Afdruk

De vogel heeft een behoorlijke klap gehad. We waren bang dat ze tegen de ruiten van de serre aan zouden vliegen, maar dat gebeurde (nog) niet. Deze afdruk stond op het slaapkamerraam. Ik kon hem nergens buiten vinden dus ik hoop dat hij het overleefde.

De Fundatie, kasteel Het Nijenhuis in Heino

Alweer een week geleden dat ik mijn laatste berichtje hier plaatste.
Het komt er de laatste tijd niet zo van om tekstjes te plaatsen. Een tijdelijke kalm aan aktie? Misschien... De tijd zal het leren. Feit is dat ik het de afgelopen week erg druk heb gehad met het maken van de lay out voor het Magazine van Jewel Heart. Dat komt een paar maal per jaar uit en de ene keer steekt er meer werk in dan de andere keer, afhankelijk van de artikels die geplaatst worden en de beelden die ik erbij moet zoeken of maken.
Of heeft de tijd die daarin gaat zitten ook te maken met het ouder worden? Dat zou me niet zo bevreemden. Ik merk dat ik steeds eerder moe ben. Dat de dingen meer energie van me vragen en dus ook alles wat langzamer gaat. Ja ik zal toch wat bedachtzamer met mijn tijd om moeten gaan, want grote vermoeidheid leidt ook tot meer darmklachten heb ik ondervonden, dus ... alles op zijn tijd.

Gister waren we in het museum De Fundatie het Nijenhuis in Heino. Een heel mooie beeldentuin en ook in het kasteel waren prachtige kunstwerken te bezichtigen. Erg leuk en verrassend vond ik de werken van Hieron Presser. Ik kon me nauwelijks voorstellen dat zijn werk zou passen bij de inrichting van het kasteel maar het werd werkelijk een verrassing. Ik heb genoten van de prachjtige schilderijen en de mooie combinaties met het antiek van het kasteel.

Maar dat was niet het enige. Het was ook prachtig weer en we hebben genoten van de beeldentuin en de beelden die niet alleen in de Engels aandoende tuin met perkjes achter de ingang zichtbaar werd

Maar ook rondom in de lommerrijke bosschages

Het was een heerlijke dag.
Meer foto's op mijn Facebook pagina met deze link als je er bent ingelogd.

Angst in de ogen kijken

Er zijn zoveel dingen die een of andere vorm van angst oproepen. Pema Chodron praat erover

Een nieuwe jurk

Steeds meer herinneringen dwarrelen naar de oppervlakte. Ach het zal met de leeftijd te maken hebben en ik geniet er mateloos van.
Nu zit ik met de ramen open op het balkon. De sfeer is 's zomers en zachtjes hoor ik de bomen ruisen. In de verte het gemurmel van wat stemmen. Die doen me denken aan mijn ouderlijk huis en dan plotseling ben ik weer het kind van een jaar of  acht.

Ik zit op de rand van het ouderlijk bed voor de openslaande deuren in de achterkamer. Ik kan in de verte de buren in de tuin horen praten. Het is heerlijk weer.  Ik hoefde geen jas aan naar school en ben vrolijk naar huis gehuppeld. Daar naast de deuren zit mijn moeder zoals zo vaak achter de naaimachine en ik wacht tot ze klaar is.
'Nog even een naadje stikken El en dan moet je even passen hoor'.
Dat vind ik helemaal niet zo leuk, want ik ben altijd bang dat ze me per ongeluk met het afspelden zal prikken. Maar deze keer hoeft ze de spelden niet te gebruiken. Ik sta bovenop het bed en met de schaar knipt ze voorzichtig het armsgat een beetje uit.
"Ziezo klaar trek je jurkje maar weer aan, nu gaan we een broodje eten", zegt ze.
Ik weet het zeker, morgen heb ik weer een mooie nieuw jurk.

Goed genoeg

Een pad van liefde mededogen.  Dat begint in mijn eigen huis.

Mijn eigen huis is niet alleen mijn directe omgeving, maar is ook mijn eigen lijf en dat zijn ook mijn eigen emoties en handelingen. Als ik daar geen liefde en mededogen voor op kan brengen en mijzelf veroordeel om de dingen die ik denk of doe hoe zal ik dan tolerant naar mijn omgeving kunnen zijn? Dan heb ik al genoeg ruimte nodig om zelf te kunnen overleven met mijn eigen problemen.

Heel vroeger dacht ik dat het betekende dat ik me met allerlei liefdadigheid bezig moest houden en me in moest zetten voor alles wat ik wel of zelfs nog niet kon. Dat maakte veel frustratie los als ik niet aan mijn opgelegde zelfbeeld beantwoordde en het zorgde er juist voor dat ik in mijn naaste omgeving niet altijd even vriendelijk kon zijn.

Niet dat ik het nu allemaal wel doorheb en vriendelijk naar mijzelf ben en dus ook naar mijn omgeving, maar de discipline en opmerkzaamheid uit het vorige blogje komen me zeer van pas om steeds weer zowel met vriendelijkheid naar mezelf als naar de ander te kijken.

Zo langzamerhand begint het me eigen te worden om daar waar ik ben ook te zijn en hopelijk zoveel mogelijk met een stabiel emotioneel gevoel dat redelijk snel terug kan koppelen naar vriendelijkheid. Daar begint het werken aan spiritualiteit voor mij. Daar speelt mijn leven zich af. Ik hoef het niet te ver buiten mijzelf te zoeken, want daar ben ik niet. De mens die ik ontmoet hoop ik altijd vriendelijk vanuit een liefdevol hart te kunnen benaderen. Dat alleen al kost opmerkzaamheid genoeg. Het is de basis voor mijn bestaan in onderlinge afhankelijkheid.

En natuurlijk als ik groot en sterk ben :-), is er vast een mogelijkheid zodat die basis zich uit kan breiden. Het is voor mij belangrijk om dat in de gaten te houden, maar tot nog toe ben ik niet anders dan waar ik ben en dat is goed genoeg.

Ook een kleine bij levert een waardevolle bijdrage aan het geheel .

Je diepste waardevolle zelf.

Afgelopen dinsdagmorgen spraken we in de filosofiekring van Vreedenhoff over hoe moeilijk het is om oude gewoontepatronen los te laten. Ze zitten vaak zo vastgeroest dat we nauwelijks in de gaten hebben hoe we er iedere keer weer in terugvallen en het ons eigen gemaakt hebben. Zeggen: 'zo ben ik nu eenmaal', heeft geen zin en daar schiet je niets mee op, want je BENT niet zo, maar je HEBT die gewoonte.  Soms plotseling  heb je het weer door en weet je dat je reageert op iets, geraakt wordt door iets wat je helemaal niet wilt of wat helemaal niet nodig is en dan zit je er weer middenin, in die frustraties van vroeger en je reactiepatroon daarop.

