dinsdag 13 mei 2014

Stilte

Heerlijk het zonnetje in de kamer en met een boekje op de bank. Ik heb Krishnamurti weer eens tevoorschijn gehaald en vind het heerlijk te lezen hoe aandachtig en duidelijk hij de dingen beschrijft  van zijn omgeving en de gebeurtenissen rondom hem en dan vertelt hij verder over bijvoorbeeld meditatie.

"Meditatie is niet verzonken zijn in een grandioos idee of grandioos beeld: dat maakt iemand slechts rustig zolang dat duurt, zoals een kind dat met zijn speelgoed bezig is. Maar zodra het speelgoed zijn aantrekkingskracht verloren heeft beginnen de rusteloosheid en het kattekwaad uitvoeren opnieuw. 

De mediterende geest is zien, waakzaam zijn, zonder commentaar, zonder mening- vol aandacht voor de beweging van het leven met al zijn betrekkingen de hele dag door. En 's nacht, wanneer het hele organisme rust, heeft de mediterende geest geen dromen,  want hij is de hele dag wakker geweest. Alleen de tragen hebben dromen; alleen de half slapende hebben dromen; alleen de halfslapende die behoefte hebben aan de omgang met hun eigen toestanden. 
Maar als de geest waakzaam is zowel naar de uiterlijke en innerljke beweging van het leven luistert, dan komt tot zo'n geest een stilte die niet door denken gemaakt is.
Het is geen stilte die de waarnemer kan ervaren. Wanneer hij haar ervaart en herkent, is het geen stilte meer. De stilte van de mediterende geest ligt niet binnen de grenzen van de herkenning, want de stilte kent geen grenzen. Er heerst alleen stilte- waarin de ruimte voor verdeeldheid een einde vindt."



Steeds weer kan ik het lezen en realiseer me dat het werkt als een vreemd soort herinnering. Iets waar ik me weer opnieuw meer bewust van wordt.  O Ja. herken ik na het nogmaals aandachtig gelezen te hebben. O ja, en kom tot de conclusie dat ik nog steeds overdag vaak niet wakker ben en 's nachts  af en toe weet dat ik droom. hahaha.

Maar die momenten van stilte in en tijdens aandachtig bewustzijn die momenten zijn juweeltjes. Daarin is liefde de grondtoon en vreugdevol zowel als diep geraakt bedroefd zijn.




maandag 12 mei 2014

Exposeren

Het komt er de laatste tijd gewoon niet van. Van blogjes schrijven. Heel snel even iets op Facebook zetten dat gaat nog wel, maar uitgebreid iets schrijven daar staat mijn hoofd niet na. En toch... als ik nu even de tijd neem en wat schrijf merk ik hoe leuk ik het vind. Ach ik pak het maar gewoon op zoals het me uitkomt.

Het weekje Nijmegen is weer achter de rug en daaraanvolgend heb ik besloten niet naar de Dalai Lama in Rotterdam te gaan. Enkele mensen van Jewel Heart waren bij de organisatie betrokken van het hele gebeuren en ik kan je verzekeren dat ze er enorm druk mee zijn geweest. En ook dat is nu alweer achter de rug.

En ook moederdag is weer voorbij. Het was heel gezellig. Mijn oudste zoon kan er helaas niet altijd bijzijn. Ook nu niet. Hij was vanuit Italië in Munchen gestrand en kan dan niet eerder thuis zijn dan vandaag. Zo is het leven van een vrachtwagenchauffeur.

Tja en exposeren. Ook al lang niet meer gedaan. Ik had er geen behoefte meer aan. Dat krijg je bij het ouder worden, maar nu had ik er weer zin in. Ik ben bezig met het in orde maken van de schilderijen die ik mee wil nemen naar de expositie van de Kunstroute Presihaaf. Ik heb een plek in de bibliotheek Presikhaaf gekregen waar ik a.s. woensdag mijn werk op ga hangen en op 1 juni is de kunstroute. Dan zit ik daar de hele dag. Ik heb een kribbe gekocht waar mijn oude aquarelletjes, tekeningen en enkele oude acrylwerken op papier in gaan, die neem ik op 1 juni ook mee. Ik ben er al een tijdje druk mee. Uitzoeken en voor een paar euro per stuk geprijsd, gaan ze weg. Misschien ruimt het op hahaha.

Dan ga ik nu maar langzamerhand aan de dag beginnen. Eens kijken of ik nog tijd heb om naar het open atelier te gaan of dat ik mijn tijd voor andere dingen moet gebruiken. Ik heb de aquarelkwast weer in de hand genomen. Jarenlang heb ik die techniek niet meer geoefend, maar het is toch wel heerlijk en leuk ontspannend om daarmee te werken. Ik kan er echt van genieten alhoewel ik helemaal niet zo houd van het resultaat. In mijn acrylwerk leef ik me op een heel andere manier uit dan in de landschapjes, stillevens en bloemetjes die ik in aquarel probeer na te bootsen en waarvan het resultaat me niet echt aanspreekt. Maar het DOEN daar gaat het me om. En dat is hetzelfde plezier als wat ik heb in het werken met acrylverf.


wil je meer zien of weten wat ik in de kribbe meeneem?


Kiojk en zo ziet de kribbe eruit



dinsdag 6 mei 2014

Een humorvolle leraar



De lessen zijn alweer achter de rug en het 'gewone' leven en de dagelijkse dingen zijn weer begonnen. Nu gaat het erom alles in praktijk te brengen.

Ik las op Facebook bij Jewel Heart Nederland en aardige samenvatting waar de lessen over gingen.

