hoe en waar de verschillende glimmende  kerstattributen  moesten hangen.

Aan de tafel voor het grote raam zat mevrouw Jansen. Ze had kanker en zag het leven niet meer zo zitten. Ze dronk haar kopje koffie en keek rond terwijl ik hier en daar de kerstversiering ophing aan lampjes, schilderijtjes en aan andere mogelijkheden tot hangen.
'En nou hier, aan deze tafel of zijn wij soms weeskinderen', ,riep ze me toe.
Ik keek om me heen. Ja, maar hoe. Ik zag geen mogelijkheden om een en ander daar op te hangen. En zei dat ook tegen haar.
'Waar een wil is, is een weg', zei ze kortweg.
Ik ben op de tafel gaan staan en heb versieringen boven aan de lampen gehangen.
Waar een wil is, is een weg. Het was werkelijk binnengekomen. Ik weet het nu tientalle jaren later nog.

Ik wil maar zeggen, hoezo nutteloos leven?
 Ze leerde mij een grote waarheid toen ze het zelf niet meer zag zitten.



LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...