Aan de ene kant zijn er dingen waar je discipline voor op moet brengen om het je eigen te maken en misschien wel nieuwe gewoontepatronen aankweken die heilzamer zijn dan de oude, aan de andere kant moet je diezelfde discipline opbrengen om dingen die je niet wilt op te merken en af te leren. Steeds is het weer een stapje terugdoen en naar jezelf kijken in de spiegel. Zien waar je mee bezig bent en of je het ook zo wilt en dan misschien tot de conclusie komen dat je weer klakkeloos reageerde en het zo helemaal niet wilde. Ertegen vechten helpt niet, opmerken zonder jezelf te veroordelen, brengt je langzamerhand steeds een stapje dichterbij.

Als je iets wilt veranderen of als je ergens intensiever mee bezig wilt houden, altijd zal er voldoende motivatie en discipline moeten zijn om eraan te werken. Als daar voldoende van aanwezig is, is het leven tot op zekere hoogte maakbaar. We scheppen zo onze eigen wereld en het is mogelijk om met dingen waar je vroeger niet mee om kon gaan te leren aanvaarden en in vrede aanwezig te blijven. De omstandigheden kun je niet altijd veranderen maar wel de manier van ermee omgaan al heeft dat enige inspanning en tijd nodig. Zelfs is het mogelijk dat sommige onplezierige omstandigheden naarmate jezelf verandert ook veranderen.

Het is niet altijd gemakkelijk maar met doorzettingsvermogen, opmerkzaamheid en discipline komen er zeker resultaten en geeft het uiteindelijk veel voldoening.

Zo is het ook als je een pad van liefde mededogen wilt volgen, het kost soms meer inspanning dan je verwacht om je diepste innerlijke waardevolle zelf te herkennen en te activeren. De basis voor een vredevol leven.


Uitspraak van de Dalai Lama: Ik ben niet bezig het Boeddhime te promoten, maar menselijk waarden.

_/\_

Nieuws van Veroni

Veroni wordt geïnterviewd door Javier Guzman

Zojuist een feestje achter de rug in Burgers Bush vanwege het 10 jarig bestaan van Intermobiel, de stichting die Veroni tot leven wist te brengen en ontwikkelde tot een prachtig hulp en communicatie middel voor minder mobiele jongeren. Een enorm werk waar zij zich vele uren aan wijde samen met Emile om daar een florerende stichting van te maken ondanks haar eigen grote lichamelijke beperkingen waardoor ze na inspanningen als zo'n 10 jarig bestaan weer voor enkele weken niet on line kan zijn.

Nu komt ze weer op de TV aanstaande zaterdagavond in achter de voordeur op Ned. 2 hieronder haar eigen aankondiging.

Hoi,

In maart 2013 benaderde het NCRV programma de Arnhemse uitdaging, een instantie van de gemeente Arnhem die Arnhemse goede doelen in contact brengen met het Arnhemse bedrijfsleven. Ze vroegen of ze nog iemand kenden met een bijzonder levensverhaal. Alle 3 medewerkers noemden mijn naam. Ze belden me op of ik het oke vond dat ze mij naam doorgaven. Prima dus! Begin april zijn ze twee dagen komen filmen. Het was een hele fijne ervaring met het redactie team dat erg veel rekening met mijn beperkte energie hielden. Het eindresultaat kun je dus op zaterdag 3 augustus om 19.35 op Nederland twee bekijken. Op zaterdag 10 augustus wordt deze uitzending herhaald op Nederland 2 om 14.00.

Het persbericht vind je hieronder.

Ik ben zelf de komende weken niet online door de Intermobiel feestdag op 27 juli waar we het tien jarig bestaan van Intermobiel vieren.

Veel kijkplezier gewenst,

Groetjes Veroni Steentjes

Zaterdag 3 augustus  Veroni Steentjes in het NCRV programma ‘Achter de voordeur’

Hoe ziet aangepast wonen er nu eigenlijk uit?

Arnhem – 3 augustus 2013 Wat is het verhaal van de buren in je straat? Weet jij wie je buurman of buurvrouw écht is? Klopt het wel hoe je over hem of haar denkt? In de nieuwe serie van  het NCRV-programma Achter de voordeur nemen buren een kijkje in elkaars huis en leven. In iedere afleveringen komen twee portretten aan bod. Opzaterdag 3 augustus 19.35 uur om Nederland 2 is te zien hoe  onbekende buren de woning op de Bertha von Suttnerstraat 19 in Rijkerswoerd in Arnhem bezoeken. De bewoonster deed mee om te laten zien dat je ook met een lichamelijke beperking veel uit je leven kunt halen en dat je je dagen zinvol kunt vullen. Er zijn helaas nog veel vooroordelen en mensen durven moeilijk contact te zoeken.

Veroni Steentjes is dag en nacht aan bed gekluisterd door posttraumatische dystrofie, een complicatie die kan ontstaan na een letsel of operatie. Bij Veroni is de oorzaak een  onschuldige val over een muurtje toen ze 12 jaar was. Daar begint de pijn. Na een operatie verspreidt de dystrofie zich over haar andere ledematen. Nu ligt ze al bijna 20 jaar op bed. Ze  woont in een aangepaste woning. 14 jaar geleden leert ze Emile kennen die dan als militair in Macedonië zit. Veroni reageert op een oproep om te schrijven en Emile beantwoordt haar brief. Eenmaal terug in Nederland zoekt hij haar op en gaat niet meer weg. Veroni heeft in 2001 Intermobiel opgericht metwww.intermobiel.com voor en door jongeren met een lichamelijke beperking. Veroni geeft ook meditatielessen die via de telefoon te volgen zijn. Het Tibetaans Boeddhisme leert haar om bij de dag te leven.

Op zaterdag 10 augustus wordt deze uitzending herhaald op Nederland 2 om 14.00.

Krishnamurti

"Your life is shaped, controlled by the society which you have created. You have created the wars, the leaders; you have created the organized religions of which you are now slaves. So your life is predetermined. And to be free, you must first be aware that your life is predetermined, that it is conditioned, that all your responses are more or less the same as those of everybody else throughout the world. Superficially your responses may be different; you may respond one way here, another way in India or in China, and so on, but fundamentally you are held in the framework of your particular conditioning, and you are never an individual. Therefore it is absurd to talk about freedom and self-determination. You can choose between blue cloth and red cloth, and that is about all; your freedom is on that level. If you go into it very deeply, you will find that you are not an individual at all.But in going into it very deeply, you will also find that you can be free from all this conditioning -as a German, as a Catholic, as a Hindu, as a believer or a nonbeliever. You can be free from it all. Then you will know what it is to have an innocent mind, and it is only such a mind that can find out what is truth."
Jiddu Krishnamurti



Bijzonder hoe Krishnamurti iedere keer weer hetzelfde benadrukt. Waarmee hij aangeeft hoe belangrijk het is.
Hoe je het ook wendt of keert. Het begin van alles is de oplettendheid en leren zien waar onze conditioneringen diep van binnen zijn geworteld voordat we er vrij van kunnen worden.
De weg om te gaan voor hen die dat willen is aandacht en opmerkzaamheid 'tot op het bot'.

