Veiling

Een fijne week in Nijmegen met Gelek Rimpoche zit er weer op. Veel goede dingen gehoord, oude bekenden ontmoet en leuke activiteiten bijgewoond. Leuk vind ik het nog even te vermelden dat we een veiling hielden ten bate van de Jatson Chumig school in Lasa en die bracht onwaarschijnlijk veel op voor een spontane actie. Ook twee schilderijen van mij werden geveild. Het was een waar feest met een veilingmeester die deze onverwachte actie op touw zette en het met veel hilariteit wist vol te praten.
Alles is alweer voorbij en de aankomende week is voor mij ook helemaal volgepland. Vanmorgen  vroeg komt mijn jongste kleinkind een nachtje logeren. Ook daar kijk ik weer naar uit, want nu is het nog heel vroeg, de zon is net op en kan ik nog even wat regelen. Het ziet ernaar uit dat het een druk voorjaar wordt.
Maar tussen alle bedrijvigheden door is het wel de bedoeling rondom mij heen te kijken en te genieten van de prachtige groenen die nu volop in verandering zijn. De bloesembomen zijn schitterend dat zal niemand zijn ontgaan. Het is werkelijk een feest de mogelijkheid te hebben om je heen te kijken. Ieder moment is anders en dat merk ik het meest als ik uit mijn raam naar die machtige rode beuk kijk in het ochtend zonlicht. Ieder ogenblik wijzigt de lichtval daarop in een schitterend spel van de zon die op onze aarde zijn stralen laat vallen. Ik kan me niets mooiers voorstellen. Lichtval maakt alles bijzonder.

Yogi's van de bestendigheid

Vandaag gehoord in de lesretraite:

We denken allemaal dat we verandering accepteren en spiritueel zijn maar als het over onszelf gaat zijn we plotseling  yogi‘s van de bestendigheid en dat kunnen we veranderen.

Gelek Rimpoche

Tisoranjetblijftoranje

Als tradities verdwijnen gaat er schoonheid en diepgaande innerlijke rijkdom verloren.
Niet alleen in maatschappelijke maar ook in religieuze zin.

Waarmee ik niet wil zeggen dat men overal maar klakkeloos achteraan hoeft te lopen.

De middenweg van het gezond verstand en diepgaande inzichten in emoties en hun betrekkelijkheid zijn onontbeerlijk

Een gids op het pad

"Rijkdom zonder vrijheid is waardeloos"

Was een uitspraak van Gelek Rimpoche die ik uit de context van de les van deze dag haal.
De Bodhisattvacharyavatara door mij vrij vertaalt als
Een gids op de weg voor hen die een perfecte volmaakte manier van leven willen volgen.

Er zijn weer zoveel bijzondere oude teksten door Gelek Rimpoche aan ons voorgelegd en uitgelegd en we zijn nog maar net begonnen

Bodhisattvacharyavatara

Volgende week zal ik weinig of geen tijd hebben voor compie want ik ga naar de

Lesretraite Bodhisattvacharyavatara

Van zondag 28 april tot en met vrijdag 3 mei (met uitzondering van 30 april) geeft Gelek Rimpoche een vijfdaagse lesretraite over de Bodhisattvacharyavatara.

Gelek Rimpoche geeft een lesweek over de bodhisattvacharyavattara, het pad van de Bodhisattva. Deze tekst is geschreven door Shantideva in de achtste eeuw, maar is ook in onze tijd nog een van de meest inspirerende Mahayana boeddhistische teksten uit het oude India.

De teksten gaan over vrijgevigheid, de ultieme wens om iedereen alles te kunnen geven wat ze maar willen, moraliteit, waarbij je oefent om te geven wat daadwerkelijk helpt, en geduld, waarbij je blijft uitstralen en uitreiken naar de ander, het enthousiasme, waarbij je als je geeft, je geeft met volle overgave, omdat je de ander wilt helpen, concentratie, waarbij niets je afleidt om je uiteindelijke doel te bereiken, tot de ultieme wijsheid, die ons inzicht scherpt in hoe de werkelijkheid in elkaar zit, en wat we daarmee kunnen doen.

Deze tekst is nog springlevend en laat ons vers na vers de negatieve kanten van onze huidige staat van zijn zien. Waarom zijn we niet bereid om alles te geven, om het goede te geven, om te blijven geven ook als het tegenzit, om door te gaan tegen de stroom in, om bij ons doel te blijven, en om in te zien dat wat we doen, er wel toe doet.

Het lezen van de tekst zelf geeft je het gevoel dat je uiteindelijk niets liever zou willen dan een boddisattva te zijn en je volledig in te zetten voor het welzijn van anderen. Maar om dat vol te houden, en om de tekst goed te snappen, is het goed om de lesweek met Gelek Rimpoche bij te wonen. Vanuit zijn persoonlijke ervaring, als monnik, als vluchteling, en inmiddels meer dan vijfentwintig jaar tussen zijn westerse leerlingen, geeft hij uitleg over de tekst, legt verbanden die je zelf niet direct zou zien, en helpt je daadwerkelijk verder om een liefdevoller, compassievoller mens te worden. Hij is zelf een belichaming van wat het betekent om je vol overgave in te zetten voor het welzijn van anderen. We kijken dan ook zeer uit naar een scherp commentaar op een geweldige tekst! 

Lees ook op de site van Jewel Heart.

Ik verheug me erop en hoop een waardevolle week tegemoet te zien.

Een sluier van groengeel

Ik kijk door mijn raam naar het park. Er hangt een groengele sluier over het geraamte van de bomen. Donkere stammen verdwijnen zachtjes in de groene nevel. Nog even en dan zijn de stammen onzichtbaar geworden en wandel ik door een groen park alsof het nooit anders was.

