Mededogen en schuldgevoel

Er kwam een  mooie opmerking van Ludwig de Latter binnen op het logje over Compassie die ik graag hieronder als een logje wil plaatsen omdat ik mij er ook helemaal in kan vinden.


Misschien kan dit helpen.
Ik hanteer het begrip mededogen. Voor mij betekent dit dat je ieder mens benadert vanuit de zekerheid dat je onwetend bent over zijn levensweg. Onwetend over wat hij gezegd - niet gezegd heeft, over wat hij gedaan - niet gedaan heeft, onwetend over zijn vreugdes en pijn, wat allemaal samen maakt dat hij is wie hij is. Vanuit de zekerheid ook dat iedere mens lijdt, fysiek lijden, mentaal, existentiële pijn, zelfs al is dit schijnbaar niet zo. Mededogen betekent dat je bij elke ontmoeting open staat om het lijden van de medemens te verzachten. Het is geen checklist die je afwerkt, het is een levenshouding. Is dat moeilijk? Soms wel ja, want soms wil je d'r wel 'ns behoorlijk invliegen hé :-)... maar elke dag en beetje beter.
Werkt dat? Ik had in de jaren negentig een vreselijk agressieve baas op het werk. Hij tierde, schreeuwde, gooide alles in het rond. Ik was een beetje radeloos tot ik op het idee kwam hem te benaderen vanuit het idee dat ik onwetend was over de pijn die hem zo agressief maakte. We hebben daar nog vreselijke momenten meegemaakt maar langzaam veranderde de situatie. Zo 'n jaar later (ja, het duurt wel wat) zat ik 's avonds voor ik naar huis ging rustig op z'n bureau na weer een dagje roepen en tieren. We praatten er over en ik herinner me dat ik zei - wel, Jan, 't was weer je dagje niet vandaag. Die avond vertelde hij me over zijn agressieve buien, dat hij dat niet onder controle had en dat voor zichzelf heel pijnlijk vond (zo zie je maar). D'r zijn nog een hoop driftbuien gevolgd, maar de sfeer er rond was veranderd, de dreiging was weg en hij begon het zelf meer en meer te relativeren.
Ik vertel dit niet om mezelf in 't zonnetje te zetten maar om te zeggen dat het werkt en dat je d'r moet in geloven én dat het tijd vraagt. En het maakt niet uit of je midden in de Sahara bent of op de Noordpool zit of in je knusse zetel gelukkig zit te wezen, arm of rijk bent. Mededogen is iets wat je in je draagt altijd en overal en dat je kan leren.
Oef... een adempauze... maar ik wil nog iets kwijt over schuld, schuldgevoel.
Misschien worstel je wel met de spanning die ontstaat tussen jouw goede bedoelingen en de resultaten van jouw goede bedoelingen die niet altijd zijn wat je zou willen dat ze zijn (je bent immers een mensje). Dan ga je je wel wat schuldig voelen. Er is schuld in grote en kleine conflicten, echtelijke problemen... je noemt het maar. In mijn wereld is er geen schuld. Ik scheurde de pagina met het woord 'schuld' uit mijn exemplaar van de driedelige Grote Van Daele (ja, sorry Nederland)
Iemand belt me en zegt 'Ik voel me de laatste tijd niet lekker in mijn relatie, ik weet niet waarom, maar ik voel me vreselijk schuldig'. Wel, je mag 'je niet lekker voelen' in jouw relatie, je mag onbedoeld een foute boel veroorzaken, je mag met de beste bedoelingen compleet in de fout gaan, er een zootje van maken enz... of misschien doet iemand dat met jou. Hou dan de situatie uit de schuldsfeer. Schuld creëert discussie, agressie, leugen en noem maar op. Er is geen schuld, er is alleen een menselijke samenloop van omstandigheden en dat geldt voor heel veel zaken die fout lopen. Velen zijn bereid samen te praten over de samenloop van omstandigheden, bijna niemand is bereid schuld te dragen.
Ben je dus een onvolmaakt mensje op deze planeet dat af en toe faalt in zijn opzet... da 's ok, geen schuld, volgende keer een beetje beter, heb mededogen met jezelf.
Sorry jongens, wat een lap is dat hier geworden... ;-)

Werkplaats voor kunstzinnige ontwikkeling

Een hele mondvol. vroeger heette het KWA Kreatieve werkgroep Arnhem.
De hele week wordt er ieder dagdeel gewerkt. Bijna alle disciplines zijn vertegenwoordigd van schilderen tot pottenbakken. In principe kun je als je lid bent overal aan meedoen. Voorlopig ben ik wel even druk met schilderen. Gewoon landschapjes, nou ja... gewoon? Het is moeilijk genoeg om er iets gewoons van te maken dat ben ik niet meer gewend. In de jaren 80 deed ik dat wel. Lastig het nu weer op te pakken tussen al die mensen die zo gedreven bezig zijn. Heel langzamerhand ga ik me een beetje thuis voelen.


Het is een feest te mogen schilderen.

Het gaat me niet om het resultaat, maar om er weer eens mee bezig te zijn. Te leren van nieuwe manieren en aanwijzingen. Zien hoe licht en donker warme en koude kleuren werken op voor of achtergrond uitproberen, schilderen en kijken.     

                                                                                                                         

You are so beautiful

Toevlucht nemen

Ik heb het gevoel dat ik weer helemaal op gang moet komen. Dan heb ik helemaal geen inspiratie om ook maar iets op mijn blogje te schrijven. De hele week ben ik met mijn kleinzoon bezig geweest. Dat was heel gezellig. Hij houdt me wel bezig :-).
Dus nu begin ik maar weer eens en neem toevlucht tot mijn citaten boekje.

Kijk naar de zon. Kijk naar de maan en sterren. Kijk naar de groene aarde. En denk na.
Hildegard van Bingen.

En David Hume lijkt daar een antwoord op te geven. Hij zegt.
Schoonheid is geen kwaliteit van de dingen zelf. Ze bestaat in de geest die het ziet.

Altijd mooie dingen om over na te denken. Als de geest verduisterd is door problemen en moeilijkheden lijkt het onmogelijk om schoonheid te zien. Dan denk je soms dat er geen schoonheid bestaat. Toch is het voortdurend in en rondom ons aanwezig. Als je dat nu kunt bedenken wanneer je het even niet zien zitten. Ja, dan kun je misschien weer openingen maken in het doemdenken.
Dan hoef je niet te wachten op het voorjaar of de zon, want ook maan en sterren en een grauwe regendag zijn van onmetelijke schoonheid voor de geest die het in zich heeft dat te zien. En die geest hebben we allemaal.
Laat hem niet verduisteren. Niet door wat dan ook.
Maar ja ik weet best hoe moeilijk dat soms kan zijn. De zware gedachten kunnen je overvallen voor je het in de gaten hebt en dan zit je er middenin. Vaak heb je  handvatten nodig om er weer uit te komen. Mensen, dingen in en om je heen toevlucht tot vrienden, familie, religie, mooi weer en eruit gaan of wat dan ook. Misschien is dat nodig totdat we begrijpen dat het allemaal IN onszelf aanwezig is en niet buiten onszelf. Dat we het allemaal zelf zijn wat er is, wat we zien en hoe we het ervaren.

Nou al schrijvend kom ik dan toch weer op gang. Zo zie je maar.

En mij helpt het om mijn toevlucht te nemen tot de Boeddha en alles wat ik leerde ervaren door zijn lessen.
Daardoor leer ik steeds beter ervaren en zien dat alle ervaringen IN mijzelf en uit mijzelf voortkomen.

Wouw, en deze vond ik zojuist nog op facebook

ff niet hier

Ik ben even heel hard aan het genieten van mijn jongste kleinzoon.

schilderen

Ik ben benieuwd wat ze ervan zegt en wat er verbeterd kan worden. Ik heb er heel veel aan gedaan want ik ging vorige week weg van het atelier met deze.

En of het nu een verbetering is of niet. Ik heb er deze week heerlijk op doorgefantaseerd. Hij is nog niet helemaal klaar. Ik heb er plezier in.

Zien met het oog van het hart

Ik zag heel toevallig zojuist een laatste stukje van een gesprek in 'het Vermoeden' van de Ikon op de TV.
Een Nederlandse Imam Abdulwahid van Bommel in gesprek met de interviewster die hem vroeg. Zou u ons één handvat kunnen geven wat het is: Zien met het oog van het hart.
Op uitzending gemist vond ik het volgende:

Van Bommels heilige tekst komt uit Le Petit Prince van Antoine de Saint-Exupéry, waar de vos, de leraar van de kleine prins hem zegt:

'Dit is mijn geheim. Het is heel eenvoudig: alleen met het hart kun je goed zien. Het wezenlijke is voor de ogen onzichtbaar.'