Waarschuwing

Je komt er nooit. :-)

Morgenlicht

in de serre.
Maar nu staan de ramen wijd open en gaan we een nieuwe warme dag tegemoet.

Een liedje

• 
  Liedje

• Er staat in mijn hart een boompje gegroeid,
• De wortels zijn bloedig rood,
• Maar de bloesems zijn, als het boompje bloeit,
• Sneeuwwit langs de tengere loot.
•  
• 's Nachts droom ik van vogels en laaiend vuur
• En hoor verward gekras,
• Maar een lied rijst in het morgenuur
• Als een feniks uit asch.
•  
• En van de liefde verbleekt het rood
• Tot de smetteloosheid van het kind—
• Er is een zuiverheid van den dood
• Die reeds in het leven begint.

 Martinus Nijhoff

Nostalgie

Het zijn spannende tijden hier. Er gebeurd veel.
Een drukke maand met verjaardagen, vakantie, mooi weer en het is heel spannend wat er met het werk van Fer gaat gebeuren. Zekerheid daarover zal nog wel even op zich laten wachten. Al tien jaar wordt er gereorganiseerd en nu ....juist.???

En dan plotseling eergister stonden er oude bekenden voor de deur en was er een heel leuke hernieuwde kennismaking  veel herinneringen en dan merk je toch dat de tijd stil leek te staan. Maar nee, aan de foto's kun je het wel zien. We zagen elkaar in geen veertig jaar meer. Bijna onherkenbaar en toch meteen weer zo vertrouwd. Wat is het dan leuk herinneringen op te halen.

Het gaat niet vanzelf

Boeddhistisch gezien is de Boeddha natuur, de zuivere verlichte staat, in een ieder van ons aanwezig maar (nog) niet manifest.
Mooi, zou je kunnen denken. Dan hoef ik niets anders te doen dan ZIJN.
Ja ja, als je je niet verder verdiept in het wat en hoe dat bedoeld is en jezelf geen andere dingen afvraagt, is dat makkelijk gezegd. Zulke kreten hoor ik heel vaak. Gewoon zijn!!

Lees ik hier net een citaat van Johan Sebastiaan Bach die het heel demystificerend beschrijft.

Je moet de juiste toets op het juiste moment aanslaan en dan bespeelt het instrument zichzelf.

Kijk dat is nou even heel simpel gezegd waar het om draait. Je moet wel eerst de manier gevonden hebben om muziek te maken en weten waar je het over hebt voordat je het instrument, in dit geval het instrument van je persoonlijkheid zo kunt bespelen dat die Boeddhanatuur geleefd kan worden. Dan kan er een schitterende symfonie ontstaan en word je een volledig mens die zijn persoonlijkheid gebruikt om het ware ZIJN te leven. Dan kun je alle registers opentrekken want je kent de techniek, zoals het bij alle kunde is die je je eigen wilt maken, dan is het je eigen geworden en is een hele weg  om te gaan. Dan wordt het inderdaad gewoon ZIJN. Soms popt die ware natuur misschien even naar boven en dan ben je in een staat van ZIJN. Een kadootje of voorproefje :-) Maar de rest van de tijd tobben we verder over alle blokkades en illusionaire onmogelijkheden en denkbeelden uit ons zorgenbrein.

Ach het is maar net hoe je het bekijkt maar gewoon ZIJN gaat niet vanzelf als je het over de essentie van gewoon ZIJN hebt. Het gaat pas vanzelf als je het kunt zoals met alles wat je kunt want dan is het gewoon kunnen. En dus is het ook gewoon ZIJN.

Op zoek

Je taak is niet liefde zoeken, maar veeleer om alle barrières te zoeken en te vinden die je zelf tegen de liefde hebt gebouwd.

Jala Ud-Din Rumi


En zeg nou niet dat jij geen barières hebt. Want dan moet je nog maar eens heel goed kijken naar alle weerstanden tegen van alles en nog wat.

Als ik vol liefde zou zijn dan zou ik alles en iedereen met vreugde en blijdschap tegemoet treden.
Dan zou een burn out en geen zin en dat zie ik niet zitten en nu ff niet en getverderrie niet meer bestaan. Ik zou vrolijk en niet makkelijk geïrriteerd zijn als ik moe was van klusjes die mijn voorkeur niet hebben.
Ik zou alles wat niet rechtvaardig was met kracht bestrijden, zonder een hekel te krijgen aan de onrechtvaardige en zo zou ik nog wel door kunnen gaan met een opsomming van oorzaken die een liefdevol hart kunnen dragen en niet uit evenwicht halen.

Zolang ik dat niet kan zijn er nog heel wat barières te nemen.

Het innerlijke Zelf

Bij filosofen en altijd bij mystici kom je regelmatig dezelfde denkbeelden tegen die je ook weer terugvindt in oude wijsheidstradities. Een soort schema, een indeling van de menselijke microkosmos.
Een gegeven dat in alle tradities van oost en west terug te vinden is. Het geeft een handvat dat het ons gemakkelijker maakt om een beeld te krijgen van wat we in werkelijkheid als mens zijn, wat er in ons leeft en welke mogelijkheden we tot ontwikkeling kunnen brengen. Een schema dat in zeven  is gedeeld en om het wat simpeler te maken wordt het ook wel in drieën gedeeld, kortweg geest, ziel en  lichaam.

Wil je jezelf leren kennen dan is het heel handzaam zo'n schema te hebben. Het geeft een plek aan al je ideeën je voelen-denken en aan datgene wat er tot je komt vanuit andere sferen of vanuit intuïtie en instinct. Het kan zijn dat we simpele reacties en instincten verwarren met iets dat in onze geest en het diepste van onze ziel aanwezig is, terwijl het een eenvoudig reactiepatroon is. Het is zaak dat we onze verkeerde aannamen laten vallen en open gaan staan voor dat wat nog niet in ons denken opkwam.

Is het belangrijk om daar meer over te weten?
Als je jezelf wilt leren kennen en een pad wilt gaan naar vrede en geluk en je thuis wilt weten in het diepste van je innerlijke leven. Je geborgen wilt zijn onder alle omstandigheden en wilt leven in de wetenschap dat alles wat je verlangt al in jezelf aanwezig is. Ja dan is het heel behulpzaam en onontbeerlijk om stap voor stap op weg te gaan. Een weg die zonder einde is zonder doel en toch doelgericht. Een weg die je kunt gaan als je zelf die weg geworden bent en die je kan brengen tot een gesprek met God.

Ik vond een boek waarin ik juist dat precies weer herkende en werd vooral geboeid door het voorwoord van Ken Wilber. Hij heeft het over de kenner van het veld, een uitspraak die we ook vinden in de hindoe-boeddhistische traditie. Heel interessant om zijn korte beschrijving te lezen over datgene wat naar zichzelf kijkt. Hoe het functioneert en wat het met de Geest te maken heeft in heldere en duidelijke bewoordingen. Ik vond het boek voor weinig geld bij Bruna op de aanbiedingen tafel en ben er heel blij mee. Het bevestigt steeds weer dat iedereen zijn eigen weg gaat en dat het altijd binnen de bovengenoemde kaders plaats vindt. Het is weliswaar een individuele weg, maar de steigers geven de richting aan. Zonder steigers zou het huis niet gebouwd kunnen worden. Een verhelderend en handzaam boek op je weg. Welke weg dat ook is.