Het is maar een klein voorbeeld van de manier waarop we ons bewust zijn. Als ik om mij heen kijk naar de dingen, als ik hoor en als ik voel, dan merk ik alles op alsof dat wat bij mij binnenkomt op zichzelf bestaat. Ik denk er toch niet bij na hoe het is ontstaan en geworden is. Maar eigenlijk is er helemaal niets dat op zichzelf bestaat. Alles wat er is, is afhankelijk van oorzaken en omstandigheden, om nog maar te zwijgen over mijn interpretatie. Ik denk niet dat ik hoef uit te leggen dat die boom er nooit geweest zou zijn als er geen zaad, goede grond, water, lucht en zon geweest zou zijn en er zijn nog wel meer oorzaken en omstandigheden te bedenken. Zo is het met alles.  Daar sta je toch niet dagelijks bij stil.

Toch kan het heel verhelderend zijn om daar wat vaker op gericht te zijn of erover na te denken. Daardoor kun je tot heel andere ideeën komen dan je aanvankelijk dacht. Bijvoorbeeld ook in de relationele sfeer. Speel eens met gedachten. We hebben ze niet voor niets.  Je zult merken dat je anders naar mensen gaat kijken wanneer je hun oorzaken en omstandigheden mee gaat rekenen. En dan heb ik het alleen maar over de korte termijn.

Je verdiepen in de afhankelijkheid van het bestaan over een langere termijn  maken nog veel meer deurtjes open, zoveel dat het af en toe handig is er eentje dicht te doen als het je gaat duizelen. Maar als je daar geen last van hebt dan biedt het ook onwijs veel nieuwe perspectieven in je manier van leven.

Je zou op kunnen merken en terecht kunnen komen in de gedachte dat je ruimte bent, een ruimte waarbinnen alles mogelijk is omdat alles stroomt en niets hetzelfde blijft. Dat kan heel rustgevend zijn in stress situaties of als je problemen hebt, maar het is wel handig als je dan met je bewustwording van het bovenstaande  wat langer bezig bent geweest, want juist in moeilijke situaties is het lastig je op iets anders te concentreren en dan blijf je tijdens problemen daar waarschijnlijk makkelijker middenin zitten en kom je er zonder gewenning  aan al deze bovenstaande gedachten wat minder snel uit dan wanneer je vaker met deze mogelijkheden hebt gespeeld. Gelukkig hebben we als mens alle mogelijkheden in ons om te leren en te veranderen als we dat willen.

En dat allemaal naar aanleiding van een groener wordend park in de lente.

Egypte in Amsterdam

Op

http://ellyvandoorn.wordpress.com/2013/04/21/toetanchamon/

Zette ik een  fotoreportage over die prachtige tentoonstelling.

Toetanchamon

Woensdag waren we in Amsterdam.
Alhoewel ik deze week veel buikpijn had en het woensdag heel zwaar was heb ik tussen de buien door enorm genoten van de prachtige tentoonstelling in de Expo hal van Amsterdam. Je valt daar van de ene verwondering in de andere. Ik had het ondanks de zware tocht niet willen missen.
Hier de eerste foto.

Zijn dit de eerste?

Laat het dan nu maar niet meer te koud worden.

fotogaferen in de Burgers Bush

Vanmorgen weer veel foto's gemaakt in Burgers Zoo. Dit keer hoofdzakelijk vogels.
Heerlijk is dat maar wat word ik er moe van. Nou ja daarna komt het uploaden, bijsnijden en hier even wat laten zien. Achter compie rust ik weer uit. Hier een paar  rare. Op het fotoblog plaats ik er ook nog wel wat.

Heb ik geen mooi nest gemaakt?

Sta ik er goed op?

Is dat mijn poot?

Lekkerrrr

Van bovenaf keek de ral reiger welwillend op mij neer 

Na de maaltijd even in bad

Schilderen en loslaten

Komt het omdat ik nu teveel afgeleid ben door het Magazine waar ik aan werk of heeft het toch nog iets met die oude faalangst te maken?

Ik heb toch moeite om te schilderen bij het KWA

A.s. Maandag gaan we tekenen bij de buren in de manege . Ik verheug me daar op want dan heb ik houvast en weet ik wat ik moet doen. Natuurlijk breng ik er niets van terecht, want tekenen is niet mijn sterkste kant en paarden in beweging snel tekenen vind ik het moeilijkst dat er is, maar ik vind het toch leuk om te doen en daardoor merk ik dat mijn oude faalangst me geen parten meer speelt, maar om vrij te werken zoals ik het thuis doe, dat lukt me niet op het KWA. Schilderen wat ik wil en wat ik ermee wil laten zien, was daar ook niet mijn bedoeling dus ga ik  wel gewoon door met oefenen en lekker bezig zijn met anderen.

Voor andere dingen schilderen, daar heb ik gewoon mijn eigen omgeving en de rust voor nodig van weglopen, stoppen en weer verder gaan. Er staan meestal meerdere dingen klaar om iets aan te kunnen doen.

Thuis werk ik nu weer verder aan dit doek waar ik in vastliep

http://magazijn.blogspot.nl/2012/11/making-of-koude-vis.html


Misschien is het wel een hopeloze zaak en gaat er uiteindelijk de witkwast overheen. Dat doe ik wel vaker als het me niet bevalt. Ook dat is loslaten en opnieuw beginnen. En het is verwonderlijk wat er dan weer voor nieuwe dingen in naar voren komen. Het blijft voor mij een kwestie van aandachtig kijken en soms komt er alleen al door te kijken iets naar boven.