Een tekst die daarop lijkt vindt hij in de Koran:

'Ogen kunnen Hem niet bereiken maar Hij bereikt de ogen. Want Hij is de Subtiele. Hij is Zich Bewust van alles. Om het goddelijke te bevatten heeft Hij u 'het oog van het hart' geschonken.'

Van Bommel probeert jonge moslims te leren minder aandacht te hebben voor de uiterlijkheden en de regeltjes van de islam maar meer tijd, aandacht en liefde te offeren aan anderen. Zo leer je zien met je hart, zo kom je dichter bij andere mensen en zo kom je dichter bij de Schepper.

Zelf kijken? http://www.luxmagazine.nl/vermoedenUitzending.aspx?lIntEntityId=1892

Zulke gesprekken, daar kan ik dan helemaal blij van worden omdat ik merk dat ook in de moslim traditie andere zaken belangrijk zijn dan de stromingen die in het oog springen en hoofdzakelijk gaan over het naleven van de fundamentele teksten. Teksten die m.i. vaak uit hun context zijn gerukt.
Hij benadrukte het belang van een liefdevolle benadering en vooral uitleg over het waarom. Dit was natuurlijk het einde van een veel langer gesprek waarvan ik ook nog opving dat hij blij was met de mystieke stroming van het Soefisme, en andere stromingen die daar wel aandacht aan besteden en juist daar helemaal vanuit gaan.

Hij  gaf als handvat de uitspraak: 'mens ken uzelf', want pas wanneer je leert jezelf te zien zoals je bent, leer je de ander kennen en kun je god leren kennen.
Hij gaf daar een prachtige levendige korte beschrijving bij, die ik helaas niet kan herhalen. Maar je kunt dus gewoon zelf gaan kijken.

Toch is het voor mij duidelijk wanneer je je eigen 'tekortkomingen' onder ogen leert zien, die niet meer hoeft te verdoezelen onder een deken van ontkenning, van mitsen en maren ... omdat je anders niet zou deugen of omdat je er gewoon overheen walst.  Als je  ook de dingen die diep in jezelf verstopt zijn en die (gelukkig) niet altijd naar buiten komen leert kennen. Of wanneer je jezelf zou afvragen waar jij onder diezelfde omstandigheden toe in staat zou zijn, dan krijg je meer begrip voor wat de ander doet.
Wanneer je door te zien, leert met jezelf liefdevol om te gaan zonder jezelf te veroordelen, dan kan er ook een liefdevolle houding ontstaan ten opzichte van je medemens. Daaruit volgt als vanzelfsprekend een relatie met Dat wat meer is dan je zelf, Dat wat je op vele momenten zelf niet bent.

Dan leer je zien met het oog van het hart.

En dan voor wat mijn eigen inzichten betreft, dat heeft dus niets te maken met straffeloos maar van alles doen of laten gebeuren, maar wel met de menselijkheid in acht nemen en inderdaad leren zien met het oog van het hart. Het heeft te maken met een mildere houding naar jezelf en anderen.

Deze tekst vond ik in Weimar op een monument, waar veel over de dichters Goethe en Schiller te vinden is. Helaas ben ik vergeten waar het monument precies over ging, volgens mij was het iets i.v.m. Goethe. Wie het weet mag het zeggen, maar de tekst op zich vind ik ook al fraai genoeg.

Oriënt staat voor het Oosten- morgenland

Okzident voor het westen - avondland.

problemen?

Nog een manier om anders te leren kijken. Als je wilt kun je OVERAL iets van leren.

Anders leren kijken

Vanmiddag weer sneeuwbuien en het wordt glad. De NS heeft de dienstregeling alweer aangepast. Het lijkt een beetje op een kind dat huilt voor het geslagen wordt.
Nou is er natuurlijk niets mis met; wat komen gaat rekening houden. Dat voorkomt dat we voor onverwachte onmogelijkheden komen te staan. Omgekeerd is het natuurlijk net zo, maar daar hoef je geen rekening mee te houden. Aan komende mogelijkheden pas je je makkelijker aan.
Vreemd eigenlijk het leven heeft toch alle mogelijkheden in zich, waarom bouwen we weerstand op tegen iets wat minder leuk is en worden we een pessimist genoemd als we kijken naar dat wat het leven meer moeilijkheden kan gaan geven en waarom een optimist als je er vrolijk overheen walst, terwijl je juist dan weleens in een enorm gat kunt vallen waar je nooit rekening mee had gehouden.

Nee, als ik nu goed in mijn vel zit en alles kan incalculeren, het leven kan nemen zoals het is en ook kan kijken en rekening houden met het feit dat het niet altijd zo blijft, misschien een soort droogzwemmen voor als ik in het water val, dan komen moeilijkheden heel wat minder koud op mijn dak vallen, vermoed ik. Ik vind dat een veel realistischer kijk op het leven dan veronderstellen dat het mij niet zal gebeuren.
Maar die ruimte moet je wel hebben. Als je toch al overal problemen mee hebt, met al die dingen die je vindt dat ze je 'overkomen', dan is dat een moeilijke houding, want dan zit je al zo vol met ellende dat je niet ook nog eens rekening  kunt houden met nog grotere problemen. Dat is te zwaar, daar is dan geen ruimte voor dat herken ik wel want daar heb ik ook ingezeten.
Dan is het zaak om er iets aan te doen en nu te leren uit het gat te krabbelen waar je inzit.  Dan neem je er niet ook nog eens slechte toekomstverwachtingen bij op je schouders. Je moet  eerst leren je overvolle kast op te ruimen. Een zoektocht naar openingen in jezelf en meer ruimte creëren in die kast waarvan je denkt dat jij het bent. Leren zien dat je meer bent dan het plaatje dat je van jezelf hebt gemaakt. Het is vooral een kwestie van anders leren kijken. Als het ware vanuit een ander perspectief, vanuit een andere kant van jezelf en je minder vastklampen aan dat wat je denkt te zijn.  Soms heb je daar hulp bij nodig. Dat lijkt een hele klus, maar is DE mogelijkheid om met kracht weer midden in het leven te gaan staan.

En dat zeg ik natuurlijk ook tegen mezelf, want ik hoef niet te denken dat mij dat niet meer zal gebeuren nadat ik eruit gekrabbeld ben. ALLES kan zomaar weer op je pad komen. Maar misschien is het dan eenvoudiger er weer uit te krabbelen.

Leven in aandacht

Wanneer je achteloos je thee drinkt, dan is het leven zelf niet aanwezig. Je leeft niet echt want je bent er eigenlijk niet, je bent je niet bewust, je bent niet geconcentreerd. Dat moment is geen moment van beoefening.

Maar als je begint om je thee vol aandacht en geconcentreerd te drinken, dan is er een handeling als van een heilig ritueel: het IS al een gebed.

Als je loopt, als iedere stap je blij maakt; dan verzorgd iedere stap jou, het verandert je, iedere stap is een gebed.

In de traditionele Boeddhistische beoefeningen is geen verschil tussen meditatie en gebed, want als je mindful en geconcentreerd bent heb je inzicht, je komt in aanraking met het Boeddhaland, met Boeddha en de gemeenschap. Als je werkelijk bid, ben je in contact met Jezus, met God koninkrijk en daarmee in aanraking komen dat geeft transformatie en heling. Als er volledige aandacht en concentratie is, is er inzicht. Er is geen verschil tussen degene die bid en degene tot wie men zich richt in het gebed.

Dat is waardoor communicatie diep en totaal is. Dan is tranformatie en heling mogelijk.

Vrij vertaald naar Thich Nhat Hahn.

Witte vlakken

Soms zie ik door de bomen het bos niet meer. En dan bedoel ik dat er zoveel beelden in me naar boven komen die ik zou willen schilderen en de twijfel erover dat ik dat niet waar kan maken, zorgen ervoor dat ik dichtklap en nergens aan weet te beginnen. Toch weet ik dat ik helemaal niets waar hoef te maken. Maar het gewoontepatroon van het willen presteren is niet van de ene op de andere dag verdwenen. Dat laten, daar is net zoveel oefening voor nodig als voor het presteren. Het ligt er maar net aan wat zich in je karakter heeft vastgezet en om daar de middenweg in te vinden is gewoon oefening.

Dat overdacht ik vanmorgen heel vroeg voor ik opstond. Ik heb moeite een keus te maken en gewoon maar aan de gang te gaan met het schilderen. Het witte lege vlak staart me aan en ik klap dicht, totdat ik als het ware iets op dat witte vlak zie verschijnen en het gekke is dat ik er dan iets op weet te kalken dat totaal niet beantwoord aan het beeld dat ik in mijn hoofd heb. Dat is prima, maar er gaat vaak veel te veel tijd overheen naar mijn idee, voor ik dat wit weer heb veroverd.