"De Burcht"van Caroline Myss.
Een geestelijke reis naar ons innerlijke zelf.
ISBN 978 90 6963 799 0

Myss put uit verhalen van Mystici van alle tijden en uit alle religies, maar ook vertelt ze over haar eigen leven en dat van deelnemers aan haar workshops. Het boek is gebaseerd op De innerlijke burcht van Teresa van Avila, waar we eerst onszelf leren kennen door ons eigen leven eerlijk onder ogen te zien en vervolgens het goddelijke in ons  leren herkennen zonder ons te hoeven terugtrekken in volledige stilte, zonder ons gewone leven op te geven.

Ganesha wil naar huis

Onafhankelijk bestaan

In ieder leven dooft op zeker moment het innerlijk vuur. Het wordt weer opgepord door een ontmoeting met een ander menselijk wezen.

Albert Schweitzer.


Onafhankelijk bestaan

Bestaat dat eigenlijk wel? Is er iemand die volkomen onafhankelijk in het leven kan staan? Als er slechte ervaringen zijn met een relatie dan kan het idee ontstaan dat je met niemand meer iets te maken wilt hebben en dan moet je oppassen dat je niet steeds verder in dat idee 'wegzakt'.  Natuurlijk de één heeft meer mensen om zich heen nodig dan de ander, maar buiten contacten kunnen we geen van allen. Zelfs niet voor de meest simpele dingen en voor ons levensonderhoud zijn we in veel opzichten van anderen afhankelijk.

Daar komt nog bij dat, juist die ander waar ik niets mee op heb of waar ik zelfs een hekel aan heb, me een spiegel voorhoudt en ik kan ervaren dat het heel moeilijk is om in evenwicht te blijven onder alle omstandigheden. Om gelijkmoedig te zijn en lief te hebben. We spiegelen ons liever in ons beste doen op de manier waarop we ons aardig kunnen gedragen. Met mensen die we leuk vinden. Maar die andere kant is ook in ons. De kant van weerstand en ongenoegen. We kunnen wel allerlei problemen vermijden en denken dat ze er niet zijn, maar als de omstandigheden zich voordoen popt er veel naar boven. Soms zelfs dingen waarvan we dachten: daar heb ik (gelukkig) geen last van. Juist in die moeilijke situaties kunnen we oefenen om ermee om te leren gaan. Haalt het je te ver onderuit, dan kun je het natuurlijk beter maar een poosje vermijden tot je hopelijk weer wat stabieler in je vel zit en er weer een sprankje inzicht en mededogen naar boven komt. En soms merk je dan als je niet teveel in je ongenoegen zit vastgeroest dat je die ander toch verdraagt, ondanks je eerdere boosheid. En het mooiste is dat zulke oefeningetjes iets van je eigen ego afknabbelen en je leren in de toekomst wat stabieler in je lijf te zitten, want daar heb je juist het ego niet bij nodig dat zich aan bepaalde ideeën vastklampt.

Wanneer we dan weer iemand tegenkomen die ons aanraakt, diep aanraakt en verder helpt, kan dat weer heel opwekkend werken en het innerlijk vuurtje oprakelen. Hoe je het ook wendt of keert:
We hebben elkaar nodig.

Eenzaam maar niet alleen.

Kiezen

Ik opende een dagboekstukje uit 2010 en las over mijn moeder waar ik iedere dag even naartoe ging. Ach wat vliegt de tijd.

Ze valt vaak voor het eten in slaap, heb ik gemerkt en dan is ze helemaal in de war. Weet niet meer wie wat en hoe. Wil dan ook niet eten of liever gezegd, kan dan niet eten door de verwarring. Nu heb ik me voorgenomen om niet meer te vroeg naar haar toe te gaan, maar te zorgen dat ze voor het eten wakker is. Dan ga ik na elfen en soms half twaalf zodat ze bij kan komen als ze in slaap is gevallen.

Gister zei ze toen ze wakker werd.:

Elly? wie ben jij nou?

Ik heb haar geknuffeld en gezegd dat ik haar dochter was.

‘Ja, ik heb één dochter, ben jij dat?’ vroeg ze verbaasd.

‘ja mam, dat ben ik.’

En heel langzaam kwam ze weer een beetje ‘thuis’.

Ze heeft wel een half uur nodig gehad om weer op de rails te staan. Ik heb een breiwerkje bij haar liggen en al breiend en pratend komt ze er weer uit. Ze vind het fijn dat ik zit te breien want mijn witte handen kan ze nog wel zien met haar bijna blinde ogen, het  bewegen herkent ze.

Ik weet niet of ik er wel voor zou kiezen als het kon, om zo oud te worden. Vroeger dacht ik van wel, maar nu ik dit meemaak…

Het is maar goed dat we tot op zekere hoogte niets te kiezen hebben.

Metamorfose

In februari ging ik na ruim dertig jaar weer terug naar het open atelier van de KWA waar ik in de jaren zeventig mijn eerste aquarel lessen kreeg. In de tussentijd was er enorm veel gebeurd. Al die jaren heb ik met kleine tussenpozen wel door geschilderd maar het was toch heel spannend om daar weer naartoe te gaan. Er was natuurlijk veel veranderd en ik bemerkte dat het niveau van veel deelnemers behoorlijk hoog is.
Ik had me voorgenomen om alle instructies op te volgen en te ervaren wat ik voor nieuwe dingen zou kunnen doen. Natuurlijk mag je in een open atelier helemaal je eigen ding doen, maar dat heb ik nu al dertig jaar gedaan. dus...
spannend en griezelig om me bloot te geven

"Schilder wat je uit het raam ziet " zei Annemarie. Daarbij benadrukt ze dat het goed is te schilderen wat het lijkt, wat het voor jou is en dat geeft een grote vrijheid tot interpretatie op het papier.
Ik keurig netjes aan de gang met een groot vel en het viel werkelijk niet mee om los te laten dat het iets moest worden met mensen om mij heen die mee kunnen kijken. Dat ben ik niet meer gewend.  Het werd dan ook niet veel bijzonders. Maar ik had een fijne ochtend en ik merkte dat ik het durfde: alles loslaten en mijn faal angst was tot een minimum beperkt.;-)

Ik geloof dat ik bovenstaande foto al eens plaatste.
Intussen is er niet veel overgebleven van het beschilderde papiertje. Het is heerlijk om erop door te fantaseren. Dat ligt meer in mijn aard. Wat me niet bevalt, daar gaat de 'witkwast'over. Zo worstelde verder. Het is een prima manier om allemaal nieuwe dingen uit te vinden en uiteindelijk is het heel iets anders geworden. Kijk maar.

Je ziet, er zijn nog slechts een paar groen uitgeslagen tegeltjes overgebleven.