"Over wat slim is om met je geest, je bewustzijn, je mind (hoe je het ook wil noemen) te doen. Je geest richten, een mentale houding trainen. Vrijgevigheid, moraliteit, geduld, enthousiasme, concentratie en wijsheid trainen (inderdaad, de 6 paramitas). Die training zal z’n vruchten afwerpen op alle terreinen, niet alleen op het gebied van spirituele ontwikkeling!"

Nou ik kan je verzekeren, dat is niet niets. Wanneer je daar echt diep over na gaat denken en met aandacht en oplettendheid je eigen handelingen en denken analyseert kom je soms tot opmerkelijke gewaarwordingen. Het is op een gegeven moment een hele bevrijding op te merken dat je met humor durft toe te geven dat je nog heel wat hebt om aan te werken.
Ik heb er weer een hele week de tijd voor gehad en hoop er mijn voordeel mee te doen in de komende tijd en het dagelijks leven.

De zaal in de pauze en mijn plekje op de grond links voor met rugleuning en statief waar ik het toestel vanaf haalde om de foto's te maken.



Rimpoche is een doorgewinterde Tibetaans westerling en kent de westerse mentaliteit als geen ander. Dat maakt de lessen levendig.


Een humorvolle leraar.


zondag 27 april 2014

Bodhisattvacharyavatara

Aankomende week ben ik overdag weer te vinden in Nijmegen waar Gelek Rimpoche een lesretraite geeft in de Bodhisattvachariavatara van Shantideva. Op internet vond ik eenzelfde lesretraite van de Dalai Lama. Ik heb hem zelf nog niet bekeken. Hij duurt dan ook 3 uur en gaat over de eeste drie hoofdstukken. In Nijmegen gaan we verder met het vervolg van verleden jaar waarin deze hoofdstukken reeds werden behandeld.
http://www.dalailama.com/webcasts/post/94-shantidevas-guide-to-a-bodhisattvas-way-of-life



donderdag 24 april 2014

Automatisme

We denken wakker te zijn, maar dat zijn we niet. Alles van buitenaf roept allerlei gedachten, beelden en gevoelens bij ons op waar we in meegaan, als een soort automatisme.

Aandacht is een eerste stap om uit de automaat te stappen. We kunnen dit oefenen door iedere dag een bepaalde activiteit te kiezen  die we met aandacht uitvoeren., bijvoorbeeld het wassen van de handen.
We brengen de aandacht naar de handen en voelen het water, we voelen en ruiken de zeep, we merken de bijkomende gedachten op. We horen de bijkomende geluiden van het wassen of de geluiden om ons heen..
Merken we dat onze aandacht afdwaalt, dan brengen we haar weer vriendelijk, maar beslist terug  tot het voelen van de handen.
We komen hier en nu met alles wat er is, we zijn erbij. Erbij blijven is een heel belangrijke oefening gedurende de dag.


Het is heerlijk om je open te kunnen stellen  voor het gevoel helemaal aanwezig te kunnen zijn en te ervaren. Het is de vreugde van het volledig mens zijn en het nemen van verantwoordelijkheid voor ons eigen vermogen tot aandacht.


dinsdag 22 april 2014

Kronkels

Ik ben aan het werk. Ja ja het zijn drukke tijden. Het Jewel Heart Magazine moet de deur uit en de dagelijkse bezigheden gaan ook gewoon door. Nu begint mijn muis de geest te geven en moet ik op zoek naar een nieuw batterijtje.
Gelukkig dat is ook weer verholpen en dan staat zo mijn kleinzoon voor de deur om zijn fiets te pakken en naar school te gaan. Nu toch eerst maar ontbijten want ik krijg honger en ben al anderhalfuur bezig.
Soms moet een mens zich in allelei bochten wringen om alles weer op een rijtje te krijgen.


vrijdag 18 april 2014

Kostbaar innerlijk

Hij had een prachtig beeldje ontdekt. Eigenlijk was het niet erg aantrekkelijk maar toch, hij voelde er zich wel door aangetrokken en besloot dat hij het wilde hebben. Gelukkig was het betaalbaar want zoveel geld had hij niet te besteden en iedere keer moest hij hard werken om dingen te kunnen doen waarmee hij zich wilde verbinden. Hij had het er graag voor over.
Dit beeldje boeide en intrigeerde hem. Het was van een ondefinieerbaar soort klei, vaal en grijs. Toch voelde hij dat het bijzonder was. Zo bijzonder dat hij besloot het te laten vergulden. Dat die behandeling heel duur was, ach dat maakte hem niet uit hij had er het geld graag voor over.
Het kreeg een mooi plekje in de kamer en dagelijks keek hij er met blijdschap naar. Maar na verloop van tijd liet het verguldsel los en kwam de grauwe onderlaag  tevoorschijn. Hij had er niet zoveel plezier meer in en vroeg zich af wat hij ermee aan moest. Er zat niets anders op dan werken en sparen tot hij het weer opnieuw kon laten vergulden. Zo gezegd zo gedaan.
Verwonderlijk hoe zijn hele huis er meer door ging stralen en als een goed thuis voelde nu het weer als nieuw zijn glans verspreidde. Het was werkelijk de moeite waard geweest.