Daarom ben ik blij nu naar het KWA te gaan. Dan ben ik min of meer gedwongen een keus te maken en iets op papier of doek te zetten. Zonder stok achter de deur kom ik daar bijna niet doorheen.

Morgen kan ik hopelijk die prachtige witte wereld weer trotseren en een weg vinden op en door die witte vlakken want de wereld is hier weer behoorlijk witgekalkt.

Magische krachten

Verbeterd

Het vorige berichtje had ik teruggezet naar concept. Maar ik heb het weer herplaatst.

Ik heb het de laatste tijd nogal druk met van alles en nog wat en had me te weinig tijd gegund om er rustig over na te denken. Ik geloof dat ik nu iets duidelijker mijn ideeën verwoord heb.
Ik ben me bewust dat ik ook maar weinig tijd heb kunnen besteden aan het bezoeken van andere logjes. Maar ik haal de scha wel weer in alhoewel, ik vraag me af of dat mogelijk is wanneer de tijd gewoon doorgaat en  geen rekening houdt met scha. :-)


Afgelopen woensdag was er weer aardig wat sneeuw gevallen en het was geen losse rulle sneeuw, maar het verijsde onder je voetstap. Er ontstonden ijzige sporen in de sneeuw en het was niet handig om te fietsen. Voor velen was er door die omstandigheden geen doorkomen aan. Zo ook mijn kleinzoon. Normaal komt hij 's ochtends vanuit Markelo hierheen om met de fiets verder naar school te gaan. Het was wel niet de bedoeling, maar hij was aangenaam gezelschap wegens dit incidentje.
Zouden we volgende week nog eens een pak wit te zien krijgen?

Iedereen wil gelukkig zijn.

Met hier en daar een kleine aanpassingen heb ik besloten het onderstaande te herplaatsen.


Iedereen wil gezond en gelukkig zijn zou je ook kunnen zeggen.

Om gezond te kunnen zijn en om medicatie te ontwikkelen zodat ziekten overwonnen kunnen worden, is het noodzakelijk het ziektebeeld waar het medicijn voor ontwikkeld wordt te bestuderen. Er wordt nauwkeurig onderzocht wat de oorzaken van de aandoeningen zijn en aan de hand daarvan wordt een tegengif of medicatie ontwikkeld. Dat is de gang van zaken. Als je niet weet wat een ziekte is, welke 'mankementen'  de oorzaken zijn, is het onmogelijk er iets tegen te doen. Op deze manier zijn er in de loop der jaren al talrijke ziekten die nu niet meer tot de dood leiden, overwonnen.
Natuurlijk kun je ook afzien van al die therapiën en hopen dat de kwaal vanzelf overgaat. Of het kan ook zijn dat we de mankementen voor lief nemen en ze laten zijn wat ze zijn maar dat kan ook desastreuze gevolgen hebben.
Hoe we met ons leven omgaan, dat kunnen we zelf bepalen.

Met geluk en ongeluk lijkt het een beetje anders te liggen, maar ik waag dat te betwijfelen.  We kunnen de keus maken alles te aanvaarden zoals het komt wetend dat er dingen zijn of komen die ons er niet gelukkiger op maken. De vraag is of er mogelijkheden zijn om uit die cirkel van onze eigen ongelukkige ervaringen te stappen. Kunnen we gelukkig zijn zonder daar goede voorwaarden voor te scheppen, zonder enige inspanning om iets aan onze ongelukkige ervaringen te doen? Zijn er specialisten die daar iets zinnigs over kunnen vertellen? Daarvoor is een bepaald soort kennis nodig en medicatie. Voor het lijf wenden we ons tot de arts die het ziektebeeld heeft onderzocht. Zo is het ook mogelijk voor geluk de juiste oorzaken en medicatie te vinden en te leren zien wat de beste manier is om met je omstandigheden om te gaan.. Daar is onderzoek voor nodig in het 'ziektebeeld', in je eigen ervaring, want daar gebeurt het, daar voel je de pijn. Hoe komt dat, dat je ergens ongelukkig van wordt zonder altijd met het vingertje naar buiten te wijzen? We weten toch dat we de omstandigheden niet altijd kunnen veranderen, maar wel de manier waarop we ermee omgaan.
Het grootste probleem is dat we dat onderzoek alleen maar zelf kunnen doen en willen we daar wel naar kijken? Het is dan noodzakelijk om naar binnen te gaan en te zien waarop we reageren en hoe onze emoties een rol spelen. Een buitenstaander, een arts of noem het een leraar, een Boeddha, een Jezus,  kan alleen als een spiegel werken en je eigen ongenoegen  laten zien. Jij zelf bent degene die het ervaart en ernaar kan leren kijken. Maar dat willen we vaak niet en soms zijn we daar ook nauwelijks toe in staat om te erkennen welke problemen er IN ons schuilen.. Zo gauw als er een weerstand opduikt, lopen we weg en zoeken iets anders zonder te kijken naar die ervaring en onszelf iets af te vragen. We lopen eraan voorbij of zoeken weer compensatie in wat we (voor even) plezierig en als geluk ervaren. Willen we echt tegen ons ongenoegen aan lopen?

Maar dat is wel de manier om op zoek te gaan naar de oorzaken van je ongenoegen, want als je die niet kent is het lastig er een 'medicijn' voor te vinden, voor dat gevoel van 'niet gelukkig zijn'. Het is normaal gesproken het verstandigst de problemen in de wortel aan te pakken en het ongenoegen zit toch echt in onszelf.
Het kortstondige geluk van iedere keer weer nieuwe uitdagingen nodig hebben. Het kortstondige geluk van de steeds weer vergankelijke blijdschap over iets dat je graag wilt hebben, maar ook kijken naar een dieper geluk dat verwerkelijkt kan worden door inzicht, liefde, en medemenselijkheid in alle opzichten. Er is diepgaand onderzoek nodig en het krijgen van inzicht is belangrijk voor het ervaren van het ultieme geluk onder alle omstandigheden. Wat dat is, dat diepste geluk onder alle omstandigheden? Dat is misschien heel iets anders is dan we ons voorstellen.
Het doet me denken aan het boek van Etty Hillesum die daarover schrijft.
Er is onderzoek nodig naar alle andere belemmeringen en blokkades in ons die het geluk in de weg staan. Wat is daar de meest diepgaande oorzaak van zonder met het vingertje naar buiten te wijzen, want daar lossen we niets mee op?  Hoeveel energie we daarin stoppen en de motivatie die ons drijft zijn belangrijke factoren om er echt mee aan de gang te gaan.  Het is de vraag wat, waarom en of je er iets mee wilt doen.
Hoe we met ons leven omgaan, dat bepalen we zelf.


Een therapeutische weg is een weg die compensaties aanreikt en waarmee je vooral naar je plezierige kanten leert kijken. Prima want dat heb je vaak nodig om de 'dut' weer door te komen, hopelijk kan het je gevoel voor humor ondersteunen om verder te onderzoeken.
De weg diep in jezelf zoeken en ook naar de moeilijkere dingen durven kijken  is heel boeiend als je ervoor open kunt staan, want onze egocentrischer drijfveren zijn heel verdekt opgesteld. Je zou het leren herkennen daarvan een spirituele weg kunnen noemen. Een weg die zich eindeloos uitstrekt en leidt naar heel bijzondere kwaliteiten in jezelf die in potentie aanwezig zijn. Eigenschappen die je waarschijnlijk niet kende, die je een andere kijk op jezelf en de wereld kunnen geven.
Geluk zoeken we allemaal.


Vanmorgen was privé ondergesneeuwd

Op herhaling

En dan is het weer zover. De wereld is helemaal wit vanmorgen. Heerlijk als je thuis mag blijven, maar veel mensen moeten eruit en ik dus ook. Het viel me tegen want de sneeuw was niet los en rul maar vast en het vormde zich om tot een zachte ijslaag die spekglad bleem te zijn als je erover reed. Heel voorzichtig probeerde ik erdoor te komen, maar midden in de stad bleef ik steken. Het verkeer stond muurvast. Gelukkig stond ik bij een keerpunt en gaf de moed op.
Intussen weer veilig thuis even een fotootje van heel vroeg vanmorgen, want intussen vallen de brokken sneeuw als rijpe appels in het zonnetje uit de bomen.

Wat vind je er zelf van?