Wat het uiteindelijk gaat worden???
Ik weet het ook nog niet hoor.

Aandachtig bewustzijn

Zit je achter je computer?

Laat alles maar eens even los en ontspan.

Strijk je voorhoofd in gedachten glad en maak je ogen zacht.
Je lippen liggen losjes op elkaar het puntje van je tong tegen je verhemelte. Een warme vochtige ronde mond

Laat je schouders maar zakken.
Laat maar los

Zucht maar eens een keer wat dieper.

Merk hoe je adem in en uitstroomt merk aandachtig op. Denk niet dat je  iets  moet veranderen of moet helpen.

Adem komt en gaat vanzelf.
Merk de ademruimte in jezelf en de leegtepauze na de uitademing en als vanzelf volgt de inademing. Je hoeft er niets voor te doen.

Je bent ruimte en je bent in ruimte. Merk de ruimte op in en om je.  Je bent er door en in opgenomen. Je bent er één mee. Als er geen ruimte was, was jij er ook niet. Doe je ogen dicht en merk op.



Als je gedachten wegdwalen breng ze weer terug naar dit (korte) opmerken en de rust die je kunt vinden in de ruimte van je zijn.

Blijf zo maar eens even in rust en ruimte.

Vind je het plezierig?
Doe het deze week vaker.

Eindelijk

Ik heb gehoord dat het mooie weer eraan komt.
Niet alleen gehoord, maar ook gezien en gevoeld afgelopen zondag in de Heemtuin. Kijk de knopjes aan de bovenrand begonnen al te glimmen van plezier

En ik spotte zowaar een eerste kleine vosvlinder op het topje van een heel voorzichtig ontluikend groothoefbladbloempje.

En nu begint mijn externe harde schijf rood gloeiend aan te lopen en rare kuren te vertonen van het harde werken vandaag aan het Magazine en ga ik na deze mededeling even lekker uitrusten. Kan dat ding ook weer even bij bloed komen

 :-)

Tot morgen

Hard werken

Het leven is heel afwisselend. Soms kabbelt het rustig verder en heb je alle tijd om te doen wat op het lijstje staat. Maar er zijn zo van die tijden dat alles tegelijk op je afkomt.

Ben ik nou de enige bij wie het hollen of stilstaan is?

Nou in dat hollen ben ik nu terecht gekomen. Ik merk dan altijd weer dat heel even de angst toeslaat dat ik geen tijd genoeg heb en dingen niet op tijd kan doen. Daar moet ik voorzichtig mee zijn, want dat levert stress op. Even een paar stapjes achteruit en naar mezelf kijken. Ik vertel mezelf dat ik niet meer dan één ding tegelijk kan doen en de rust moet bewaren. Meestal helpt het wel want de meeste dingen en de grootste druk zit in het hoofd en dat heeft dan weer een uitwerking op het lijf. Dus alles met aandacht en op zijn eigen tijd afwerken is de leus.

Ik vind het een uitdaging om er op de juiste manier mee om te leren gaan, maar dat lukt me niet altijd en ik moet dan ook oppassen dat ik niet kriebelig word als ik de voorbereidingen voor de volgende dag, die vervelende huishoudelijke klusjes zoals aanrecht opruimen want als ik dat niet doe dan loopt het de volgende ochtend in de soep, nog op het laatste moment voor het slapen gaan moet doen, want dan heb ik het echt wel gehad en wil naar bed.

En het meest opmerkelijke is dan als ik de eerste dag 'doorben' en al een gedeelte heb afgewerkt van de hoeveelheid die er ligt te wachten, ach dan valt het allemaal nog wel mee. Dat zou ik me meer van te voren moeten bedenken. Er van te voren rekening mee houden dat ik niet meer dan een ding tegelijk kan doen en dat het dan best wel goed komt. De rust in mezelf bewaren dat is wat het leven leefbaarder maakt. En zo is de cirkel weer rond.

Wat er dan ligt te wachten nu? De lay out voor het nieuwe Magazine en alle andere persoonlijke afspraken enz. komen daar dan bij.

Hieronder een kleine impressie van het vorige nummer. En nu weer hard aan de slag met het nieuwe.

Onderzoeken.

Een interessant gesprek met mijn kleinzoon en we kwamen beiden tot de conclusie:

De wetenschap is gebaseerd op het bewustzijn en de ervaringen van bepaalde personen.
De uitkomsten kunnen gecontroleerd worden door verdieping en kennis van anderen.

Religie (herverbinden met ...) is gebaseerd op het bewustzijn en de ervaringen van bepaalde personen.
De uitkomsten kunnen gecontroleerd worden door verdieping en ervaringen van anderen.

Het enige verschil is dat het één over materie gaat en het ander over minder tastbare zaken maar desalnietemin  hoeven religieuze ervaringen  niet ontkent te worden in hun bestaansrecht omdat velen het niet ervaren.
Net als velen die de conclusies en ervaringen van wetenschappers niet kunnen delen.

Ik kan toch ook niet met mijn ogen zien en ervaren dat wat astronauten zien vanuit een andere ruimte dan de mijne.

Of je astronautische ervaringen wilt of je wilt verdiepen in een religieus bewustzijn of geen van beiden is je eigen beslissing.

Onderzoek hier en nu blijft in beide gevallen belangrijk om  met beide benen op de grond te kunnen blijven.

Wie zet de kroon op het werk? :-)

Wat je erin stopt haal je er ook uit.