Zijn grootvader kwam op bezoek en vol trots liet hij hem het beeldje zien waar hij zoveel geld en hard werken voor over had.
Helaas ook grootvader ontdekte alweer plekjes waar het nieuwe verguldsel los begon te laten en hij verzekerde Opa dat hij er binnenkort weer iets aan zou laten doen. Maar grootvader peuterde rustig verder aan het verguldsel en bezorgd keek hij toe wat er allemaal ging gebeuren. Zou er uiteindelijk weer die oude kleiachtige substantie tevoorschijn komen. Dat was niet de bedoeling , dat wilde hij niet laten zien. En Opa ging maar door...

"Kijk" zei grootvader, "Ik denk dat het in de modder is gevallen."

En na een tijdje haalde grootvader van onder het kleilaagje zijn waardevol, schitterend gouden beeldje tevoorschijn.

Jezus was geen eitje

Ik heb gisteren even naar de passion gekeken en me verwonderd. Er zaten mooie stukken in en de rol van Judas en Maria werd met overtuiging gespeeld. Knap hoe het hele werk in elkaar was gezet. Maar ik verbaasde me nog meer over de rol van Jezus.
Zonder enige expressie bleef hij in een serene bijna ongevoelige act handelen. Een Jezus zonder menselijke kwaliteiten, mogelijkheden en onmogelijkheden. Ik miste elke expressie van vastberadenheid, overgave, van angst, ten einde raad zijn onder de oppervlakte van de mededogende liefde. Niets van dat alles kon ik in de rol doorzien en meevoelen. De Jezus die een sterke persoonlijkheid moet zijn geweest om te kunnen doen wat hij heeft gedaan en in staat was voor rechtvaardigheid op te komen, geldwisselaars uit de tempel verjoeg, niets van al die expressie was te zien in de Passion.
Jammer.
De Jezus figuur, of hij nu wel of niet heeft bestaan of een voorbeeld functie is die Jezus is voor mij geen eitje maar een krachtige persoonlijkheid die wist waar hij voor stond en die alle menselijke emoties en kwaliteiten in zich droeg.

donderdag 17 april 2014

Stokroos

Het is een drukke tijd.
Eindelijk ben ik alle oude aquarellen en studies die ik heb bewaard gefotografeerd en geprobeerd orde in de chaos te scheppen. Er is al onnoemelijk veel wat ik heb weggegooid maar een klein gedeelte heeft de verschillende verhuizingen overleefd. Op het schilderijenblog kun je ze allemaal bekijken als je er interesse in hebt. http://ellyvandoorn.blogspot.nl/p/aquarellen.html
Verder zet ik regelmatig meestal nieuer werk op de homepage http://ellyvandoorn.blogspot.nl/ en
facebook niet te vergeten.
Dat gaat vaak makkelijk even snel tussendoor.

Het is leuk me daarmee bezig te houden, maar er staan ook weer nieuwe werkzaamheden op het programma.

De artikelen voor het Jewel Heart Magazine liggen weer in de mailbox en daar ga ik een lay out voor bedenken en uitvoeren. Daar ben ik wel weer een mooi poosje zoet mee. Het is maar goed dat ik zo graag met beelden en op de computer werk en er dus ook graag een visueel aardig geheel van wil maken.
En dan komt Rimpoche weer naar Nederland en wil ik ook nog graag zijn lessen volgen die hij dan weer in Nijmegen komt geven. Tussendoor probeer ik dan wat aardige fotootjes van hem te schieten voor het archief van Jewel Heart. Al met al staat er weer heel wat op de rit.

Hieronder een fotootje van een van die aquarellen. Een stokroos die je zoveel in kleine Franse dorpjes aan de uitlopers van de Alpen tegen de huizen aan ziet groeien. Ik heb daar lang geleden een weekje aan een schilders workshop meegedaan. Deze maakte ik, gek genoeg, toen ik alweer thuis was.



woensdag 16 april 2014

Bevoorrecht

Vanmorgen moest ik mijn kleine laptopje aanzetten. Mijn kleinzoon sliep vannacht in de kamer waar de computer staat en dan kan ik er om 5.30 uur niet bij om te kijken of de treinen op tijd lopen voor het vertrek van mijn lief naar zijn werk.
Altijd leuk om dat kleine ding weer aan te hebben en ermee te spelen. Ik kom steeds nieuwe dingen tegen. Hele boekwerken staan erin. Handig om te lezen op een schermpje. Mooi contrastrijk en makkelijk te vergroten.
Terwijl ik ontbijt, nadat Fer de deur uit is met mijn kleinzoon, kletsen we heel wat af, en dan begint er vanzelf op het openstaande schermpje een diaserie van de fotootjes die erin staan voorbij te lopen. Ik zou zowaar vergeten zijn dat die plaatjes erin stonden.
Als ook Niels naar school is heb ik het ruim alleen. Wat is het prachtig weer. De zon schijnt en werpt prachtig licht op de bomen rondom. Het groen is nog zo jong en fris. De rode beuk is nog niet zo zwaar in het blad en sprankelt de licht rozeroodbruine bladeren om zich heen.
Het beloofd een mooie dag te worden. Ik ben me bewust dat kan niet iedereen op deze wereld dat kan zeggen. Ik ben een bevoorrecht mens.