Maandagmorgen stond ik een beetje onwennig met mijn plastic tasje acrilverf in de ruimte van het atelier. Met Annemarie de begeleidester had ik bij binnenkomst al opnieuw kennis gemaakt. Ik kende haar. Ze was ooit met me meegereden naar Eefde voor een tentoonstelling in het kasteel, waar wij beiden een schilderij hadden hangen. Dat was een leuk weerzien. Mede daardoor was er ook een gevoel van herkenning. Ik had lang geleden al vele uurtjes in deze atelier ruimte doorgebracht en daardoor was er toch het gevoel hier thuis te zijn.  De gang van zaken voelde niet anders dan jaren geleden. Iedereen was bezig een plekje te installeren om aan het werk te gaan. Er kwam een jonge vrouw op me af lopen die zich voorstelde en ze vertelde dat ze ook voor de eerste keer kwam. We organiseerden een ezel voor het raam en stalden onze spulletjes uit.

En daar sta ik dan. Geen notie wat ik op papier zal gaan zetten. Maar als we willen, kunnen we een opdracht krijgen. Je hoeft niets maar als opwarmer stelt Annemarie voor een schets te maken van wat we door het raam zien. Het lijkt me een goed idee om me maar eens helemaal naar die opdracht te richten  Er liggen A4tjes klaar en allerlei tekenmateriaal en ik vergrijp me aan het houtskool. Daar heb ik al tijden niet mee gewerkt en ik vind het leuk om te doen. Ik ben niet meer gewend op zo'n klein papier te werken maar het is inderdaad een goede binnenkomer.   Ik voel me losser worden. Ik hoef niets maar mag alles. Houtskool is zo leuk om mee te werken. Dat zou ik vaker moeten doen.

En dan verder. Weet je ik ga gewoon door met hetzelfde in kleur opzetten en zie wel waar ik uitkom. Annemarie moedigt me aan en geeft bemoedigende feed back. Zelf sta ik er nog wat onwennig tegenover en aan het eind van de morgen vraagt ze terwijl we naar mijn werkstuk kijken: "en wat vind je er zelf van?"

Ik antwoord kritisch kijkend:
"Laat ik het zo zeggen, ík heb er weer plezier in gekregen."
"Nou geweldig en dat is toch waar het om gaat."
We zijn het helemaal met elkaar eens en ik kijk al uit naar de volgende keer.

Inpakken en nostalgie

Straks ga ik voor het eerst weer naar de KWA om te schilderen. Ik ben heel benieuwd hoe het zal gaan. Nu eerst maar alle spullen om mee te nemen, inpakken. Ik hoop dat ik niets vergeet en ik heb nog geen idee waar ik voor kom te staan. Ik laat alles maar over me heen komen en zal me straks bewust bepalen bij wat IK wil gaan doen. Dat klinkt misschien wat egocentrisch maar als ik zelf iets neer wil zetten is het niet handig vergelijkingen met anderen te maken, dat kan me uit mijn eigen midden trekken. Naderhand is het niet erg meer en misschien juist goed om kritisch aan de hand van het werk van anderen naar je eigen werk te kijken. Dan kan ik er wel wat van leren. Zowel dingen die een ander beter of anders doet als van wat ik van mijn eigen werk een goede vondst vind.

Ach het zijn theoriën die ik hier ter plekke bedenk, hoe het echt gaat verlopen zal ik straks wel zien. Ik hoop er weer plezier in te krijgen.

Een foto uit 1982 tijdens een open dag van de KWA sta ik hier helemaal achterin op de foto te kijken naar Gonnie van Nellestein . Die bezig is een portretje te schilderen.




ER was ook een verloting aan verbonden en tot mijn grote verassing won ik de eerste prijs. Een aquarel van Ap Dekkers, oprichter en begeleider van de KWA  in die tijd. Hij is intussen overleden.
Helaas kwam ik toen thuis tot de ontdekking dat het lotje van mijn vriendin was. Ze gaf het mij mee in beheer.
Het schilderij hangt nog steeds boven haar bank

Er is natuurlijk veel veranderd in dertig jaar. Ik ben benieuwd.

Meer dan geweldloosheid

Het woord sathyagraha uit het sanskriet wordt sind Mahatma Gandhi gebruikt voor de politiek van passief verzet tegen onderdrukking, Maar Gasndhi zelf gaf de term een veel wijdere betekenisen benadrukte de drie elementen waarheid, weigering om onrecht te begaan en bereidheid om zich op te offeren. Voor hem was verdediging van de waarheid niet het opleggen van lijden, maar de bereidheid om te lijden. Het was geen filosofie voor slachtoffers: voor Gandhi was iemand die de satyagraha volgde niet alleen onverslaanbaar, maar ook een winnaar.

citaat David Ross

Kunstzinnige ontwikkeling.

Ruim dertig jaar geleden begon ik hier te schilderen en deed dat enkele jaren met veel plezier. Ik ga proberen of ik me na een heel lange tijd weer met evenveel plezier in kan passen. Ik ben benieuwd. Eigenlijk vind ik het heel griezelig :-) na zoveel jaren alleen gewerkt te hebben.
Maandag ga ik de proef op de som nemen.

 

Muziek

Zoveel ontroerende muziek

Open staan

Ik ben een beetje aan het rondkijken op internet en wat kom ik dan veel boeiends tegen. Eindeloos kan ik zoeken en kijken op een site van het stedelijk museum Amsterdam en vind daar zoveel interessants. Of op Youtube luisteren naar muziek. Alles is overal te vinden. Ik hoef er bijna geen boek meer voor open te slaan. En dan heb ik het nog slechts over Nederlandse sites. Je kunt het niet zo gek bedenken wat je maar wilt het is van over de hele wereld binnen te halen. Binnen halen, binnen halen, binnen halen.
Meestal zijn het vluchtige zaken. De snelheid waarmee we erdoor razen geeft niet veel tijd voor verdieping. Dat is niet zo erg wanneer je iets zoekt waarvan je al eerder veel meer te weten bent gekomen. Met de klik op een link komt er dan een wereld bovendrijven waar je al eerder kennis mee maakte en dat roept weer van alles op aan herkenning. Soms met nieuwe ideeën en voor mij onbekende zaken verluchtigd. Dat maakt het boeiend.
Zo werken die dingen. Eerst leren, dan erover nadenken en daarna het je nog eens eigen maken. Dat wat je in je jeugd hebt geleerd zit er meestal wel degelijk in. Je hebt er soms maar een plaatje of een woord voor nodig om ze weer volledig in de herinnering op te roepen. Je weet waar het over gaat.
Maar als je dan nieuwe dingen tegenkomt die interessant lijken of vreeemd overkomen en waar je minder bekend mee bent, dan is het lastig die leermomenten van vroeger die je zo eigen zijn, over te schrijven. Toch is het mogelijk en als je dat interessant vindt is het haalbaar. Maar niet met de vluchtigheid van deze tijd. Daar is meer aandacht en concentratie voor nodig.  Verdieping en interesse. Doe daar nog een schepje motivatie boven op. Een motivatie die in de gaten houdt waarom en waarvoor je graag iets wilt veranderen en je bent een grote stap verder. Je krijgt dan de mogelijkheid je open te stellen voor het nieuwe dat je nog niet herkent en als zodanig kunt waarderen. Maar naar mate je er meer in vordert ga je ook dat herkennen en gaat er een nieuwe of andere wereld voor je open
Het plezier in de nieuwe mogelijkheden volgt als vanzelf.
Open blijven staan voor alles wat er is. Daar kun je veel plezier uithalen. Altijd nieuw, altijd vernieuwend.

En dan nog maar even voor de duidelijkheid. Alle dingen die ik schrijf komen uit mijzelf en dat betekent dat, als ik diep genoeg kijk ik net als ieder ander mens tot de ontdekking kom dat er nog wel wat vast zit heel diep van binnen. :-)


Ik heb de indruk dat de kunstenaars in deze film hebben laten zien hoe we vast kunnen zitten in oude patronen en dat het zonder een bredere blik en meer openheid bijna onmogelijk is daar iets aan te veranderen. Maar dat is niet meer dan mijn interpretatie. Misschien denken jullie daar heel anders over. En dat is het mooie aan kunst. Dat het bij velen wat oproept.  Een intrigerend filmpje.

En Soph. De grenzeloze bron van het bestaan.

Zullen we eens even wat dieper in onze overdenkingen en aandachtige belevingen duiken?

Voor de liefhebber:

Kees Voorhoeve

In de Kabbalah, de mystieke stroming binnen de Joodse Traditie, vormt het begrip En Soph de Oerbron van het bestaan. En Soph is de sfeer van de Godheid, de Godheid als‘de verborgen God, ronddwalend in de diepte van zijn eigen wezens’ [1]. Het behelst een onpersoonlijke dimensie van het Heilige, die eigenlijk geen dimensie is. Deze Godheid is onkenbaar. En Soph is afgekeerd van de schepping en verblijft in diepe duisternis. Tegelijkertijd vormt En Soph de bron van het bestaan en is overal aanwezig. Het Heilige is zodoende naar de schepping toegekeerd. Het principe En Soph bestaat in alles wat bestaat. En Soph is de bron van een groot netwerk van verschijnselen waar aarde, lucht, water en vuur, mens en natuur, gedachten en gevoelens, liefde, wijsheid en inspiratie, aanwezig zijn. Het vormt een oneindige Ruimte. Deze Ruimte doordrenkt de gehele schepping en is de Enige en Ene Werkelijkheid.