Waar blijven mijn overdenkingen toch?
Heel opmerkelijk hoe het werkt in het menselijke brein en de geest. Dat waar je je mee bezig houdt gaat onmiddellijk in je hersens zitten en daarmee houd je je dan ook (intensief) bezig.  
Ja daar ga ik weer in de tweede persoon enkelvoud, maar ik bedoel natuurlijk dat ik opmerk dat het bij mij zo werkt. Waarschijnlijk ook wel bij anderen, een uitzondering daargelaten, maar dat kun je alleen zelf bepalen. Ik heb daar natuurlijk geen onderzoek naar gedaan. Goed. Bij mij schijnt het dus wel zo te werken. Het maakt me duidelijk hoe belangrijk het is om je energie gericht in iets te stoppen en je ermee bezig te houden wanneer je er werkelijk iets mee wilt.
Om dat ook nog weer verder duidelijk te krijgen vond ik een citaat van niemand minder dan Aristoteles.

Ten eerste moet je een duidelijkheid, helder praktisch ideaal hebben. Ten tweede moet je de noodzakelijke middelen hebben om je doel te bereiken. Ten derde moet je alles wat je hebt richten op dat doel. Mensen zijn doelgerichte dieren. Onze levens hebben alleen betekenis als we ons inzetten en onze doelen nastreven. 

Zo functioneert het dus. Toch vermoed ik dat er maar weinigen zijn die op deze strak gerichte manier zingeving aan hun leven geven. Door zich er intensief en doelgericht mee bezig te houden. We willen ons er wel voor inzetten, maar laten ons door van alles en nog wat afleiden. Of vinden dat we andere verplichtingen hebben en zijn dus niet gefocust.

Daarmee wil ik er geen waardeoordeel aan geven, maar gewoon iets bij mijzelf vaststellen. Er zijn zoveel dingen die ik graag wil doen en waar ik me mee bezig wil houden. Niet voor niets noem ik dit blog mijn magazijn en stop er dus van alles in. Gelijktijdig wordt het me duidelijk dat, om werkelijk aandachtig te zijn en  het beste of diepste uit mijzelf te halen, er veel meer nodig is. Een bepaalde gerichtheid is dan onvermijdelijk.  Er is slechts een enkeling die zich volkomen doelgericht opstelt en dat uit zijn leven haalt wat mogelijk is.

In religieus opzicht kan ik me dan ook voorstellen dat het celibaat heel belangrijk kan zijn, je kunt geen twee heren dienen is me nu wel duidelijk. Helaas vind ik het dan weer een jammerlijke zaak dat in de RK traditie dit voor het (hele) leven zou moeten zijn en met het opgeven van dat celibaat er kennis die ten dienste van anderen kan staan, verloren gaat en dat daartegenover staat dat het vasthouden daarvan tot excessen kan leiden.

Ik splits mijn focus dan toch maar regelmatig in verschillende zaken uit en houd me voor de afwisseling met meerdere dingen bezig. Belangrijk vind ik om me bewust te zijn van hoe het werkt en wat het in en met mijn geest doet.

De zin van het leven is de zin die je er zelf aan geeft.
En wat je erin stop haal je er ook uit.


fotograferen, schilderen, schrijven, computer, familie, vakantie, muziek, lezen, meditatie, filosofie, kunst, musea en alles is (nog) mogelijk in deze westerse samenleving. Het één, hoeft het ander niet uit te sluiten en we kunnen ervan genieten, maar hoe word ik me bewust en haal daardoor de essentie en zingeving  in mijn leven naar boven?
Ik heb er een prachtige en gelukkig eindeloze weg in gevonden.
Jij ook?

Aapjes kijken

Ik lach maar zelden naar een dier en als ik het doe, ontdek ik later dat ik naar mezelf heb gelachen, gelachen om het menselijk wezen waarvan het dier een meedogenloze karikatuur had gemaakt.

K. Lorenz 1903-1989

Het jachtseizoen is weer geopend en we waren vanmorgen al vroeg in het koude Burgers dierenpark waar we  honderden plaatjes hebben geschoten.
Nee nee nee schrik niet, ze zijn echt niet allemaal geschikt voor blogkijkers.  Regelmatig zal ik er ook wat op het fotoblog zetten.

Veel dieren waren binnen, waarschijnlijk vanwege de kou.

Pasen

Gewoon even iedereen heel fijne paasdagen toewensen.

Ik heb eindelijk mijn werkplek eens een beetje opgeruimd. De inhouden van kastjes verplaatst. Dat alleen al ruimt lekker op.

Jesus Crist Superstar

Ik kan niet ophouden met kijken en luisteren als ik die vierkante beeldbuis aanzet met deze opera.

Ach en het is er nu de tijd weer voor dus wie en wat zou me tegen moeten houden :-)
Ik vond de complete film op Youtube. Gelukkig heb ik hem ook in de kast staan.

Schilderijen.

Nu ik me weer intensiever met het schilderen bezig houd, heb ik ook mijn schilderijenblog aangepast. Ik wil ook daar wat meer aandacht aan besteden.   Ik zet er mijn vrije werk op zoals ik daar al mee bezig was en ben van plan ook de studies die ik bij de KWA (en thuis) ga maken er wat vaker op te zetten, misschien onder een ander kopje...? Als dat me lukt.
Ik heb de mogelijkheid om te volgen in de zijbalk gezet.
Zo, dat is dus ook weer voor elkaar en dat allemaal in het donker want ook ik heb de verlichting een uurtje zwaar beperkt. Dat is wel te zien in het onderstaande schilderij dat je ook op het schilderijenblog vindt.;-)

Steigers en bruggen bouwen

We moeten zo vaak mogelijk bedenken dat ons ware leven niet dit uiterlijke materiële  leven is dat zich voor onze ogen hier op aarde afspeelt, maar wel het innerlijk leven van onze geest. Het zichtbare leven is een steiger- een noodzakelijke hulp voor onze geestelijke groei...
We moeten onszelf en anderen eraan herinneren dat die steiger geen betekenis heeft of belangrijk is, behalve dat het de bouw van het gebouw mogelijk maakt.