Vogelvlucht.



zaterdag 12 april 2014

Badhuis

Vroeger was het een badhuis waar ik met een bonnetje van de lagere school in de jaren vijftig, naar toe mocht op woensdagmiddag. Het onderstaande verhaal over haar kindertijd waarover mijn moeder mij vertelde, gaat daarover. Dan heb ik het over de tijd van de eerst wereldoorlog 1914-1918 


Het Badhuis

“Moeder ik ga naar oom Ap,” roept Anske “en ik neem Jopie mee.”
Ze heeft twee handdoeken uit de kast gepakt en opgerold onder haar arm staat ze in de keuken om via de achterdeur en de binnenplaats Jopie mee te nemen. Moeder is in de winkel bezig met een klant die zojuist het winkeltje wil verlaten en dan haast zij zich naar achter.
“Kind, dat kan toch niet, Jopie is daar nog veel te klein voor”.
“Ach moeder, je kunt haar toch niet vastbinden. Ze loopt hier altijd maar in de rondte, ik neem haar mee.” Anske is een wijs en doortastend kind voor haar leeftijd. Amper twaalf jaar neemt ze Jopie regelmatig onder haar hoede en nu wil ze naar het badhuis een klein eindje verderop in de West Peterstraat, waar een broer van moeder badmeester is. Iedere week krijgt ze drie cent mee voor een heerlijk warme douche. Ook vader, de jongens en de knechts maken wekelijks gebruik van het openbare badhuis dat zo dicht achter hun nieuwe woning is gevestigd en beheerd wordt door oom Ap.
“Zal je goed op haar passen? Misschien wil ze helemaal niet en huilt ze”
“Ach moeder, zo klein is ze niet meer. Ik denk dat ze het heel leuk gaat vinden.”
“Nou vooruit dan maar” en moeder loopt de winkel weer in om zes cent uit de lade te pakken.
 Anske pakt Jopie stevig bij de hand en daar gaan ze.
“We gaan lekker badderen Jopie, heerlijk met een heleboel warm water. Dat is zo fijn. Je zal zien dat je het heel leuk vind.” zegt Anske.
“Word ik dan nat?” vraagt Jopie.
“Ja natuurlijk, maar je moet eerst al je kleertjes uittrekken. Ik zal je wel helpen hoor.”
Anske duwt de zware deur van het badhuis open. De warme waterdamp slaat hen tegemoet. Jopie knippert even met haar oogjes.  Tegenover de deur is een loket, maar daar zit niemand. Rechts naast de ingang is de afdeling voor mannen en links voor de vrouwen waar oom Ap met een grote slang de betegelde hokjes schoonspuit.
“Kijk daar komt oom Ap al aan.” zegt Anske.
Hij legt de zware slang  langs de muur aan de andere kant van de hokjes en loopt op hen af.
“Zo Anske, heb je Jopie meegenomen”, zegt hij terwijl hij de centen van haar aanpakt. “Dat is knap van je hoor. Willen jullie samen in een hokje of apart?”
“Apart,”zegt Anske kordaat.
“Denk je dat het zal lukken?”
“Natuurlijk, ik help haar toch eerst even.”
“Kom maar mee, dan geef ik jullie twee hokjes naast elkaar.”
Anske loopt met Jopie mee haar hokje in, helpt haar met het uitkleden en zet de douche aan. Als het water lekker warm is geeft ze Jopie het stuk zeep en laat haar de handdoek zien die ze op het plankje in het voorste gedeelte van het hokje legt op het houten bankje. Als Jopie onder de douche staat verdwijnt ze naar haar eigen hokje.
Jopie weet niet wat haar overkomt. Heerlijk vindt ze het. Ze staat zich te wassen en te genieten van het warme water en begint te zingen. Ze kent alle woorden van de liedjes die moeder altijd zingt als ze aan het werk is, Ze luistert er graag naar en zingt vaak met moeder mee. Nu komen de tonen als vanzelfsprekend uit het kindermondje. Ze heeft het grootste plezier. De hele betegelde ruimte lijkt zich te vullen met het spontane kindergezang. Het tovert een glimlach op het gezicht van oom Ap.
Als de tijd voor het douchen om is klopt hij op de deur van de meisjes.  Op haar teentjes weet ze de kraan dicht te draaien. Hè wat jammer nou en gauw pakt ze de handdoek van het bankje om zich te drogen. Ze probeert de punten zo hoog mogelijk te houden want als ze op de grond vallen dan wordt de handdoek veel te nat en kan ze zich niet meer drogen. Maar daar ontkomt ze toch niet helemaal aan.
Daar is Anske al. Ze heeft het badhokje van Jopie niet op de knip kunnen doen en het kind kon er zelf niet bij. Ach wel zo makkelijk. Nu is Anske meteen bij de hand om haar verder te helpen.
Even later huppelt Jopie aan de hand van haar zus vrolijk babbelend over het avontuur terug naar huis.




Zonsondergang

Ik zie vanuit mijn raam geen hemel met mooie zonsondergangen. Maar gisteravond was het ook zonder dat weer een feest om te zien hoe de ondergaande zon de jonge blaadjes van de rode beuk verlichtte. Lichtval zorgt steeds weer voor een spektakel.


donderdag 10 april 2014

Illiusie

Vandaag  hebben we Rotterdam weer onveilig gemaakt en kwamen in Bomans van Beuningen terecht.

Renee Daniëls- Illusie

Hoe waar !



zaterdag 5 april 2014

De hele serie

Wat duurde het opladen ontzettend lang, maar het is weer eens gelukt. De hele serie foto's van Rotterdam


donderdag 3 april 2014

Rotterdam

Gisteren zijn we in Rotterdam geweest. Wat een prachtige stad van tegenstellingen om te fotograferen. Ik heb heel wat fotootjes waar ik wat mee wil doen. Nog heel wat napret om de foto's te optimaliseren maar daar heb ik op dit moment nog geen tijd voor. De rest komt ter zijner tijd nog wel.  We hebben genoten.


dinsdag 1 april 2014

Schets

Snel in de dummy gezet

Worsteling

Het is leuk om een mooie dummy met aantekeningen en schetsjes te maken over de werkstukken waar je mee bezig bent. Ik merk dat ik daar niet al te bedreven in ben. Als ik teruglees wat ik daarin zet denk ik vaak: 'Stom gelul domme schetsjes'.
'Nou' zegt Annemarie, 'dan streep je het gewoon weer door'.
Zou het komen omdat ik gewend ben met een blog te werken?
Nu ben ik bijvoorbeeld bezig met de droom of de Jacobsladder en ik worstel me suf met allerlei expirementen. Er zitten hele mooie stukken in en steeds weer vind ik nieuwe openingen door erover te praten te denken en weer afstand te nemen.