Hier komt een overweldigende paradox naar voren. Dit is onbegrijpelijk. De naam En Soph betekent letterlijk niet-grens of zonder grens. ‘Zonder grens’ wil zeggen dat En Soph geen eigenschappen bezit en dat het alles overstijgt. De grens van ons bevattingsvermogen wordt hiermee overstegen. Het betreft een groot mysterie. We kunnen deze Oerbron niet in woorden uitdrukken. De naam En Soph verwijst naar een alles doordringende en overstijgende ervaring waar eigenlijk niets over te zeggen valt. Hoe kunnen we toch enigszins dit grote mysterie van En Soph begrijpen?

Lees verder mystieke overpeinzingen

In de spiegel kijken

Er zijn vier soorten mensen:
de eerst bekommert zich niet om zijn eigen heil en ook niet om het heil van anderen.
De tweede is al beter: hij bekommert zich om het heil van anderen, maar verwaarloost daarbij zijn eigen heil.
De derde die zich eerst voor zijn eigen heil inzet voordat hij zich om het heil van anderen bekommert, is nog beter;
maar het beste is degene voor wie het eigen heil net zo belangrijk is als het heil van anderen.

Anguttara nikaya 4:95

Dit citaat komt uit verzamelingen van toespraken van de Boeddha. Je vindt ze in het Theravada Boeddhisme een van de Boeddhistische stromingen. Het is interessant om er over na te denken. Sommige dingen komen ons hier in het westen vreemd voor. We zijn zo eigen gemaakt met vaak niet meer zulke zuivere christelijke leringen die gebaseerd zijn op het weggeven van jezelf en dat wordt dan barmhartigheid, liefde en mededogen genoemd, zoals de tweede mens wordt beschreven. Er voor een ander kunnen zijn is natuurlijk een mooi gegeven maar vaak loopt het uit op een opoffering die ervoor zorgt dat je er zelf niet meer mag zijn. Dat kan nooit de bedoeling zijn en daar wordt hier heel duidelijk over gesproken. Je bent zelf net zo belangrijk als de ander. Als je er zelf niet meer mag zijn kan je er ook niet voor een ander zijn dat is zoals ik erover denk.

Hoe we daar ieder persoonlijk in staan dat kun je alleen maar zelf bepalen. Ik weet dat ik merendeels voor mijn eigen heil kies dus aan de derde beantwoord.
Verder gaat het er met al deze dingen niet om dat je iets zou moeten zijn of iets zou moeten bereiken ook al staat er 'beter en best' het zijn slechts woorden om iets duidelijk te maken. Boeddha's woorden zijn bedoeld als spiegels om in te kijken en te weten waar je staat en hoe je gaat. Ik hoef me toch ook niet beter voor te doen dan ik ben.

Evenals de tien geboden uit de Bijbel en vele andere leringen daaruit. Niets! met een geheven vingertje van wat wel en niet mag. Nee, nergens voor nodig, daarmee werden we in het verleden meer dan genoeg geplaagd,  maar als een spiegel om in kijken zonder zelfverwijt dat het houdt me scherp en ik mag er zijn zoals ik ben  .

weten waar je staat en hoe je gaat

Weekend

De vrijdagavond ervoor, dat is altijd zo heerlijk. Het hele weekend nog in het vooruitzicht. De volgende morgen niet zo vreselijk vroeg mijn bed uit. Misschien is dat nog wel wat ik het fijnste vind.
Jammer genoeg gaat zo'n weekend altijd veel te snel voorbij en niet alleen het weekend. De weken vliegen door mijn vingers.
Naar mate de jaren stijgen lijkt het wel sneller te gaan. Het leven is veel te kort. Als je terug kijkt is het niet meer dan een waterbel.
Laten we het korte leven goed gebruiken en gelukkig zijn. Niet door het van buiten te zoeken want dat raak je weer kwijt, maar het van binnen verwerkelijken.
Dat betekent dan wel dat het niet uitmaakt of het weekend of door de week is. Zo leer ik steeds weer iets, zelfs van mijn eigen losse kreten ;-)

Problemen bij NS

Iedere dag maar weer een aangepaste regeling en problemen rondom Utrecht.

Onze planning was gisteren de Hermitage maar de NS maakt het er niet leuker op, dus besloten we naar Zutphen te gaan. Uiteindelijk kwamen we in Culemborg terecht om Ferries computer te laten maken. Onderweg maakte ik wat foto's vanuit de auto. Dat doe ik zo graag.

Volledig leren leven

Hoe reageer ik.

Wat zitten wij mensen toch ingewikkeld in elkaar. En wat kan het leven een chaos worden.  Hoe los ik sommige problemen op?
Als ik me dan niet met de ´fouten´ van een ander moet bemoeien, betekent dat dan ook dat ik alles maar goed moet vinden? Als ik het zo uit zou leggen loop ik tegen leerstellingen aan die iets opleggen en tot 'moeten' dwingen zoals wij dat hier in het calvinistische westen helaas maar al te vaak gewend zijn. Dan kom ik voor grote problemen te staan. Dit mag wel en dat mag niet. En je moet van alles. Het is dan geen ver van mijn bed show meer om als deurmat gebruikt te worden. Ik hoef toch  niet alles maar toe te laten!

Ik antwoorde Es in het vorige blogje:

"In het Boeddhisme zit het anders in elkaar Es. Dat betekent dat het er niet om gaat dat je dat niet zou kunnen doen, maar het gaat altijd om de staat van je eigen bewustzijn. In welke staat verkeer je (boos, opgewonden, jaloers, hebzuchtig, geduldig, mededogend) en veroordeel je de persoon als persoon of ben je het niet eens met de handeling die hij verricht? Als ik het Vóór ben, wil ik daarmee zeggen dat ik herken in wat voor staat mijn bewustzijn verkeerd nog Vóór ik reageer nog voor ik me over de ander of zijn handeling uitlaat, zoals jij ook schrijft. Dat gaat razendsnel en dan heb ik een bewuste keuze om te reageren of niet. Als ik vanuit mijn gewoontereactie reageer heb ik geen enkele keus en ben geen baas over mijn eigen reactie. De uitkomst van de reactie kan precies hetzelfde zijn en soms ook niet maar je bent door oefening in staat je reactie patroon te veranderen als je dat zou willen. In het bewustzijn wordt het anders. Het zijn subtiele verschillen die voor de buitenwereld niet herkenbaar zijn, maar voor mezelf veel verschil uitmaken, is mijn dagelijkse ervaring.
Het zijn diepgaande processen die je leert kennen in jezelf door je bewust te worden en steeds verder te kijken in je eigen doen en laten. Ook jij weet daar veel over te vertellen Es."


Heel successievelijk door de jaren heen heb ik door die methodiek van leren, denken en mediteren,  mediteren in bewuste aandacht, (er zijn drie vormen van meditatie) in het Boeddhisme de antwoorden gevonden die steeds herkenbaarder werden door me meer bewust te worden van mijn eigen functioneren in een diepere laag.
Die antwoorden liggen allemaal diep van binnen in de chaos van ons bewustzijn verscholen. Het is alleen de kunst om ze er ook uit te halen.  Daar is geduld en aandacht voor nodig. Aandacht voor hoe alles functioneert. Ook Jezus en andere grote leraren zoals  Krishnamurti  waren helemaal doordrongen van die wijsheid die in de diepste lagen van het bewustzijn ligt opgeslagen.

Maar nu over mijzelf met mijn beperkingen en mijn nog niet ontwikkelde bewustzijn. Niet alleen maar stil zijn, geduldig en oplettend, maar ook leren en denken  komen daarbij. We hebben ons brein niet voor niets gekregen en het is goed om de 'hele mens' te leren gebruiken op de juiste wijze. Vaak is het handig daar handvatten bij te krijgen. Als ik geen uitleg krijg over mijn computer van iemand die er bekend mee is, wordt het veel lastiger om zelf in die brei van mogelijkheden mijn eigen weg te vinden en te weten wat ik wel of niet van die computer wil gebruiken. En dan al lezend, lerend, denkend, aandachtig en geduldig zijnde, kom ik stapje voor stapje zelf tot conclusies en leer ik ermee werken. Zo is het ook met bewustzijn.
Natuurlijk zijn er ook mensen die totaal geen interesse hebben in computers, prima ook dat is een keus.