Computer schilderen en nog veel meer

Ik heb een nieuwe computer met Windows 8
Dat is wel ingrijpend voor een oud mens, hihihihi. Het hele gebeuren moet ik opnieuw herkennen en verkennen. Niet dat ik dat erg vind hoor, ik vind het juist ontzettend leuk en kom allemaal nieuwe dingen tegen. Het enige nadeel is dat het erg veel tijd kost. Uiteindelijk hoort dat een keus te zijn die je zelf maakt en waar je mee stopt als het de tijd daarvoor is. Toch merk ik dat het niet zo moeilijk is om geen keus te maken en me mee te laten slepen in het rollen van het balletje.
Als ik eenmaal gefixeerd ergens mee bezig ben, of het nou lezen, leren fotograferen, schilderen of het computer gebeuren is, ik ga er helemaal in op en heb moeite mezelf tot de orde van de dag terug te roepen. Ik moet zelfs oppassen dat ik niet geïrriteerd raak als er met regel een beroep op me wordt gedaan en ik uit mijn fixatie dreig te geraken.

'Ja' denk ik dan maar 'een mens is een raar botje' en daarom stop ik er nu even mee om iets anders te gaan doen.
O ja, toch nog even een fotootje erbij zetten. Zie zo gaat dat dan, je rolt van het één in het ander.

Het oude programma waar ik mee werkte om de fotootjes kleiner te maken en op het web te zetten werkt niet meer. Het is weer een hele uitzoekerij om daar iets eenvoudigs voor terug te vinden. Deze is in ieder geval gelukt. Een van de nieuwe schilderijen die ik maakte.

Ik vind het leuk om weer ongecompliceerd 'mijn werkelijkheid' van de natuur te schilderen. Daar was ik jaren geleden mee opgehouden omdat ik het toch nooit zo mooi kon schilderen als de natuur in werkelijkheid is. Nu denk ik toch op een andere manier en wil ik schilderen zoals 'mijn werkelijkheid' is zoals het zich in mij toont. Ik ga nu meer uit van mijn denkbeeld en wat er daardoor op het doek of het papier terecht komt. Een heel andere manier van schilderen waar ik veel plezier in heb.

Philip Glass - Mad Rush

Zo mooi.

Hobby's

Ik ben heel blij dat het bloggen momenteel op een veel lager pitje staat. Ik vind het leuk om af en toe een berichtje te plaatsen maar er zijn ook andere dingen voor in de plaats gekomen.
Ik schilder weer veel meer en plaats zo nu en dan een foto van het werk op het schilderblog en  fotootjes op het fotoblog. Daar wil ik nog steeds de laatste pagina's aanmaken van de vakantie aan de Moezel. maar tot op heden heb ik dat nog niet afgemaakt. Misschien komt het er binnenkort van.

De komende dagen zal ik wel weer druk zijn met het opnieuw installeren van een andere computer want deze houdt er tegenwoordig aardige kuren op na. Ik zal blij zijn als ik weer 'normaal' met compie om kan gaan.

Nu ik wat minder blog zou het misschien net zo handig zijn om één blogje voor alles te gebruiken. Maar ja, ik heb ze nu eenmaal dus blijf ik ze voorlopig maar alle drie gebruiken. Dat is zo gegroeid na de catastrofe met weblog.

De werkelijkheid

De werkelijkheid van een ander persoon ligt niet in wat hij tegenover jou onthult, maar in wat hij je niet kan onthullen.
Dus moet je om hem te begrijpen niet luisteren naar wat hij zegt, maar naar wat hij niet zegt.

Kahlil Gibran

Rakesh

Toevallig keek ik in oude documenten en vond deze tekst die ik enkele jaren geleden schreef en toen nog op Weblog publiceerde.

Hij zat op de kledingstandaard aan het voeteneind van mijn bed en keek me aan. Zijn kleine priemende oogjes leken dwars door me heen te boren.

‘Ik heb je lang niet gezien’, zei ik.

‘Dat heb je ervan als je niet oplet’, antwoordde hij arrogant.

‘Heb je goed geslapen?’ voegde hij eraan toe om de pil te verzachten.

Ik keek op de wekker, het was half zes.

‘Jawel, maar veel te kort. Heb jij me wakker gemaakt?’

‘Ik zou niet durven.’

‘Vroeger hoorde ik je nog weleens als je ’s morgens in de dakgoot zat. Je riep drie keer en ik wist dat het goed was. Vanaf we zijn verhuisd ben jij ook verdwenen. Ja, ik weet wel dat dingen veranderen. Maar toch, ik mis jouw gekras.’

Hij schudde wat aan zijn veren en draaide verwaand zijn kop om, streek zijn zwarte pak glad en mompelde: ‘ik ben er altijd, dat zou je nu toch moeten weten.’

Ik knikte bedachtzaam terwijl hij driemaal kraste en wegvloog.

Knisperende elementalen

De vochtige damp onder de bomen voor mijn huis is verdwenen. Het heeft zich omgezet in water dat zachtjes naar beneden valt en het blad van de enorme rode beuk laat glimmen. Op de wind dansen takken van duizenden groenen en zwartpurper in een gezamenlijke dans van vreugde. Twinkelend knisperen de blaadjes, geluidloos als lachende elementalen. Iedere moment toveren ze een nieuwe compositie in mijn blikveld.

Ik zit in de serre goed verborgen voor de frisse bries en kijk waar ze reiken tot aan de hemel.

Wie zoekt die vindt

Ik wist niet zeker of ik het wel begreep en met kinderlijke ergernis vroeg ik haar, waarom ze me toch altijd de oude betekenis van woorden geven moest, waarom kon ze me niet gewoon vertellen wat het woord nu betekende? En ze zei geduldig in haar Engels met een licht accent:
Alles heeft een naam, Ilana. En namen zijn erg belangrijk. Niets bestaat, behalve als het een naam heeft. Kun jij je iets voorstellen dat geen naam heeft? En, schat, alles heeft een verleden. Alles, personen, dingen, woorden, alles. Als je het verleden niet kent kun je het heden niet begrijpen en geen goede plannen voor de toekomst maken. We gaan een nieuwe wereld bouwen Ilana. Hoe kunnen we dan het verleden vergeten.

Een citaat uit het begin van het boek dat ik op aanraden van Nannie lees.
Davita's harp van Chaim Potok.

Ik vond het zo bijzonder omdat het voor mij verwoordt waarom veel oude dingen zo waardevol zijn wanneer je de juiste interpretatie van toen weet op te halen en het ongeduld van de moderne mens om zich daar niet in te willen verdiepen.