Zo begon het maar ik vond het een plat en nietszeggend plaatje
maar eens proberen er een figuur op te schilderen. 
Maar ja ze was onder een rails terechtgekomen. 
Hoe los je dat nou weer op?

Nu ligt ze er wel boven en de ladder is gelukkig iets meer een ladder. Maar wordt het niet te zweverig? Daar houd ik niet zo van en toch moet het een droom zijn.
Ik houd me maar even vast aan de details want die bevallen me wel... Misschien moet ik het maar even aan de kant zetten en met iets anders verder gaan. Vandaag of morgen de witkwast erover? Nee toch nog maar even doorworstelen. 


 Maar daarna met de details in het groot verder? Daar voel ik wel iets voor.













donderdag 27 maart 2014

Aan de gang

Ik moet gewoon aan de gang. Opruimen, tekst lezen en voorbereiden voor de groep bij Veroni vanmiddag, kopje koffie en als er tijd over is nog schilderen maar dat betwijfel ik.
Wat zit ik hier dan nog?
:-)
Dag


woensdag 26 maart 2014

Bewustzijn en denken-voelen

Ik houd ervan om na te denken te analyseren en conclusies te trekken. Of mijn brainstorm klopt en opgaat in de praktijk? Ik denk dat iedereen zijn eigen conclusies uit overdenkingen kan trekken.
Interessant om over na te denken vind ik bijvoorbeeld:

Wat is nu eigenlijk bewustzijn. Ik bedoel in dit geval niet het feit DAT we ons bewustzijn, maar HET bewustzijn. Ik denk dat het niet zomaar even op een blogje te benoemen is wat er dan allemaal bij mij naar boven komt. Maar goed, ik doe een poging, een eerste aanzet.
Zou het kunnen zijn dat ALLES begint bij bewustzijn en dat de hersenen het instrument zijn om ermee te werken? 
Stel dat het bewustzijn niet alomvattend was, hoe zouden we ons dan van IETS bewust kunnen worden. En iedereen is zich wel weer van iets anders bewust. Al die mensen met bewustzijn die allemaal zich bewustzijn van andere dingen en soms ook van dezelfde dingen. Feit is dat wij ons misschien wel moeten beperken omdat ons brein het niet allemaal 'door kan geven'. We klampen ons vast aan het denken van het brein. Maar zijn we niet meer dan dat? Zou het kunnen zijn dat de hele 'schepping' voortkomt uit een alomvattend bewustzijn waar ook ik deel van uitmaak een bewustzijn dat heel langzamerhand steeds creatiever in het scheppen is geworden en daarmee voortdurend doorgaat en waaraan ik bewust of onbewust meewerk.

En zo zou ik nog wel even door kunnen gaan met brainstormen. Maar ik laat het hier maar even bij. Mijn conclusie voor dit moment is wel dat het een enorme verantwoordelijkheid zou betekenen in het hele 'scheppingsgebeuren' als het bovenstaande klopt maar dat ik toch heel blij ben dat ik bewustzijn heb al is het in mij vooralsnog beperkt, dat ik de mogelijkheid in mijn systeem heb om het bewustzijn in denken en voelen kan ervaren en naar buiten kan brengen. 


Kijk, misschien ben je al afgehaakt want hier moet je je langer in verdiepen om er voor jezelf duidelijkheid in te krijgen. Hoe zit dat nou en kan ik dat in mijzelf herkennen. De werking van bewustzijn en denken-voelen. Hoe verhoudt zich dat tot elkaar en wat is mijn verantwoordelijkheid in het gehele plaatje?

Werk aan de winkel?




maandag 24 maart 2014

Gewoon verder gaan

Deze week zal ik me weer eens buigen over de Jacobsladder.
Ik heb oud werk waar ik niet meer zo tevreden over ben als in het begin. Er zijn altijd nieuwe tijdperken in het leven waarin je weer andere vernieuwde ideeën hebt en daar wil ik dan toch iets mee doen. Dus haal ik het oude werk tevoorschijn en kijk er kritisch naar.

Vaak kom ik tot de conclusie dat er meer mogelijk is zoals nu en ben er heerlijk op aan het verder werken gegaan. Er moet nog veel gebeuren.

Parijs laat ik nu even bezinken

En ik ga weer verder met de Jacobsladder


zondag 23 maart 2014

Exto en Kunstroute Presikhaaf

Ik heb al wat schilderijen op EXTO gezet en kwam tot de ontdekking dat je daar ook een blog bij kunt houden.
Allemaal leuke dingen om te doen
Of ik er veel op ga zetten weet ik nog niet. De tijd zal het leren. Eigenlijk heb ik meer dan genoeg aan één blog. Maar goed je kunt natuurlijk altijd een kijkje nemen op
/http://ellyvandoorn.exto.nl/

Deze zette ik ook daar op het blog. i.v.m. de komende kunstroute.