Blij ben ik met de handvatten die de Boeddha gaf en de uitgewerkte lessen die daarvan het gevolg waren en die nooit dwingend zijn. Ze geven mij een heel pad zoals een kind vanaf de lagere school leert denken, leven en handelingen verrichten en dat allemaal binnen zijn eigen individuele leven. Ik leer van mijn eigen manier van functioneren en door de mogelijkheid tot analyseren en conclusies trekken heel langzamerhand. Op die manier leert iedereen alleen maar op zijn en haar eigen manier toegepast op het individu en is er geen dogma waarbij ik me in allerlei bochten moet wringen om eraan te gehoorzamen. Ik begin een weg te vinden in de filosofiën over wijsheid (het ontbreken van een op zichzelf staand zelf) en liefde mededogen. De fundamenten voor een gelukkig bestaan in deze wereld van chaos. Ik sta aan het begin van die weg en heb nog een heel eind te wandelen. Maar dat is geen enkel probleem. Met enthousiasme kom je een heel eind en het gaat niet om het doel maar om het pad, want zoals H.P. Blavatsky schrijft in de 'Stem van de Stilte': Je kunt het pad niet gaan als je het niet geworden bent.
Zoals autorijden waarbij je eerst over iedere handeling na moet denken, koppeling, schakelen, koppeling, remmen, richting aanwijzers etc. En na verloop van tijd gaat het vanzelf. Doe je de juiste handelingen omdat het je eigen is geworden.
In het geval van aandacht, wordt je bewust van je bewustzijn. Zo leer ik langzamerhand volledig (dat vind ik toch z'n mooi woord) leven.
Daar gaat het voor mij om. Een weg zonder vaststaand doel in de verte maar iedere dag nieuw en iedere dag weer vreugdevol met alles erop en eraan.

Fouten van anderen

Bemoei je niet al te zeer met de fouten van anderen, wat ze doen en wat ze niet doen.
Wat je zelf doet, wat je zelf achterwege laat- dat moet je in de gaten houden.

Dhammapada 50

Ach het is eigenlijk zo vanzelfsprekend, maar juist daardoor zo weinig opvallend wanneer je er toch weer 'intrapt'en je bezighoudt met het gedrag van anderen. Je hoeft nog niet eens een oordeel uit te spreken, maar heel diep van binnen ontstaat er toch soms al zoiets van voor of afkeur.
Als ik er echt op ga letten dan merk ik dat- ondanks het feit dat zulke eenvoudige waarheden mij wel bekend zijn- ik af en toe onder de juiste omstandigheden die me raken, me toch laat verleiden en dat ik me dan bezighoud met iets waarvan ik denk dat ik dat zelf heel anders had zullen doen. Als ik me daarmee bezig houd is dat net zo goed een 'fout'.
Ben ik nog een beetje duidelijk hahaha.
En dan kom ik weer tot de conclusie: Ik moet erop letten en het in de gaten krijgen dat ik dat doe want het gebeurd al voor ik het weet. Als ik erop let dan komt er heel langzamerhand een moment dat ik het vóór ben net zoals ik dat met sommige andere gewoontepatronen heb leren herkennen, zoals bij boosheid en andere reactie patronen. Dan zie ik het aankomen en overvalt het me niet meer zo snel. Als het me dan gebeurd dat ik het vóór ben dan ontstaat er blijdschap en dat is een goed teken.
Niemand heeft in de gaten hoor dat ik me af en toe me met *'fouten' van anderen bezig houd, want daar praat ik niet over. Dat zit gewoon heel diep van binnen.
Hoe zit dat bij jou? Hoe zit dat echt bij jou?

Ik heb het hier dan voor de duidelijkheid,  over bewustwording en niet over me in allerlei bochten wringen om maar een goed mens te zijn. Daar heb ik het niet over en dat is nergens goed voor. Het is puur een kwestie van leren opmerkzaam te zijn. Dat even voor de duidelijkheid  want jezelf veroordelen om wat je gewoon bent op het moment van de reactie, slaat volkomen de plank mis. Is niet nodig en alleen maar frustrerend.

Is  dat bewustwording?

* met fouten bedoel ik hier allerlei voorkomende handelingen die tot lastige gevolgen (lijden) kunnen leiden. In het boeddhisme ook wel dhukka genoemd die meer te maken hebben met de oorzaken voor het lijden en dus ook met al onze onwetendheid en verduisteringen.

En zo fiets ik rustig zo aandachtig mogelijk het leven door.

Reggae

Bij de opening maakte ik ook nog een heel klein stukje film. Slecht maar misschien leuk voor de deelnemers. Eens kijken wat het wordt al ik het plaats.

Kunstroute Presikhaaf

Kunstroute 7 is overgegaan in de stichting Kunstroute Presikhaaf. En dat werd zondag gevierd met een sneeuwstorm en nog veel meer.
Gelukkig kwamen er toch nog enkele 'die hards' doorheen.
Mies Frijling en Josta Haaiema opende dit heugelijke feit in KunsthuisHaaiema

Met hapjes

En drankjes 

De feestelijkheid werd bekroond met reggae en rock and roll

Heftig maar toch

kunnen we er zo wel weer tegenaan dit jaar.

Op herhaling

Vrijdagmiddag nog even genoten van het Arnhems Museum

En niet minder van de kalme aandacht die mijn kleinzoon ervoor had. Ik had niet verwacht dat hij daar tweeëneenhalfuur interesse voor op kon brengen.

Beperkingen

Het vorige citaat wordt, hoe meer ik erover nadenk steeds interessanter. Goede communicatie is een van de lastigste dingen. En zeker in korte blogjes waarin beperkte toelichtingen en korte reacties aan de orde zijn, is het nog moeilijker omdat je elkaar niet ziet en heel verkeerd kunt interpreteren. Als je in gesprek met elkaar bent dan is daar ook altijd de lichaamstaal bij betrokken. Die missen we in korte correspondenties als deze het meeste. Het is een heel verschil wanneer een opmerking met een vrolijk gezicht wordt geplaatst of met een boos gezicht. Daarbij kunnen icoontjes heel behulpzaam zijn. Maar het blijven oppervlakkige dingen waarmee je niet tot de ware intensie van iemands doen en denken door kunt dringen. Daar is veel meer voor nodig. Toch kun je als je niet te snel op je eerste impulsen reageert en even nadenkt over alle bedoelingen van de schrijver of spreker heel wat meer aan de weet komen dan je aanvankelijk zou denken. En dan nog is het de vraag of dat wat je denkt te weten ook de werkelijkheid van de ander is.
Het eenvoudigst is de uitwisseling als je samen op een soort zelfde lijntje zit. Als je van elkaar weet wat de persoonlijke weg is die je bewandelt en hoe je in het leven staat. Welke principes of filosofieën iemand erop na houdt en waar hij zich mee bezig houdt.
Het belangrijkste in gesprekken is dan ook vaak niet alleen wat er wordt gezegd. Maar het contact en de overdracht die in de ruimte van je eigen persoonlijkheid ontstaat. Door als het ware in alle rust op elkaar af te stemmen en niet meteen naar de ander op je eigen impulsen te reageren, maar rustig te luisteren ontstaat er een andere vorm van communicatie die veel intenser kan zijn omdat er werkelijke aandacht en contact ontstaat.

Het grappige is dat ik merk dat er regelmatig ook op blogjes een verfijndere communicatie ontstaat. Maar het blijft zaak oplettend te zijn want het regelmatig  verkeerd interpreteren ligt altijd op de loer. We hebben allemaal onze beperkingen zowel in uitdrukkingsvermogen als in aandachtig luisteren.

En dan hebben we het nog steeds over een betrekkelijk oppervlakkig niveau. De diepgang van mogelijkheden in het uitwisselen van persoonlijke, dieper emotionele en spirituele  ervaringen die geen woorden kennen is eindeloos. En voor zover ik het kan interpreteren is dat waar Kahlil het over heeft.

Communicatie op Monmartre

De werkelijkheid

Museum voor Moderne Kunst Arnhem

Afgelopen week heb ik nauwelijks tijd gehad voor mijn dagelijkse dingen. Maar gelukkig heb ik die wel gedaan. Het bloggen is er een beetje bij ingeschoten. Maar nu is het Jewel Heart Magazine zo goed als klaar en de lay out weer verzorgd. Nog even de puntjes op de i en dan kan het naar de drukker. Het is een dubbel nummer geworden met interessante artikelen. Ik vind het dan altijd weer leuk als het op de plank ligt en het er goed uitziet.