In oude tradities was het heel normaal om waardevolle informatie aan de nieuwe generatie door te geven en de ouderen, wijzen zo je wilt,  hielden  in de gaten of  het ook op de juiste manier werd opgenomen en geïnterpreteerd. Zo werd wijsheid in tradities doorgegeven.
Gelukkig bestaan er nog steeds zulke stromingen, filosofieën en tradities die een waardevolle bijdrage kunnen leveren aan ons moderne denken en wanneer ze werkelijk waardevol zijn doen ze niets af aan de moderne wetenschap, maar geven eerder bevestiging of worden erdoor bevestigd.
Jammer genoeg is van die oude tradities heel veel verloren gegaan door verkeerde interpretaties, institutionalisering en opgelegde regeltjes in de latere tijd.
Uit de oude filosofieën is nog heel wat terug te halen voor de zoeker naar waarheid en door vergelijkende studie kan er veel wijsheid worden hernieuwd. Dat  kan een enorme verrijking betekenen en inzicht geven in het persoonlijk handelen van het individu.

Daarom ben ik zo blij met de mogelijkheden die de Theosofische vereniging biedt, die mij de toegang geeft tot  vergelijking van bovenstaande materie.

En dan valt er ook nog wel iets te zeggen over: Alles heeft een naam. Kun je je iets voorstellen dat geen naam heeft?

Ook dat is voor mij meteen een invalshoek waardoor het duidelijk wordt dat er in tradities vorm en woorden wordt gegeven aan dingen die geen vorm of woorden hebben.
Wat moeten we ons voorstellen van God bijvoorbeeld? Is het zo verwonderlijk dat we er vorm aan hebben gegeven?
Wat er mis is gegaan is dat we die vorm vast hebben gezet en er een soort persoonlijkheid van hebben gemaakt er een onwrikbaar dogma van hebben gemaakt. We hebben God een etiketje gegeven. Zelfs het woord bron of energie  impliceert een vorm. Dat hoeft allemaal geen probleem te zijn, maar laten we wel weten dat het DAT niet is, want zelfs bij het woordje liefde, daarop plakken we ons eigen vastgeroeste plaatje. En als we doorkrijgen dat alle vormen die beschreven worden in tradities niet meer is dan een symbolisch gegeven dat ons iets wil vertellen, waarmee we kunnen werken, dan gaat er misschien hier en daar een klein lichtje branden. Ook voor wat betreft de oude bijbel verhalen die  vanwege de hardvochtige rechtvaardige oude God, tegenwoordig graag wordt afgewezen, want dat past niet in ons godsplaatje. Misschien moeten we leren vanuit een ander perspectief te gaan kijken. Ik ben blij dat er nog wel volgens de traditie uitleg te vinden is over de soms confronterende symbolentaal in de bijbel. Zoals bij  Kees Voorhoeve bijvoorbeeld, is mijn ervaring.
Wie zoekt, die vindt.

En dan wil ik er toch nog even aan toevoegen dat het bijzonder verrijkend en verdiepend kan zijn verder te kijken dan de bekende gegevens en ideeën die op dit moment bereikbaar in ons liggen opgeslagen. Want er is geen einde aan de mogelijkheden en steeds weer nieuwe openingen die een zoektocht biedt.

Gorilla's

Op http://ellyvandoorn.wordpress.com/ plaatste ik nog verschillende foto's.

Tweeling

In Burgers Bush is een tweeling geboren. We waren er zaterdagochtend al vroeg en juist op tijd. De gorilla's kwamen net naar buiten en wandelde rond op zoek naar een geschikte plek. Zo konden we enkele leuke kiekjes maken. Daarna gingen ze zitten en werd ons de rug toegedraaid. 

We hebben een tijdje kunnen genieten als toeschouwers van een aap/mens achtig familie gebeuren.

Ik heb nu helaas wat weinig tijd, maar nog wel wat meer  foto's.

Compassie/mededogen komt voort uit liefde.

Liefde geeft energie en daardoor is het mogelijk tot het uiterste te gaan om er voor de ander te zijn en dat te doen wat noodzakelijk is. Daarbij is wijsheid onontbeerlijk anders wordt iedere handeling dwaasheid. Uit die liefde vloeien vele kwaliteiten voort zoals geduld, enthousiasme, vrijgevigheid, volharding, vriendelijkheid, kalmte en ook wijsheid.

Alle meegevoel die niet uit grote liefde en betrokkenheid voortkomt en zich beperkt tot een meelevend woord, een schouderklopje en daarna vergeten wordt, dingen waarvan we zeggen: 'wat verschrikkelijk' en daarna zonder ons iets af te vragen of te doen verder leven, dat meegevoel waarvoor we ons een tijdje inspannen totdat we denken, zo is het wel genoeg geweest, nu ben ikzelf aan de beurt omdat ik het anders niet volhoud, al die dingen komen niet voort uit die grote alomvattende liefde.
Van ware compassie kunnen we iets proeven in onze gevoelens voor onze kinderen of ouders, daar bemerken we iets van onvoorwaardelijke liefde/compassie. Daar ligt het begin van alle mogelijkheden die in ons aanwezig zijn. De liefde die kan groeien en breder kan worden. De mogelijkheden die we uit kunnen breiden naar alle levende wezens. Maar laten we beginnen in onze eigen kleine kring. Dat is onder omstandigheden vaak al moeilijk genoeg.

Daarmee is niet gezegd dat meegevoel en medeleven zoals we dat in ons dagelijks leven kennen, niet goed zou zijn. Natuurlijk is dat wel goed, dat is tot waar over het algemeen onze armen rijken. Om werkelijk liefde- en compassievolle wezens te worden zoals ik het hierboven omschreef  is heel wat inzet en opmerkzaamheid nodig want het is zinvol te weten waar je staat en wat je drijft in je leven en waar of wanneer je de pijp aan Maarten geeft. Te weten hoe geduldig je bent of vrijgevig of kalm en vriendelijk in situaties waar je je niet zo  betrokken bij voelt. Situaties die als een ver van mijn bedshow aan ons verschijnen en hoe dichterbij ze in onze directe omgeving plaatsvinden hoe meer er van liefde sprake kan zijn. Mijn ervaring is dat ik mezelf regelmatig tegenkom en opmerk hoe ver ik afsta van ware compassie.  En wat is er mis om objectief, zonder roze bril naar mezelf te kijken en op te merken dat er nog veel liefde en enthousiaste inzet ontbreekt zonder mezelf te veroordelen natuurlijk!? Zo kan ik mezelf en mijn ware aard leren kennen.  Vaak is het dan duidelijk dat ik ook voor mezelf liefde en compassie nodig heb vanwege alles wat ik niet kan.

Ik probeer hier op mijn eigen manier samen te vatten wat er in de Boeddhistische traditie onder liefde mededogen wordt verstaan. Evanals in de christelijke traditie e.v.a. is dat de grote overeenkomst die in religie aanwezig is.
Mijns inziens is het dan ook niet zo vreemd dat de Dalai Lama over het algemeen slechts uitspraken doet over het belang van vriendelijkheid. 'Mijn religie is vriendelijkheid',  is een bekende uitspraak van hem. Als goed voorbeeld stelt hij zichzelf altijd zeer bescheiden op met kleine afspiegelingen als het waardevolle begin van een veel groter gegeven.
Ware liefde en compassie ik ben ervan overtuigd als dat ons deel zou zijn, we zouden overstromen van betrokkenheid, energie en welbevinden zonder in een burnout terecht te komen. De basis voor een waardevol leven zonder 'grijpgrage handen'.