Leo Tolstoy

Zo'n tekst als deze is (voor mij) bedoeld om te bemediteren. Het is onmogelijk om zonder het naar binnen te brengen en de woorden te verinnerlijken, er deel van te worden,  erover te discussiëren of er ja of nee tegen te zeggen. Het gaat erom jezelf ermee uiteen te zetten. Wat bedoelt hij en hoe zit dat (bij mij).

Het grootste deel van ons leven zo niet ons hele leven, zijn we met die steigerbouw bezig. Dat gaat ons hele leven door. We zijn nu eenmaal wezens en in de materie aanwezig. Er lijkt iets dubbels in deze tekst te staan : "dat die steiger geen betekenis heeft of belangrijk is " Het ziet ernaar uit dat ons leven niet belangrijk zou zijn maar let op dan komt er iets heel belangrijks het maakt de bouw van het gebouw mogelijk. 
De steigers zijn dus wel degelijk belangrijk, maar we moeten er de juiste waarden aan hechten.

Het een kan niet zonder het ander. Zonder steigers kan er geen degelijk huis gebouwd worden. Een huis met verdiepingen waar op ieder verdieping geleefd kan worden. Voor wat onze geestelijke ontwikkeling betreft en het ontwikkelen van alle mogelijkheden in ons huis, zou je kunnen stellen dat we nog lang niet op de hoogste verdieping zijn aangeland en verder lijkt het mij belangrijk het HELE huis te kunnen bewonen, als je je daar dan ook maar iets bij voor zou kunnen stellen. En volgens verschillende tradities behoort dat onvoorstelbare wel tot de mogelijkheden. Veel mensen met ervaringen over de bouw van dat persoonlijke huis dat ten volle benut kan worden, hebben daar over medegedeeld en geschreven.
En het mooie is dan ook nog dat niet ieder huis hetzelfde hoeft te zijn, maar wel kwalitatief goed en volkomen bewoonbaar. We hebben allemaal daarbinnen de mogelijkheden van onze eigen individualiteit. Er zijn geen twee mensen gelijk.

Lees bijvoorbeeld het prachtige boek van Theresa van Avila- De innerlijke burcht
of Johannes van het Kruis- De beklimming van de berg Karmel
Het hele Boeddhistische pad gaat daarover 
De Kabalistische levensboom 
De Baghavat Gita
en nog veel andere geschriften zijn daarover bekend.

Waar wij meestal in verzeilen wanneer we zulke teksten lezen is, in ons persoonlijke dualistische JA of NEE verhaal. Daar bedenken we dan ook nog allerlei zaken bij die we wel of niet zouden moeten doen (dogma's) en daar blijven we in hangen of tegenaan lopen. Aan zo'n tekst als deze, die Tolstoy hier neerzet (en alle andere boeken en geschriften) kunnen we ons spiegelen en kijken: hoe zit dat bij mij? Zonder een bepaalde levenswijze goed of af te keuren.

Het is voor mij duidelijk dat het één niet zonder het ander kan. Juist hier en nu kunnen we ons leven gebruiken en onderzoeken of we op een juiste wijze inhoud kunnen geven aan ons eigen *materiële leven, waardoor we op steeds meer plekken in ons innerlijk geestelijk huis kunnen wonen.
Ons bewust worden van de vele mogelijkheden die we daar hebben. Het is een weg die we tijdens ons 'materiële zijn' kunnen ontwikkelen. Als we investeren in ons dagelijks leven en daardoor onze  innerlijke huishouding  langzamerhand op orde krijgen zal ons lichamelijk (*materiële) welzijn daarop ook weer reageren door welbevinden onder alle omstandigheden. Zo is het kringetje rond.

Voor mij zijn dan verschillende vragen belangrijk zoals: waarom zou ik me daarvoor inspannen, waarom zou ik daar energie in stoppen?  Heb ik daar een motivatie voor en is die sterk genoeg om mijn weg te vinden in het bouwen van de steigers om tot een uiteindelijk goed gebouw te komen? Gaat het alleen om mijzelf of is het ook nog zinvol voor iets anders dan alleen voor mijzelf?

Zo volgt er uit één stelling een hele reeks vragen en verschillende overdenkingen  om tot conclusies te komen en mijn motivatie te versterken maar vooral om mij verder te verdiepen en duidelijkheid te krijgen over hoe ik wil leven..

* Materiëel leven: leven in een lichaam met alle mogelijkheden van denken, doen en bezieling als brug  naar geestelijke ontwikkeling.

Weekend

Heerlijk, niet om half zes het bed uit. De vrijdagavond is zo heerlijk. Dan hebben we het hele weekend nog voor ons.
Ik ga steeds meer uitzien naar de dag waarop mijn kameraadje niet meer hoeft te werken.
Jarenlang hoopten we dat hij kon blijven werken met alle reorganisaties, maar nu zo langzamerhand wordt het tijd en mag er wel een einde aan komen zodat we samen veel kunnen gaan fotograferen en genieten van alles wat het leven nog te bieden heeft.

Maar nu eerst weer lekker ontspannen in het weekend.

Ja ja ja...Nee

Op de terugweg van Arnhem naar Nijmegen streek het zonlicht weer zo schitterend tussen de donkere wolken door en lichte iedere keer iets anders op in de gouden zonnestralen. Werkelijk genieten. Helaas reed ik zelf en kon dus niet fotograferen. Ik moet dan werkelijk oppassen dat ik me niet teveel af laat leiden door de schitterende beelden onderweg, want je zit zo in de berm en dat is niet de bedoeling.