De week is weer begonnen en na een fijn weekend liep vanmorgen de wekker om 5.30 uur af. Meestal stap ik dan mijn bed niet weer in als Fer de deur uit is want het duurt minstens een uur voor ik in slaap val en word dan zo gammel wakker. Opblijven geeft me de gelegenheid even een blogje neer te zetten. En hier ben ik dan weer. En het is best fijn zo vroeg op als ik eenmaal mijn bed uit ben. Maar zo denk ik er niet over als de wekker afloopt hoor  :-)

Zaterdagmiddag zijn we in het Museum van Moderne Kunst in Arnhem geweest. Ik heb weer genoten. Er waren schitterende tentoonstellingen en veel te veel voor één middagje. Het boeit me altijd weer te merken dat, als ik me meer verdiep in kunst die me op het eerste gezicht minder aanspreekt en ik leer de achtergronden en visies van de kunstenaar herkennen, hoe anders ik dan ga kijken en het werk heel anders ga waarderen. Het lezen van de achtergrond informatie is dan zeker ook belangrijk geworden om inzichten aan te passen en me breder op te kunnen stellen.

Ach zo is het natuurlijk met alles. Als je niet voldoende afweet van iets kun je er ook geen oordeel over hebben.   Je functioneert het beste wanneer  gevoel en denken samen komen. Alleen op gevoel afgaan geeft een vertekend beeld want dan breng je slechts je emotionele waarden naar de oppervlakte. En dat heeft altijd de kleur van de eigen bril waardoor je kijkt.  Alleen op denken afgaan houd je vast in de materie. Samen maken ze je de mens die je bent. Als één geheel beïnvloed door alle dingen en omstandigheden rondom. Het denken geeft je de mogelijkheid je gevoelens bij te stellen waar nodig of waar je dat belangrijk vindt.

Drie of vier wanden met eigen collectie

Fotowerk met een intrigerende videofilm van Erwin Olaf

Marlene van Marlene Dumas

En neorealisme

Schuhmacher

Om maar te zwijgen over Willink, Pyke Koch, Dick Ket, Mankus etc.

Inner worlds outer worlds 2

Ik vond een betere link voor de onderstaande documentaires voor de liefhebbers zeer de moeite van het kijken waard.

http://www.innerworldsmovie.com/index.cfm

Inner Worlds, Outer Worlds

Erkennen

Probeer de ideeën los te laten over hoe je denkt dat de dingen zouden moeten zijn en heb aandacht voor hoe ze werkelijk zijn in ieder moment.


Je wint aan kracht, moed en zelfvertrouwen door elke ervaring waarin je stopt om je angst onder ogen te zien. Je bent in staat om tegen jezelf te zeggen: "Ik heb deze gruwel overleeft. Ik kan alles aan wat nog op mijn pad komt."

Bovenstaande citaten zijn op mijn lijf geschreven. Ik geloof daar in omdat het mijn ervaring is dat je er winst uit kunt halen voor je dagelijks leven. Maar de allereerste stap is dan wel dat je je eigen angsten leert zien. Maar al te vaak is dat heel moeilijk die in de ogen te kijken en om het makkelijk te maken maar net te doen of ze er niet zijn. Er overheen walsen noem ik dat. Sommige zeggen dan positief denken, ja dat is ook een manier, maar mijns inziens niet de beste of juiste manier om positief denken te interpreteren. Gewoon erkennen dat er angst is, zonder jezelf te veroordelen, is heel lastig als je dat niet gewend bent. Zoiets als een alcoholist die niet kan erkennen dat hij alcoholist is want als je dat doet dan is er  plotseling de mogelijkheid zelf de verantwoording te nemen en dat valt niet mee.

Iemand zei ooit tegen mij: "Ik ben voor de duvel nog niet bang." Enkele maanden later gebeurde er heel nare dingen in zijn familie en toen ik hem sprak zei hij: "ik moest nog weleens aan jou vraag over angst denken toen je zei: 'als het je maar aan de botten komt'. "
Ja als het je aan de botten komt dan hebben we allemaal angst. En bij de een is dat hier en bij de ander is dat daar, maar angst kennen we allemaal.

Op het moment dat ik angst leer erkennen kan er iets veranderen, kan ik zelf de verantwoording op me nemen en hoef ik het niet meer weg te stoppen. Dan hoef ik er niet meer tegen te vechten en kan ik er in alle rust naar kijken dan mag ik het laten zijn voor wat het is. Heel langzamerhand kan er  iets gebeuren, want iedere keer als het bovenkomt kijk ik ernaar. Het is bijna te vergelijken met de manier waarop je een verslaving te lijf kunt gaan, maar je moet wel kijken en ervaren. Zien dat je er weer middenin zit. Voelen dat je het niet wilt. Je weerstand ervaren en weten dat het ook anders kan. Langzamerhand heel langzaam krijg je 'de vinger erachter'.

En er zijn hulpmiddelen je kunt het dan op een bepaalde manier in alle rust en stilte los leren  laten of het overgeven.

Het gekke is met angst, als je het leert herkennen en erkennen ga je het ook in dingen zien waarin je het vroeger nooit zag en langzamerhand komt er steeds meer boven drijven en er staat tegenover dat er door stille observatie steeds meer rust in je leven komt, meer openheid en durf je steeds beter je eigen manier van leven te erkennen. Leer je zien wie je werkelijk bent.  Hoef je het niet meer onder stoelen of banken te schuiven of weg te rennen van jezelf want dàt is pas echt vermoeiend. Dan komt er ook ruimte om te zien dat er niet alleen die angst is, maar dat het er mag zijn naast alle mooie dingen in het leven want je bent niet alleen maar die narigheid. Dan geniet je van de winter de zomer en alle jaargetijden, van alle mensen die je met liefde omringen, dan mag je er zijn met alles erop en eraan.
VOLLEDIG LEVEN
Dan kan je steeds sneller de draad weer oppakken en verder gaan met je leven. Dan mag alles er zijn zoals het is.


Zoals in de natuur ook alles er is zoals het er is.

Mag ik ff moe zijn?

Ik weet niet wat voor beeld ik oproep, maar wie zou niet moe worden van drie overlijdens in de familie achter elkaar tijdens kerst en de jaarwisseling. Toch aanwezig zijn en schoonmama zo goed mogelijk ondersteunen. Veel (vrijwillligers)werk en strijkwerk wat nog ligt te wachten en een kleinkind dat ik niet kan weigeren te komen logeren. Daar ook nog de tijd voor vrij weten te maken en morgen naar de volgende crematie te moeten.
Ik laat alles rustig over mij heen komen en ook de vermoeidheid mag er gewoon zijn.
Ik hoef werkelijk niet doorlopend energiek te zijn.

Ik hoef mezelf niet op de borst te kloppen maar ik voel mijn energie weer opborrelen bij de opmerkingen  en ben me ervan bewust dat ik op de juiste manier met heel veel verlies en verdriet om weet te gaan.
Mag ik ff moe zijn.? :-)
Dat is een gezonde manier om te weten: Ik ben aandachtig en doe alles wat er komt op zijn eigen tijd.
Alles mag er zijn zoals het is.

Het lijkt wel of ik in de verdediging schiet, maar geloof me. Jullie geven me een flinke dosis energie.
Dank dank dank :-)

En nu moet ik naar op facebook want mijn kleinzoon wil me chatten leren. Hahahaha

Vermoeidheid

Zit dat nou tussen mijn oren of ben ik gewoon moe, verschrikkelijk moe.
Ik merk hoe lastig het is om gewoon te accepteren en het te laten voor wat het is. Ik zou zo graag weer heel energiek willen zijn en de dag vol vreugde tegemoet willen gaan.
Natuurlijk zijn het heel vermoeiende en ongewone weken geweest en is het misschien ook niet zo vreemd om moe te zijn. Maar maakt mijn weerstand en het idee of het gevecht dat ik aanga om  niet moet te willen zijn het niet juist erger. Ik weet, ook weerstand vermoeid zelfs nog meer dan je lief is.
Ik zeg altijd: voluit leven, met alles erop en eraan. Als ik daar zelf ook aan wil beantwoorden dan hoort dit er ook bij en zal ik het met mijn energie gewoon moeten doen zoals het komt samen met de bijbehorende dip. Toch zou je denken met voluit leven dat het een heel andere lading heeft. Een lading waarvan ze tegenwoordig zeggen: positief blijven denken. Maar volgens mij, zoals ik er nu insta heeft dat er niets mee te maken. Dan leef je iedere dag zoals het komt en laat het zijn zoals het is. Ook als je eens even NIET positief denkt.
Wel denk ik dat je jezelf zo af en toe een schop onder je kont moet geven om grenzen te verleggen en gewoon moet doen wat je moet doen en zoals nu gewoon opschrijven en erkennen dat je niet zo lekker in je vel steekt. Nou en dat heb ik nu gedaan en merk dat het al tikkend achter compie verschil maakt. Ik mag gewoon moe zijn en ga vandaag leven met wat er gebeuren gaat.
De kerstboom heb ik gister samen met mijn kleinzoon opgeruimd en vandaag gaan we samen een lampje kopen wat zijn tante zo nodig heeft. Dan kan hij het vanavond mee naar huis nemen en brengen. En morgen hebben wij hopelijk de laatste begrafenis van dit jaar. Ach hopen,  eigenlijk levert dat niet zoveel winst op  De dingen laten komen zoals ze zijn is gewoon beter, dan is er niets wat tegen kan vallen. :-) En dat scheelt in de teleurstelling.
Gek hè toch voel ik me nu alweer een stuk beter. Ik realiseer me dat het goed is er gewoon te kunnen zijn ook als er vermoeidheid is of een dip en te communiceren met anderen. In relatie staan tot...wie of wat dan ook, dat is wat ik heel belangrijk vind dat is leven en zoals nu, even een kleinkind om me heen die nu nog lekker slaapt. En om dat allemaal te beseffen  heb ik het alleen maar even op hoeven schrijven.