Een Utopie?? Niet voor het individu die WEET dat het waarheid is.

Toepasselijk

Hier kan ik me wel in vinden

Schets rode beuk

Dank voor jullie lieve woorden en goede raad.
Op het moment dat na drie weken pijn en balen ik het gevoel krijg:' ik moet er iets aan gaan doen',  en met het verhaal naar buiten kom dan loopt het proces gelukkig op zijn eindje en begint zich weer een meer normale regel voor te doen.
Zondag heb ik de hele dag liggen slapen en dat doet kennelijk ook goed. Het lijkt wel of ik dan helemaal uitgeput ben en bij moet tanken.
Verder IS er gewoon niet veel aan te doen ik ben er al vaker mee bij de arts geweest en heb medicatie die in extreme situaties niet meer helpt. Het beste is gewoon stilletjes thuis blijven zitten en geen spannende zaken zoals vakanties en andere leuke dingen inplannen, maar ja... dat is Elly niet van plan te doen en ze wil gewoon doorgaan met op te pakken wat voor haar voeten komt en daar ook van  genieten. :-). Dat op zich, zoals al het nieuwe en vreemde, geeft al klachten evenals sommige producten zoals zuur, sla en kool.
Als ik na een uitstapje of vakantie dan weer tot rust kom worden de klachten soms extremer.
Niemand wil last van zijn/haar lijf hebben, maar soms moeten we ermee om leren gaan en er het beste van maken. De wetenschap dat het geen ernstige ziekte is, geeft op zich natuurlijk wel rust.
Gelukkig, ik voel dat ik nu de draad weer kalm aan op kan pakken in de dagelijkse routine en bezigheden.
En wat niet onbelangrijk is, ik ben weer heerlijk aan het tekenen en schilderen.

Vanmorgen op een stuk pakpapier dat om de rol papier zat die ik kocht, in een half uur een schets gemaakt van die prachtige beuk die voor ons raam staat. Niet dat ik de illusie heb hem zo mooi te maken als hij is, maar het is heerlijk te stoeien met de nieuwe oliepastels die ik pas kocht en de beperkte kleurtjes die in dat doosje zitten. Dat soort experimenteren na aanleiding van de natuur heb ik al zolang niet meer gedaan. Ik vind het heerlijk om zonder beperkingen die ik mezelf opleg, alles te schilderen  en uit te proberen wat in mij opkomt. Dat geeft nieuwe energie.

Zware dagen

Het bloggen staat momenteel op een laag pitje.
De lust ontbreekt me een beetje, niet in de laatste plaats door mijn fysieke conditie. In de vakantie ging het al minder goed en het gaat nog niet veel beter. Mijn energie is matig tot minimaal, wordt opgeslokt door regelmatige buikpijn en zorgt ervoor dat ik weinig lust heb om iets aan te pakken.
Iedere dag hoop ik op verbetering, maar dat laat nog niet van zich horen. Alles wat ik zou willen doen of zou moeten doen, hangt als een regenwolk boven mijn hoofd. Toch weet ik dat het zo om kan slaan en er weer dagen kunnen komen dat ik me wat energieker voel en beter met de pijn om kan gaan.

En dan vraag ik me weer af, wat is er eerder, de kip of het ei? komen mijn fysieke klachten voort uit onrust, teveel willen en niet kunnen, de innerlijke drang om meer te doen dan op het moment mogelijk is, of is het andersom heb ik fysieke klachten waardoor ik liever stilletjes blijf zitten en alleen maar doe wat noodzakelijk is, wat me soms al teveel is?

Hoe kom ik uit de cirkel? En dan plotseling tijdens een meditatie gaat me een lichtje op. Een heel klein lichtje. Eigenlijk dingen die ik wel weet, maar die ik niet altijd leef. Het heeft met aandacht, loslaten en overgave te maken. Als ik leef vanuit mijn middelpunt de rust en ruimte die heel diep in mijzelf aanwezig is, vanuit dat middelpunt dat niets meer met MIJN wil en MIJN moeten te maken heeft maar alles laat zijn en komen zoals het is, dan begint de rust en de energie zich weer heel langzaam op te bouwen. Als ik die ruimte weer opzoek diep in mijzelf en daarop mediteer als ik me daar vaker en het liefst doorlopend  bewust van ben, dan merk ik dat er rust in mijn lijf ontstaat. Dat de klachten nog wel aanwezig zijn maar dat ik ze op een andere manier ervaar.

Zo laat mijn lijf aan mijn bewustzijn weten dat er een andere manier van leven is een manier die veel meer inhoud aan het leven kan geven dan de dagelijkse beslommeringen waarin ik me mee laat nemen waardoor ik me uit mijn midden laat trekken. De beslommeringen die de oorzaak zijn van mijn idee over moeten en willen. Een doorlopende beweging van mijn bewustzijn van binnen naar buiten en weer terug, die me bewust maakt van de mens die ik ben.

Misschien ben ik me nu na een paar weken tobben weer even bewust van de juiste houding. Ik moet weer eens even wat meer tijd inbouwen voor mijn dagelijkse ondersteunende meditaties die ik gewoon ben te doen. Ze helpen me door de dag heen bewuster met het leven om te gaan en rust in te bouwen waar nodig. En soms, evenals bij mensen die dagelijks noodzakelijke lichamelijke oefeningen doen, staan ze op een te laag pitje.  Mijn lijf laat me weten hoe noodzakelijk het is om met bewuste aandacht in het leven te staan.

Hoe uitgeleefd kun je je voelen?

In het moment leven

Een nieuw blanco velletje voor een logje en ik weet niet eens wat ik erop zal schrijven. Ik ben nog steeds in de running van de vakantie tot het einde van dit weekend. We doen allemaal ongewone dingen en toch is het heel gewoon lekker samen thuis.  Hopelijk duurt het niet meer al te lang dat het zo op deze manier  dagelijkse kost is en Fer, zoals hij zelf zegt "thuis komt wonen". Voor mij i.v.m. mijn leeftijd, vind ik dat ook hoog tijd worden. Wat zal dat heerlijk zijn als hij gepensioneerd wordt, maar wanneer die dag zal zijn, daar is nog geen zekerheid over. In deze crisistijd is niets zeker en wordt ook de dag van gepensioneerd worden of gedwongen moeten stoppen een onzekere zaak.

Nou is er helemaal niets zeker, dat weet iedereen, maar daar leven we over het algemeen niet zo bewust mee. Eerder denken we dat er morgen gewoon een volgende dag is. Velen zouden met het idee dat ze er morgen niet meer zouden kunnen zijn, niet kunnen leven.
Misschien vind je het gek, maar ik denk dat als ik wel op die manier zou kunnen leven, met het bewuste besef dat ik ieder moment eindig ben, dat ikdan veel intensiever en bewuster zou leven. Daarom probeer ik, als ik eraan denk, het toch hier en daar in te kalkuleren en werkelijk ik merk: dan geniet ik bewuster. Voorwaarde is wel dat de angst voor de dood niet of bijna niet op de loer ligt, want dan werkt het natuurlijk niet. Dan moet je daar eerst eens wat aan frunniken. :-)

Stel je voor dat ik nu zou leven met een onbeheersbare verlangen naar het bovengenoemde pensioen. Dan zou ik toch minder bewuste aandacht en genot vinden in de beslommeringen van de op dit moment aanwezige  werkelijkheid.  Om dan nog maar te zwijgen over het feit dat ieder moment echt je laatste kan zijn. Dan heb ik een hoop tijd verspild aan een verlangen dat nooit werkelijkheid werd zonder dat ik kon genieten van het moment omdat ik verlang naar iets anders..