Overschilderen

Deze foto maakte ik met mijn telefoontje evenals het plaatsen hier.  Leuk om te proberen.

Ik ben met veel plezier een schilderij uit 2012 aan het uitwerken. Maar hoe krijg ik het nu gepubliceerd hihihi.

zaterdag 22 maart 2014

Minfulness meditatie

Betekent ook en vooral aandacht in het dagelijks leven. Als je niet in aandacht weet dat je boos bent kun  je ook niet tot rust komen. Zo is het met alles.

Thich Nhat Hanh geeft aan dat “aandacht” een sleutel vormt voor het transformeren van gevoelens: 


"Boosheid is een onaangenaam gevoel. Zij is als een vlam die onze zelfbeheersing verteert en ons dingen doet zeggen en doen waar we later spijt van hebben. Iemand die boos is verkeert zichtbaar in de hel. Woede en haat zijn bouwstenen van de hel. Als er geen boosheid in ons is, is onze geest rustig en helder. De afwezigheid van boosheid is de basis voor werkelijk geluk, liefde en mededogen. We kunnen onze liefdevolle aandacht vragen onze boosheid gezelschap te houden. Niet met de bedoeling om haar te onderdrukken of te verdrijven, maar om ervoor te zorgen. Liefdevolle aandacht is geen rechter. Het is eerder een grote zus die op haar kleine zusje past en haar met zorg en genegenheid terzijde staat. Door ons op onze ademhaling te concentreren kunnen we onze aandacht levend houden en onszelf volledig leren kennen." (6) 


Het is boeiend te zien hoe Thich Nhat Hanh op deze wijze met gevoelens omgaat. Gevoelens subtiel toelaten, ze accepteren en vervolgens niet meer meegesleurd worden. Gewoon proberen bewust-er-te-zijn met innerlijke kalmte in elke stap die we zetten. Een soort betrokken-onbevangen-zijn. Zodoende scheppen we werkelijk ruimte waar inzicht en inspiratie tot bloei kunnen komen.



Noten 
Citaat is afkomstig uit het boek van Thich Nhat Hanh
"Iedere stap is vrede", Uitgeverij Ankh-Hermes 1994



Overgenomen van Kees Voorhoeve, Mystieke overpeinzingen.

Rust en ruimte.

Als je gewend bent iedere morgen vroeg op te staan valt het niet mee om uit te slapen op zaterdagmorgen. Ook al gingen we laat naar bed gisteravond, ik was vanmorgen voor zeven uur alweer wakker. Nog even blijven liggen maar de slaap komt niet meer.
Dan maar even naar de post kijken. En daar vond ik het mailtje dat de locatie waar ik wilde hangen niet beschikbaar was. Jammer, ik had er een beetje op gerekend. Helaas in de tussentijd schilder ik lekker verder. Ik moet er maar vanuit gaan dat ik niet mee kan doen zoals ik in mijn hoofd had. 

We hebben ook nog steeds niet geboekt voor de vakantie en meer weten over het beëindigen van Ferry's werk is ook nog steeds een vraagteken. Het kan nog wel even duren ook al had ik gehoopt het begin april te weten, maar het ziet ernaar uit dat het nog wel even aan kan lopen. Helaas.
 Zo blijft het leven wel spannend en kom ik steeds weer tot de ontdekking dat verwachtingspatronen niet handig zijn. Gelukkig zit ik, aan die gewoonten om me ergens vast op te richten, niet meer vast en wordt het makkelijker met teleurstellingen te leven. Voordeel is inderdaad dat het leven daardoor de nieuwsgierigheid prikkelt omdat je iedere keer weer voor nieuwe dingen die je niet had bedacht komt te staan.
Met nieuwsgierigheid leven en alles aanvaarden zoals het op je pad komt geeft rust en ruimte.



vrijdag 21 maart 2014

Aanpassen

Heerlijk weekend.
Morgen niet al te vroeg op en genieten van ... ja van wat?
Van alles wat zich voordoet.

O ja en lekker schilderen. Ik ben een werk waar ik niet tevreden over ben aan het aanpassen.ghaghagha


De tweede lentedag

Regen.
De aarde zal het wel nodig hebben, die regen.
En ik kan er mooi aan wennen mijn hoeden te gaan dragen te beginnen met dat regenhoedje. Ik vind het leuk hoor, hoeden maar het wordt zo langzamerhand een noodzaak om zo helder mogelijk te blijven zien. De lichtval in mijn ogen maakt dat ik minder goed zie en onder idealere omstandigheden gaat het nog best goed. Dus maak ik de omstandigheden zo goed mogelijk door hoeden te gaan dragen met een grote rand. Dat is ook fijn voor het fotograferen want dat wordt steeds lastiger. Vooral  door de lichtinval en als de zon laag staat, (wat de mooiste resultaten geeft) wordt dat wat ik op scherm of door de zoeker zie zo minimaal dat ik alleen nog maar op de compositie en de data van sluitertijd en diafragma kan gokken. Dus ik hoop dat hoeden uitkomst gaan bieden.

Strijken. Er ligt een grote wasmand vol strijkgoed. Die nu eerst maar eens wegwerken. Daar is motivatie en discipline voor nodig en daaraan ontbreekt het me nog weleens. Ik doe liever wat ik leuk vind. Als ik daaraan toegeef zou dat betekenen dat er nog maar weinig of geen dingen van het moeten zouden gebeuren met alle consequenties van dien. Zo zie je maar als je een prettig leven wilt hebben horen ook de moeten dingen erbij. Want prettig is het niet zonder sommige levensbehoefte. Misschien kan ik leren strijken en koken leuk te gaan vinden hihihi

Kijk dat is leuk, samen schilderen.


donderdag 20 maart 2014

Eerste dag van de lente.