Het wordt vast een dag met alles erop en eraan.


ff zitten

Twijfel en angst

Soms slaat hij toe. Dan overvalt het me. Plotseling ben ik me heel bewust van een grote eenzaamheid midden in die enorme ruimte waarin van alles mogelijk is. Dan popt de angst naar boven. Dan zit mijn innerlijke leraar verstopt onder een zware deken en het gewicht van mijn eigen ideeën. Terwijl ik me op mijn ademhaling richt weet ik: Ook dat mag er zijn. Alles wat er is, is ook in mij aanwezig. Vanuit mijn onderbuik kruipt het omhoog en neemt me in bezit. Een grote donkere ruimte. Is het wel zuiver wat ik doe? Wat speelt er allemaal door mijn geest, wat houdt me bezig en waarom doe ik wat ik doe? Is het ook wel juist wat ik denk, doe en schrijf? Een mengeling van twijfel, angst en verdriet. Ik zal het nooit zeker weten. En ik weet, ik vind dat ook niet nodig. Me dat realiseren helpt al om die donkere ruimte in 'de ogen' te durven kijken en er stil in te verblijven zolang het duurt. Ik hoef er niet voor weg te lopen en andere bezigheden te zoeken.

Ik ben een mens en daarmee kwetsbaar zoals iedereen kwetsbaar is. Bij iedereen kan op elk moment angst en twijfel toeslaan op de meest ongelegen ogenblikken. Soms kan je de aanleiding daartoe niet eens vinden, op een ander moment is die aanleiding heel duidelijk aanwezig. Toch kan ik niet anders dan in ieder ogenblik weer keuzes maken, me steeds afvragend, toetsend op mijn eigen inzicht dat zo beperkt is als dat van een mens maar kan zijn, mijn standpunt bepalen voor dat moment en zo zoekend mijn weg gaan.

Ik weet het is meestal niet het één of het ander, alles is mogelijk, maar of ik de juiste keus maak ten opzichte van de ander en mezelf? Kwetste ik of ondersteunde ik? Maakte ik een opening of zorgde ik ervoor dat de deur dichtklapte? Toch doe ik wat ik doe en schrijf wat ik schrijf en ook hier geld weer dat alles veranderlijk is en nooit gekristalliseerd tot een onveranderlijke verharding. Het enige dat ik hopelijk in mijn doen en laten overeind houd is de motivatie om lief te hebben ook al lukt dat vaak niet en speelt er onbewust en ook bewust veel eigenbelang doorheen maar met een goede motivatie kan het juiste en zuivere altijd weer boven komen drijven. Heel langzamerhand bevind ik me weer in mijn midden waar alles er mag zijn zoals het is.

Nu ga ik me voorbereiden op mijn kleinzoon die komt logeren. En mijn achterkleinzoon naar wiens tweede verjaardag we vanmiddag gaan. Het zijn drukke en zeer emotionele tijden met zaterdag weer een derde (en deze keer een ) begrafenis in tweeëneenhalve week voor de boeg. Het geeft heel veel te overdenken en te doorleven. En daar komen dan zulke blogjes als deze uit voort. (glimlach)

Ook een gewone duif in uniek

Het leven is een wonder

En nu, na dat vorige epistel denk je misschien dat ik een atheïst ben of ... weet ik veel wat jij denkt.
Maar ik ben helemaal niets.
En ik denk dat god iets is dat aan ons bevattingsvermogen te boven gaat iets alles overstijgends en gelijktijdig in alles aanwezig. Eigenlijk kan je daar niet eens over praten zoals in de joodse traditie wordt gezegd. Ook in de mystiek vind ik herkenning.

Wat ik doe is gebruik maken van een Tibetaans Boeddhistische methode om te leren en uit te groeien tot een volledig mens.  Wat ik nog lang niet ben, want er zitten in ons mensen zo verschrikkelijk veel mogelijkheden. Dat is eindeloos en zo wandel ik rustig verder en zie wat zich op mijn pad voordoet. Maak daar gebruik van en leer soms door te doen en soms door het te laten. Binnen die enorme ruimte waarin alles mogelijk is omdat niets vaststaat en wij onwetend zijn  probeer ik mijn leven zin te geven.
Het belangrijkste vind ik te leren aandachtig te zijn en op te merken wat zich afspeelt in mijn denken-voelen. Mijn 'mind' zeggen de Engelsen waardoor ik opmerk dat ik geen minuut dezelfde ben en soms versteld sta van mijn eigen functioneren.
Het leven is een wonder.

Laten we er zijn voor elkaar

Je kunt ernaar kijken tot je een ons weegt en steeds weer iets anders zien.
Het is maar gewoon een beetje water. H20 weet je wel. Je kunt het drinken. Maar hier ziet het er toch heel anders uit. Het is hard en koud niet handig om het te consumeren.
Schaatsen kun je er ook op en dan doe je meteen iets aan je conditie. Maar wel oppassen als je valt kun je wel je botten breken.
Maar wat is het nou eigenlijk? Waterstof en zuurstof in een bepaalde verhouding, En je hoeft er maar een vuurtje onder aan te steken dan verdampt het en lijkt het helemaal niets meer. Weg is het.

We denken dat we daarmee precies weten wat er aan de hand is. Wat het is en hoe het zich gedraagt terwijl er onderzoekingen zijn die uitwijzen dat de kleinste deeltjes zich anders gerdragen dan in onze wetenschappelijke onderzoekingen met haar uitkomsten mogelijk is.
En dan nog, hoe komt het water hier. Hoe is alles hier op aarde begonnen, waar komen we vandaan met aarde en al? Nou dan kunnen we nog veel verder onderzoeken en komen in het universum terecht en vandaaruit bij de oerknal en dan....

Stop

Dan kom ik in een ruimte te staan waar ik niets meer van weet.
Laatst zag ik een documentaire over een reis naar het binnenste van de aarde. De ene korst na de ander werd bekeken en ik zag schitterende gesteente tot in het vuur van het midden der aarde en dan is er ook nog de kern... ja daar weten we helemaal niet over. Totale onwetendheid. Hoe wordt onze aarde in stand gehouden? Kennelijk door die kern waar we totaal niets over weten.

Waarop is ons leven opgebouwd?
Op totale onwetendheid.

Wie durft er nog te staan in die ruimte? Wie durft nog ervaren dat alles opgebouwd is uit oorzaken en gevolg waarover we niets weten als we tot de kern door willen dringen. De micro en de macro wereld zijn uit dezelfde structuren opgebouwd ook ons persoonlijk leven hangt daarmee samen.
De kern, de bron, het alomvattende waar het uit voortkomt. Wat weten we? Niets. Wat is god? Waarom denken we dat we dat weten?
Waarom interpreteren we van alles over 'hem', iets dat aan onze interpretatie te boven gaat, met een geloof en zeggen dat het de waarheid is?
We doen niet anders dan met ons domme verstand interpreteren op basis van niet weten. Een leuke bezigheid, maar zeg alstjeblieft niet dat jij weet wat de waarheid is. Zolang we niet weten waar we vandaan komen is het ook onmogelijk te weten waar we heengaan. En als je zo'n geloof wel nodig hebt is dat prima. Niets mis mee, maar denk niet dat je er de wereld mee moet redden.

Ik wens iedereen de moed toe om in 2013 in die ruimte te staan en alles te laten zijn zoals het zich voordoet zonder interpretatie en oordeel op basis van eigen ideeën. Een ruimte die alle mogelijkheden biedt om er te zijn zoals we er zijn. Ieder in zijn of haar unieke bestaan. Met alles erop en eraan. Laten we er zijn voor elkaar en daar een zinvol leven uit opbouwen. Iemand op haar sterfbed zei eens in volle rust: 'ik laat me verrassen'. Misschien kunnen we ons dan na zo'n opgebouwd zinvol leven laten verrassen door het alomvattende.