Dus zet ik hier maar even snel een ander plaatje neer, want nee Plato geen tijd voor fotograferen. Al die afspraken hahaha.

Herinnering

Zo zag het er op 12 maart 2012 uit. in mijn achtertuin. (De Arnhemse Heemtuin)

Van dit jaar heb ik nog geen opnamen zonder sneeuw gemaakt. Vandaag heb ik ook geen tijd voor nieuwe opnamen, alhoewel de zon schijnt en het er goed uitziet. Wie weet, misschien toch nog een gaatje hier of daar. Het begint te kriebelen.

Eindelijk

Ik ben weer helemaal aanwezig. Alles doet het weer.De computer functioneert en buiten sneeuwt het als een gek. Om twee over twaalf is het lente geworden. Dat houd je toch niet voor mogelijk. Maar ja, alles kan en ik zou er bijna een kerstgevoel van krijgen.

Nu ik toch weer aan de praat ben kan ik jullie meteen even mijn inzending, een studie van het Noorse landschap (50x60), laten zien voor de expositie van de KWA voor de leden. Er wordt een selectie gemaakt en ik ben benieuwd of ik mee mag doen.
Op 13 en 14 april komen de uitgezochte werkstukken te hangen in de Diaconessenkerk in Arnhem. Er zijn heel bijzondere stukken bij. Niet alleen schilderijen maar ook beelden, keramiek en grafiek. Ja, er wordt hard gewerkt door de KWA leden.

Schetsen

Wat een gedoe.
Er schijnt toch een virus in mijn computer gekropen te zijn. Ik hoop nog alle bestanden terug te krijgen. Natuurlijk heb ik van de foto's en dergelijke wel back ups dus dat loopt wel los, maar alle adressen en mails. Tja, we zien wel weer maar ik vertrouw erop dat het goed gaat.
Nu ben ik heel druk met G mail een beetje op mijn manier aan te kleden en te verkennen.
Vanmorgen weer getekend. bij KWA. Voorlopig wil ik me even met schetsen en studies bezig houden. Daarin is nog heel wat te leren. Ach, dat leren houdt toch eigenlijk nooit op. Heerlijk is dat. Het gaat niet om het resultaat, maar om het doen. Het leren kijken is zo belangrijk en het vinden van de juiste verhoudingen. Ik krijg geweldige aanwijzingen in leren zien. Aan dit schetsje mankeert wel een en ander. Maar ja, als dat niet zo was hoefde ik misschien niets meer te leren. Ik ben al blij dat ik nu zie waar het aan schort. Ik hoop ooit nog eens iets heel krachtigs en juist neer te zetten in een paar lijnen.

Workshop

Zaterdag gingen we aan de gang met fotograferen en schilderen.

Heel leuk om te onderzoeken en uit te proberen. Ook heerlijk dat ik tot de conclusie ben gekomen dat de faalangst die me jaren parten heeft gespeeld hier geen rol meer speelde. Ik wapperde er vrolijk op los zonder innerlijke hindernissen.
Ik besloot om een van de foto's te gebruiken waar dingen op stonden die ik in mijn persoonlijk leven en in mijn karakter kon herkennen. Het is niet alleen een zelfportret maar ook een uitdrukking van mijn zelfbeeld geworden.

Ik heb er een leuke manier van werken bij gekregen en het activeert me om ook weer te gaan tekenen. Ik ben al druk bezig. Helaas zijn er nog weinig mogelijkheden om het met jullie te delen. Want de bewerkingen voor het plaatsen,gaan op dit apparaatje maar zeer moeizaam. Maar hier is toch het besproken werkstuk.

 En nog een snelle schildering van een dubbelportretje.

Mededogen een emotie??

Er zijn van die mensen die heel mooi en duidelijk kunnen verwoorden waar bepaalde woorden over gaan. En Ludwig legde de vinger op de zere plek.
Met het determineren van woorden kun je veel misverstanden voorkomen. Het is belangrijk wanneer je samen praat dat je het over hetzelfde te hebt, anders praat je langs elkaar heen. Zo kan er over mededogen of compassie veel verwarring ontstaan als het door iedereen verschillend wordt uitgelegd. Zelfs filosofen houden er verschillende inzichten op na.

Wat ik in mijn blogjes schrijf is gebaseerd  op de boeddhistische filosofie en het mededogen dat daar wordt bedoeld is geen emotie maar een levenshouding waar je helemaal van doordrongen kunt leren zijn. Een fundamentele houding van waaruit geleefd kan worden. Vanuit die houding gaat het erom het hele leven en alles te omarmen zoals ik zo vaak schrijf: met alles erop en eraan! In het mahayana boeddhisme is deze levenshouding bekend onder de naam 'groot liefde mededogen' de manier van leven van de bodhisattva. Een prachtige manier van leven waaruit vreugde 'geboren' wordt en waar uiteindelijk de Boeddha's uit voortkomen. Een weg die om 'aandachtig zijn', vraagt. Niet eenvoudig voor ons met alle blokkades die ons ervan weerhouden. Maar met een goede motivatie is de vreugde die eruit ontstaat voelbaar in het begin, in het midden en aan het einde van het pad.

Ludwig de Latter schreef een duidelijk verklaring over compassie die ik hier graag wil plaatsen. Hij beschrijft dat, waar het in spirituele zin om gaat.

Ludwig, bedankt voor je bijdrage en inspiratie.