Ik lees net dat het zover is. Nou en ook duidelijk zichtbaar. Alles is al vroeg in bloei.




Exposeren

Het is al weer tien jaar geleden dat ik samen met Marja Wennemers exposeerde bij Galerie Vlasblom in Arnhem. Daar hebben we door de tijd heen verschillende keren gehangen. Ik vond het toen erg leuk om te doen. Helaas is de Galerie er enkele jaren geleden mee opgehouden. 
Nu binnenkort gaat de kunstroute in Presikhaaf weer van start en heb ik besloten ook daaran weer mee te doen. Ik heb enkele jaartjes overgeslagen en nu hoop ik erbij te kunnen zijn mits er ruimte is en dat is nog niet zeker. Ik zie het niet meer zitten om alles voor één dag kunstroute op te hangen en 's avonds weer weg te halen. Dus als er een ruimte is waar ik wat langer kan hangen dan wil ik wel. Ach als je ouder wordt is het allemaal wat minder belangrijk. Als het niet doorgaat is het ook goed.  Grappig trouwens dat ik toevallig de drie schilderijen die hier te zien zijn heb verkocht. De rood blauwe via Vlasblom en de twee volgende enkele jaren later. 





Een gezellige drukte.


woensdag 19 maart 2014

Witkwast


Aan de ene kant zou ik graag weer wat meer tijd vrij willen maken om te bloggen, aan de andere kant vind ik dat het me ook veel tijd kost. Er zijn zoveel andere dingen die ik ook graag doe.

Nu ben ik weer bezig een meditatie voorbereiden om die morgenmiddag te delen met anderen. Ook daar heb ik heel veel tijd voor nodig, want ik doe dat maar heel zelden en meestal doe ik gewoon mee. Naar mate je dingen vaker doet zal het steeds makkelijker worden en minder tijd gaan kosten. Zo is het met alles.

Dan zie ik bij Walter hoe hij alles wat hij doet combineert en aangenaam op zijn blog weet te deponeren. Leuk zoals hij dat spontaan kan en een goed voorbeeld voor mij. Misschien moet ik er ook maar eens wat spontaner mee omgaan en zo nu en dan een onaf schilderij ertegenaan gooien. Gemakkelijker schrijven over wat me bezig houdt. Wie weet misschien ga ik dan ook zien hoe ik zo'n probleem geval met schilderen op kan lossen.

 Gewoon de boxer de bokser laten zijn. Of de witkwast erover. Het zal de witkwast wel worden.



dinsdag 18 maart 2014

In een groen knollenland

Het is geen haasje, maar ze zijn altijd leuk om te fotograferen die stokstaartjes.
Mijn foto's vind je op http://fotosvandoorn.blogspot.nl/


zaterdag 15 maart 2014

Fragment

Dan ben ik de verbinding kwijt.
Wat moet ik doen om het weer tot stand te brengen?
En dan komt het antwoord als vanzelf.

Aandachtig zijn

en dan lees ik

Het wonder zit niet in het lopen over water
het wonder zit in lopen over land





zondag 2 maart 2014

Een beetje moe?

Wat ik toch allemaal in de reactie op het vorig blogje heb lopen brabbelen...??? Ik denk dat mijn typewriter mijn denkertje niet bij heeft kunnen houden. Misschien was ik een beetje moe ;-)
 Ik gooi er maar gauw een fotootje tegenaan.

vrijdag 28 februari 2014

Irritatie

Ik ken dat wel al die dingen die tegen mijn haren instrijken. En het meest beroerde vind ik nog als ik er door meegenomen word.
Al dat vechten tegen mijn irritaties, of de ander er de schuld van geven, het help niets. Irritaties, het begin van boosheid betekent dat ik verstoord ben.  Uit mijn midden en uit mijn innerlijke vrede getrokken. Dat wil ik niet en steeds als ik het herken probeerde ik eens diep te zuchten en vraag me af: Waar gaat het nu ECHT over.

Hoe komt het dat ik geagiteerd reagerr. En als ik naar de persoon in kwestie kijk kan er zelfs een gevoel van minachting opkomen en dat wil ik helemaal niet. Dat heeft toch niets met vriendelijkheid te maken. Natuurlijk mag ik het met iets oneens zijn, maar irritatie...?Al die 'boze' gedachten in mijn hoofd over andermans handelingen of woorden. ZE leveren me niets op alleen maar onrust in mijzelf.

Ik moet wel tot de conclusie komen dat ik eigenlijk zelf last heb van dat akelige gevoel van irritatie. Het verstoord mijn innerlijke rust en daar zit ik niet op te wachten. Ik kan wel willen dat die ander verandert en net zo gaat handelen of denken als ik, maar dat werkt niet. Die voelt zich prima bij de eigen handels en denkwijze. Hoe ga ik mezelf en mijn irritaties aanpakken, want ik ga er beslist iets aan doen.

Dus vraag ik me weer af: Waar gaat het echt over?
En laat ik nou regelmatig tot de conclusie komen dat het over heel andere dingen gaat dan waar ik me druk over zit te maken. Ik ben blij dat ik er een vinger achter lijk te krijgen. Het is een zoektocht naar de werkelijkheid maar het is de moeite waard. Ik merk zelfs dat het ernaar uit gaat zien dat ik een stuk milder aan het worden ben want iedere keer als ik het op voel komen ben ik het nu een slag voor en ebt de onrust weg als ik me afvraag waar het echt om gaat. Ik kan zowaar vriendelijk blijven en van de mens houden om zijn hele 'zijnswezen'.   Zou dat iets te maken hebben met mijn inspanningen om er een vinger achter te krijgen of zou het gewoon de leeftijd zijn?