En toch verlangen we altijd naar iets anders of beters . En maar denken dat we in het moment, in het nu leven ghaghagha.

En zo kalkte ik toch weer een blogje rond.

met de telelens gemaakt op een bergweitje langs de Moezel

Help, we zijn omsingeld

Langs de Moezel

We zijn terug van een reisje langs de Moezel.
Natuurlijk hebben we wel genoten, maar helemaal vlekkeloos waas het niet.
Ik heb daar een dag ziek op bed gelegen en zit nog niet echt lekker in mijn vel.
Maar we hebben wel fijn fkunnen fotograferen. Ik maak langzamerhand een fotoverslagje door steeds nieuwe foto's te plaatsen op http://ellyvandoorn.wordpress.com/langs-de-moezel/

Teresa van Avila

Er zijn meer tranen vergoten om beantwoorde gebeden dan om onbeantwoorde gebeden.

Teresa van Avila.1515-1582

Ik las 'de innerlijke burcht' van Teresa van Avila en haar biografie, maar dit citaat haalde ik uit een citaten boekje en mijn herinnering gaat niet zover dat ik weet wat ze ermee bedoelt. Ik kan er hooguit naar gissen. Natuurlijk is ook dit citaat weer uit de context gehaald.

Ze was heel gedreven en een krachtige vrouw met ideeën waarvoor ze zich nog weleens moest verantwoorden in een tijd van inquisitie. Ze werkte hard en had een slechte gezondheid. Een grootse persoonlijkheid.Samen met Johannes van het Kruis is ze een groot mystici uit die tijd. Johannes van een kruis was ook dichter. Teresa weet in haar boek op een eenvoudige wijze de weg te wijzen naar het diepste innerlijke wezen van jezelf en put daarbij uit haar eigen ervaringen.

Het is niet onwaarschijnlijk dat ze tot de conclusie is gekomen hoe vergankelijk geluk is en dat we er altijd weer naar grijpen. Vasthouden daaraan is in ieder geval onmogelijk en haar zoektocht ging dan ook verder dan de tijdelijkheid van het geluk dat we over het algemeen zoeken. Ze vertelt in haar boek bijvoorbeeld over vertroostingen die we tegenwoordig nog weleens duiden als  mystieke ervaringen maar zij omschrijft ze  als vertroostingen op de weg als een antwoord op gebeden maar die ook weer voorbijgaan. Meer schrijft ze  over de dorre perioden die daarop weer volgen waarin het is alsof God niet meer luistert. Hoe je volhardend voort kunt gaan naar je middelpunt en waar zulke tijden  toe dienen.

Een indrukwekkend boek en een leidraad voor velen die een christelijke weg willen gaan en tot hun diepste wezen door willen dringen, waar in de binnenste kamer van de burcht het goddelijke aanwezig is, daar waar je contact kunt maken. Waar ruimte is voor een geluk dat al het andere overstijgt. Wat ze vertelt komt uit haar eigen ervaring en dat betekent dat het mogelijk is voor een mens om daarin door te dringen. Dat is wat mij aanspreekt.

Rituelen.

Een lastig begrip.
Je zou het poppenkast kunnen noemen, maar is dat ook zo?
Ik heb er wel altijd zo over gedacht totdat ik me er beter in ging verdiepen. Wat is het nut van rituelen en vooral waar staan ze voor. Dat is het belangrijkste voor mij om een afweging te maken of het zinvol is om eraan deel te nemen of me erdoor te laten raken.

Bij rituelen gaat het niet om dingen die hun waarden hebben gehad in het verleden want als je er zo overdenkt dan heb je het slechts over de oppervlakte van het ritueel, de vorm waarin het gegoten is. Waar het wel omgaat zijn de eeuwig aanwezige menselijke kwaliteiten die opnieuw aangeraakt kunnen worden zodat er weer met diezelfde kwaliteiten gewerkt kan worden, dat ze als het ware weer geactiveerd worden.
Belangrijke innerlijke waarden, zoals verantwoordelijkheid, goedheid, kracht, rechtvaardigheid, vriendelijkheid, mededogen, gelijkmoedigheid etc. zouden de drijfveren kunnen zijn in ons menselijk bestaan. Het zijn dingen die erg abstract zijn en niet zichtbaar. De innerlijke rijkdom en schoonheid die we als mens bezitten, komt niet altijd zo duidelijk naar boven en zit soms diep verborgen onder allerlei oppervlakkigheden en hoog oplopende emoties .
Door middel van uiterlijke vormen die als rituelen naar buiten worden gebracht, kunnen ze zichtbaar worden gemaakt voor degene die de inhoud ervan kennen en erdoor geraakt willen worden.
Dat is wat rituelen kunnen doen. Dat is waar we ons bewust van kunnen worden en dat is wat ons kan evoceren. Ze roepen iets in ons op en kunnen onze eigen kwaliteiten ook raken als we er op een diepere basis contact mee maken. De herhaling van een ritueel kan het bewustzijn in de juiste richting sturen en de mens van zijn kwaliteiten bewust maken. Dat is de kracht van rituelen.
Speciaal eeuwen oude rituelen kunnen een krachtige uitstraling hebben opgebouwd waardoor vele mensen geraakt worden.

Het gaat niet alleen om oude gewoonten waar verder niets mee gedaan hoeft te worden maar het gaat om dat waar het voor staat en wat we ermee doen in onszelf. Het geeft een steuntje in de rug het maakt duidelijk dat dingen niet zonder inhoud zijn dat er iets in onszelf  aanwezig is waarmee we ons kunnen verbinden en aan kunnen conformeren. Iets waar we voor staan en voor willen werken om het tot uitdrukking te kunnen brengen in ons dagelijks leven.

Wat gebeurt daar?

Gisteren hebben we samen een heerlijk dagje gehad. In de middag gingen we naar park Sonsbeek waar veel te zien en te beleven was. Bij toeval kwamen we in een heuse film terecht met middeleeuwse ridders. Er werden scenes in elkaar gedraaid als voorbereiding op een film die gemaakt zou worden voor de schermvereniging. Dat was heel bijzonder om mee te maken. Mika en ik hebben er samen van genoten.


Wat gebeurd daar?

Mika was één en a'aandacht.

Ik was op het juiste moment op de juiste plaats. Ook Mika heeft ervan genoten en ik ben blij met een heel leuke serie foto's. Dit is slechts een kleine indruk.