Er is hier denk ik een begripsverwarring. Als we in de kontekst van Boeddhisme/meditatie/mindfulness (zie Tich Nath Han, Gerbert Bakx, Jon Kabat-Zinn) spreken over 'compassion' dan vertalen we dat in het Nederlands niet als compassie of medelijden maar als mededogen. Waar gaat het om?
Medelijden is een emotie. Ik kom jou bezoeken omdat je ziek en ellendig en gebroken bent. En ik word overweldigd door emotie en ik heb intens medelijden met jou. Ik kies er niet voor om medelijden te hebben, het overkomt me en het kan zelfs nog een paar dagen nazinderen.
Een jaar later ontmoeten we mekaar op de parking van het groot warenhuis. Jij in Armani pak, in een peperdure slee, met gouden horloge... mijn medelijden zal dan ver zoek zijn.
In de beide gevallen echter kan ik je wél ontmoeten vanuit een houding van mededogen. Mededogen is geen emotie maar een bewuste levenskeuze waarmee je de wereld, alles en iedereen altijd omarmt.
Het is hier niet het forum om dit verder uit te diepen maar als je het echt interesseert raad ik je aan om naar de bib te gaan of naar de boekhandel en te lezen. Het begint met weten. 

Zo is er dankzij De reactie van Ludwig toch weer een overdenking uitgerold op dit kleine noteboekje.

Nee blogvrienden, het wil nog niet echt lukken. Mijn kamaraadje nog ziek en de computer nog niet beter.

Het blijft behelpen.

Geduld

Geduld is een schone zaak.
Mijn computer is nog een puinhoop, maar hopelijk begint mijn lief vandaag toch weer een beetje te eten. We wachten af.
Even voor de duidelijkheid. De computer is één ding, mijn lief is heel iets anders :-).

De mens en zijn engel

Een religieus verhaal of gedicht zouden we niet als een gebeurtenis in onze psyche moeten interpreteren, of als een primitieve vorm van informatie overdracht, maar als een gebeurtenis in de Ruimte die we zijn; als een gebeurtenis in onze ziel. In sommige vormen van psychotherapie wordt 'geleide fantasie'gebruikt om ons bewust te worden van de inhoud van onze psyche. In contemplatieve tradities wordt `creatieve imaginatie` ontwikkeld- dat is een vemogen van de ziel- waarmee we de symbolische werkelijkheid van de wereld van de ziel kunnen waarnemen. Dat vermogen wordt ontwikkeld door te leren om de religieuze verhalen te gaan ervaren als gebeurtenissen die niet aan ons (ons persoonlijk subjectief bewustzijn) gebeuren, maar die in onze Ruimte  (een transpersoonlijk, objectief bewustzijn) gebeuren. Dat betekent dat we eerst moeten leren om naar dergelijke verhalen te gaan luisteren. Het ware luisteren kan alleen met de oren van het mystieke hart, Als we met ons mystieke hart naar dergelijke verhalen luisteren,dus vanuit een contemplatief bewustzijn, worden we één met dat verhaal en worden we als het ware opgetild naar het niveau van de mundus imaginalis;we worden van een mens tot een engel getransformeerd  Dit is echter alleen mogelijk als we het religieuze verhaal begrijpen.

Een citaat uit het boek van Daniël van Egmond 'De mens en zijn engel' (onder deze link vind je ook het eerste hoofdstuk en meer informatie) dat logischerwijs uit zijn context veel vragen op zal roepen. Om het juist te interpreteren moet je het boek gelezen hebben, want wat versta je onder een engel en hoe manifesteert dit zich in de vele tradities door de eeuwen heen? Wat is de diepere betekenis en kunnen wij gewone mensen een engel ervaren?
Het is geen boek om even vlotjes overheen te lezen. Je moet je er graag in willen verdiepen en dan geeft het veel duidelijkheid over wat engelen zijn en de functie die ze hebben. Niet alleen in de christelijk-joodse tradities, maar door de eeuwen heen als werkende kwaliteiten onder velerlei vormen en namen. Kwaliteiten waar we ons mee kunnen verbinden.

Dr. Daniël van Egmond is godsdienst filosoof. Hij studeerde cum laude af in de godsdienstwetenschappen en wijsbegeerte.

Jaarlijks geeft hij een reeks van acht voordrachten over mystiek. Deze voordrachten zijn steeds in de Geertekerk in Utrecht. 

Vorig jaar was ‘De mystieke weg van Plato’ het onderwerp en eerder ‘De mystiek van het rozenkruis’. Ook ‘De mens en zijn engel’ is een reeks van voordrachten geweest.

Calamiteiten

Mijn computer heeft het begeven. Nu behelp ik me  en o o o wat is dat lastig. Geen e-mail, alle adressen verdwenen en geen enkele foto van de laatste maanden tot mijn beschikking. Gelukkig is het schilderen niet afhankelijk van de computer.
Maar wat nog vervelender is, is dat mijn partner door een griep is geveld. Ik hoop dat hij weer snel een beetje opknapt en daar een bijdrage aan leveren, daar zal ik mijn energie nu in gaan instoppen. Ik ben dus met andere dingen bezig en merk dat ik op dit computertje waar ik nu op zit al aardig mijn weg kan vinden.
Nu eens even kijken of ik hier nog een aardig plaatje kan vinden.
Even gezocht en via Picasa heb ik met ander kunst en vliegwerk een vakantie fotootje gevonden uit Krumlov en erbij geplakt. Niet dat het passend is, maar wel leuk om weer uit te vinden en mee te spelen.

Ja ik heb het alweer gezien. Het wordt tijd dat ik weer eens wat fotootjes maak van mijn werkstukken en schilderijen. Ik heb alvast een ouder schilderij op het andere blog gezet. Ga maar kijken. 
Nu eerst boodschappen en andere zaken. En trouwens... het zonnetje schijnt dus eigenlijk geen computerweer.