Nog maar een plaatje van Amsterdam en die heerlijke dag daar. Ja, ieder mens is anders en alles mag er zijn. Heerlijk al die verschillende mensen!


donderdag 27 februari 2014

De tram over het Damrak

Zo reden we heel langzaam met de tram over het Damrak



om te gaan kijken naar een unieke overzichtstentoonstelling van de legendarische fotograaf, cineast en grafisch ontwerper William Klein.
http://www.foam.org/

Ik heb genoten en op de terugweg naar Amsterdam Centraal deden we nog een paar oefeningen.


Om tot vernieuwende mogelijkheden te komen.


maandag 24 februari 2014

Zuivere Ruimte

De geest *(the mind) is verlicht maar wordt verduisterd door wat van buiten komt. Gewone mensen realiseren zich dat niet daarom ontwikkelen ze de geest niet.
Omdat de geest verlicht is kan hij bevrijd worden van de verduisteringen die van buitenaf komen. Dat is wat de edele **volgelingen begrijpen daarom cultiveren ze de geest.

De Boeddha


* The mind, bedoeld als de samenstelling van het denken-voelen. Datgene waar op ons menselijk niveau de verbinding kan worden gelegd met de Zuiver Ruimte waarin alles kan zijn zoals het is. Niet te verwarren met iets dat ver van ons vandaan zou zijn.
** volgelingen in de zin van onderzoekers die alle leringen toetsen aan hun persoonlijke ervaringen en geen klakkeloze aannemers.
(mijn persoonlijke opmerkingen)

https://www.facebook.com/BuddhismPathToPeace


donderdag 20 februari 2014

Aandachtig zijn



Ik adem in en ervaar
de vreugde van vriendschap en liefde
Ik adem uit en laat los

het verdriet van verlangen.

vrij naar Tich Nhat Hanh


zaterdag 15 februari 2014

Wel en niet leuk

In het weekend heerlijk op ons gemak aan de ontbijttafel, draaien we meestal wat muziek. We hebben behoorlijk wat keus en het is altijd weer heerlijk om rustig te kunnen eten en te relaxen.
Tussen de CD's staan ook wat oudjes die opnieuw zijn uitgegeven en vanmorgen luisterden we naar mijn kinderjaren. Muziek waaraan ik nooit meer gedacht zou hebben en die onverwacht oude herinneringen naar boven haalde. Ook het gevoel van wat ik wel en niet leuk vond al enkele jaren voor mijn tiende verjaardag. Eddy Christiani, nee dat vond ik maar niets. Toen ik hem vanmorgen voorbij hoorde komen kwamen dezelfde overwegingen weer boven. Die man zong niet, hij praatte op muziek. De orgelman van Wim Sonneveld was wel grappig en de Kilema Hawaiiens toverden zonnige stranden tevoorschijn die ik toen nauwelijks kon plaatsen.

De zangeres Pia Beck, tja wat geen naam had, was er ook niet, Het woord lesbisch werd niet gekend. Ruim vijftig jaar geleden zeiden we in de volksmond, 'Ach dat is zo'n manwijf' met alle consequenties van dien voor veel mensen die anders geaard zijn en daardoor werden uitgestoten. Je moest al van heel goede huize komen en iets presteren om geaccepteerd te worden. Vele burgers waren niet veel anders dan de mensen die nu in Rusland leven met angst voor het onbekende waardoor ze heel andere dingen projecteren vanuit hun eigen geest dan de werkelijkheid op andere mensen die hen vreemd lijken. Het resultaat is vervolging en mishandeling omdat ze anders zijn dan doorsnee. En nog steeds zijn we ook hier bang voor ons eigen hachje en geven vreemdelingen de schuld van de eigen ellende. Er verandert niet zoveel in het totale mensbeeld ook al denken we dat we beter zijn dan anderen hetgeen ook weer kan zorgen voor afwijzing van anders denkenden.

Gelukkig kunnen we als enkeling het verschil maken zonder ons boven de ander te stellen en ons blijven inzetten voor het welzijn van ALLE mensen en dat is niet eenvoudig maar wel goed. Het is de enige manier om dingen te veranderen en hopelijk te verbeteren. Want gaat het er nu om wat we wel of niet leuk vinden of om het welzijn van alle mensen?
Meestal denken we: Iedereen mag gelukkig zijn als ze maar niet aan mijn geluk komen. toch?
Het blijft moeilijk.
Heerlijk dat kinderen nog zo ongecompliceerd kunnen zijn.


vrijdag 14 februari 2014

dinsdag 11 februari 2014

Olympische spelen

Ik kopieerde een berichtje dat ik op facebook plaatste.

Gister een docu gekeken van de VPRO over de ellende voorafgaand aan de realisatie van de Olympische spelen. Niet veel anders dan de narigheid bij de bouw van de grote voetbalstadions. Zo erg dat er zelfs vele doden vallen wegens onmenselijk misbruik en overtreding van regelgeving. Dat zou toch anders moeten.
En toch misgun ik de sporters hun inzet, prestaties en plezier niet maar zacht uitgedrukt, op wat voor een vreemde manier zijn we toch bezig? Moeten we daar niet ook eens over nadenken?

Blogarchief

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...