Putplein

Afgelopen woensdag reisden we met de trein naar Amsterdam. Met de sprinter vanaf ons huis naar het Centraal station kom je langs het pleintje waar mijn moeder verhalen over vertelde. Ze speelde er in haar kindertijd. Uit het winkeltje dat haar moeder op het pleintje had snoepte ze van de sucade en speelde ze boomverwisseltje. Het winkeltje is verdwenen. Er staan nog wel bomen, maar ik weet niet of het nieuwe aanplant is, dat zou zomaar kunnen. Zelfs ik herken ook niet meer zoveel van deze plek uit mijn kindertijd.  De buurt is grondig gerenoveerd. Waar ik nu over het spoor rijd zag zij de oude stoomlocomotieven puffend voorbij trekken met hun zware vrachten.
In de oorlog van 1914-1918 kwamen vele Belgische vluchtelingen ons land in over de rails waar ik nu ga. Ze zag ze zitten achter de raampjes, zelfs iemand met een vogelkooitje herinnerde ze zich. Zo triest al die mensen die huis en haard moesten verlaten vanwege de invallende Duitsers.
Nu is de weg opgebroken en mijn kleinzoon die gelijk met ons de deur uitging moest omrijden. Vanuit het raampje zag ik hem nog naar school fietsen. Met een noodvaart want hij was laat. Toch zagen we elkaar en zwaaiden.
Ieder zijns weegs.
Door het vuile raampje van de sprinter maakte ik deze foto.

Meeuw

Ik zette hem op mijn fotoblog. De foto was overbelicht en toen ik de niveau's bijstelde zag ik hoe mooi hij was als ik slechts de meeuw belicht kon houden. En zo kwam deze foto tevoorschijn. Leuk om met foto's te spelen. Maar eigenlijk was ik op zoek naar landschapjes als houvast voor de komende opdracht voor het schilderen op maandagmorgen waarbij we op bepaalde dingen gaan letten. Lichte en donkere partijen etc. Misschien in monochromen.  Niet dat we dat MOETEN volgen, maar ik vind het voor mijzelf wel een goed idee in opdracht bezig te zijn.

Zo zie je maar. Nu heb ik nog geen landschapje, maar dat komt er wel. Misschien gewoon iets uit mijn derde oog halen :-).

Mededogen en wijsheid

En zo val je van het één in het ander. Lenjef schrijft:

Compassie is een emotie


compassie is geen medicament,
het doet
geen enkele vorm van leed verdwijnen

zelfs door dicht bij hulpbehoevenden te staan
zal pijn geen halve nanoseconde weggaan

empathie en ijdelheid
laten
een ander licht op de ‘goede helper’ schijnen.


Alles is ijdelheid zegt de Prediker in de bijbel en ja, ook dit kan ik onderschrijven. De ijdelheid ligt altijd op de loer om de goede helper over de bol te strijken.

Misschien lost compassie het lijden van de medemens niet op, daar is meer voor nodig en loop je zelfs het risico te denken dat je o zo goed bent hetgeen weer je eigen lijden kan veroorzaken als je tot de ontdekking komt dat je helemaal niet zo goed bent als je denkt. Ook ons eigen lijden is niet zomaar op te lossen, Iedere keer vervallen we weer in problemen en moeilijkheden. Ziekte, pijn en lijden. Ook al vertellen we elkaar dat het goed gaat en laten we de ander graag denken dat we aan geen lijden onderhevig zijn. Alles van geluk tot ellende is mogelijk op dit ondermaanse.

Toch kan compassie of mededogen het grote verschil uitmaken voor de onderlinge verhoudingen en de wereld er een beetje mooier uit laten zien. Maar zonder wijsheid is er  geen oplossen van het lijden mogelijk. Compassie en wijsheid  zijn, overdrachtelijk bedoeld, de beide vleugels van de vogel waardoor hij kan vliegen. Deze Boeddhistische filosofie over de wijsheid  'het leeg zijn van zelfbestaan' is een zeer diepgaande wijsheid. Het zegt: Alle dingen zijn alleen maar mogelijk door afhankelijk ontstaan. Er is niets dat een inherent zelfbestaan heeft.
Deze filosofie doorgronden, geeft ook inzicht over bijkomende verschijnselen als ijdelheid en alle emoties die kunnen opkomen.

Het doorgronden van deze begrippen kan een opheffing van het lijden tot gevolg hebben. Dat leren ervaren en kunnen leven, is het pad van de Boeddha (of de Bodhisattva). De hele Boeddhistische methodiek is daarop gericht. Ja het staat er zo simpel en lijkt misschien zo eenvoudig, maar dat tot op het bot doorgronden is niet iets dat ons zomaar eigen is. Talloze vragen roept het op en iedere keer weer nieuwe antwoorden en daaraanvolgend de volgende vraag. Soms lijkt het ongrijpbaar en soms valt het stukje op de juiste plek. Daar moet je je in willen verdiepen en ermee aan het werk willen gaan. Het heeft niets te maken met intelligentie of goed kunnen leren maar alles met zelfrefleksie en oplettendheid. Rimpochee zegt. Zoals een vloeipapier in de hete boter volkomen doordrengd wordt van die boter, zo kunnen we ons leven laten doordringen van liefde, wijsheid en mededogen.  

en gaande de weg kan ik beamen:
Heel langzamerhand; het zet zoden aan de dijk. Het leren herkennen van Samsara, het lijden waar we in ronddolen, maakt veel duidelijk en geeft meer kwaliteit aan het leven. Want moet je niet eerst weten wat er mis is, voor je er iets aan kunt doen?