Marlene Dumas

Wat heb ik genoten van de tentoonstelling in het gemeente museum van Amsterdam.

Ja ze heeft voor en tegenstanders maar ik vind haar geweldig, Wat ze durft neer te zetten en vooral de emotionele lading die haar werk heeft is ongekend. Stuk voor stuk werk waar ik in kan dwalen, kennen en herkennen. 

We waren met vijf schilders van het open atelier in Amsterdam en hebben genoten van een heerlijke dag inspiratie.

Ik houd zo van mijn bed

Wat een genot om 's avonds in een bed te kunnen stappen. Dat doe ik toch iedere avond weer maar stel het erin stappen zo lang mogelijk uit. Zo dubbel. Ik kan mijn bed niet inkomen omdat ik een avondmens ben. Zo noemen ze dat geloof ik, en toch realiseer ik me wat een voorrecht en hoe heerlijk het is erin te kunnen liggen en een goede nachtrust te genieten.
De volgende morgen heb ik dan weer moeite eruit te komen.

Is dat nou niet van de gekke. Waar slaat dat nou op. En dan maar beweren dat we in het moment willen leven, in het hier en nu. Als ik dat echt zou kunnen was ieder moment zoals het was en zou er niet die 'worsteling' zijn om erin of eruit te gaan hahahaha.

Al die dingen, kleine dingen (maar ook grote) worden in het boeddhisme onder lijden verstaan. Maar daar moet je echt iets langer bij stilstaan om erachter te komen dat we altijd wel iets hebben waardoor we niet in rust en in ons midden zijn. Er zijn veel emoties waar we overheen walsen zonder het ons bewust te maken.

Nog afgezien van het feit dat ik een bed HEB. Er zijn ontelbare mensen die die weelde niet eens kennen.

Er is ook veel om blij over te zijn.

Het gaat er niet om een oplossing te bedenken voor alle kleinigheden (of grotigheden) maar om op te merken.
Opmerken en aandachtig zijn is belangrijker dan oplossingen bedenken.


plaatje van internet.

Raoul Dufy

Zes uur in de ochtend en nog niet helemaal wakker. Wat zal het heerlijk zijn om iedere morgen niet voor zeven of acht uur op te hoeven staan. Aan de andere kant is het wel lekker zo vroeg achter de computer. Even kijken of de treinen rijden en geen vertraging hebben, zwaaien naar Fer als hij drie keer in de week zo vroeg de deur uitgaat en dan nog verder op compie zoals nu, een berichtje schrijven. Als ik later op ga staan wanneer hij niet meer hoeft te werken, zal dat er ook niet van komen en begint de dag met een ontbijtje samen, heerlijk. Nu stel ik dat nog even uit.

Intussen hoor ik de trein langzaam vanaf het stationnetje hier vertrekken. Regen druppelt op een raster van de flat. Het is koud buiten. De winter is in aantocht en deze prachtige nazomer loopt ten einde. Zal het echt gaan winteren dit jaar? Eigenlijk hoeft dat voor mij niet. Ik houd meer van de warmte.

Ik neem zodadelijk mijn spiegelreflex maar niet mee. We gaan met zijn vieren vast vooruit naar Laren en ik heb geen zin om met dat grote ding in de regen te sjouwen. Ik heb nog zo'n oud kleintje en die past makkelijk in de tas. Daar red ik me wel mee. Zonder fotograferen... dat ben ik al in geen jaren meer gewend. Ik heb altijd wel wat bij me al gebruik ik het niet meer zo vaak als vroeger. Ik hoop dat mijn darmkrampen hun gemak houden pfff. Tot nog toe is het rustig maar daar kun je geen peil op trekken.
De anderen van de groep vertrekken later en als wij uitgekeken zijn in Laren ontmoeten we elkaar bij het Singer. Raoul Dufy... Ik ben heel benieuwd. Zijn geschilderde tekeningen spreken me erg aan. Het zal zeker heel inspirerend zijn. Als ik dit zie heb ik zo zin om aan de slag te gaan.

Kwaliteit

Plato roept op tot schrijven en zet meteen een heel waar stukje neer op zijn blog.
http://platoonline.wordpress.com/2014/10/13/we-300-oktober-2014/#comment-9414

Het zet me aan het denken want ik heb er niet zoveel plezier meer in, in dat schrijven op mijn blog, niet zoveel meer als een tijdje geleden. Misschien komt het wel weer terug maar nu denk ik: Wie zit er nu echt op mijn dagelijkse dingen, schrijfsels en hersenspinsels te wachten? Niemand toch. Ook voel ik me niet meer 'verplicht' overal en op alle blogjes te reageren. De kijkcijfers zijn dan ook hard achteruit gelopen en wat maakt het allemaal uit.

Er is de laatste tijd veel gebeurd. Je loopt toch niet te zeuren op een blogje over je pijntjes en de kwaaltjes die onvermijdelijk bij het ouder worden horen. Niet dat ik daar nu dagelijks mee bezig ben ik heb wel wat anders te doen. Maar pijn... daar kom je niet omheen. Gelukkig gaat het nu weer wat beter. Ik krijg extra D vitamine en mijn suikerspiegel is gezakt. Dat scheelt een slok op een borrel en ik zit weer beter in mijn energie alhoewel de werkelijke pijnklachten minder zijn maar niet overgaan.

Ik ben gestopt met 'verplichtingen' buitenshuis en dat geeft meer rust. En wat zo heerlijk is: ik schilder volop, teken, ga naar het open atelier van het KWA, experimenteer met foto's en  ook facebook laat me niet koud.  Daar vind ik weliswaar vluchtige maar toch leuke contacten met familie en bekenden en... heel belangrijk, ik heb meer tijd voor de mensen om me heen. Ja het is wel goed zo.
Moet mijn blogje kwaliteit hebben vraag ik me dan af naar aanleiding van Plato's blog? Ook daar maak ik me niet druk om. Ik wil er gewon lol in hebben en inspiratie komt niet uit de lucht vallen. Net als met het schilderen, je moet gewoon beginnen als je iets wilt doen en dan begint het vanzelf te borrelen. Zoals ik ook nu weer merk bij het schrijven. Wie weet komt er weer een periode van meer aandacht voor "Mijn Magazijn" waar uiteindelijk van alles inpast. We zullen zien.

Nog een plaatje van het Arboretum Wageningen.

Arboretum Wageningen

Gistermiddag waren we in het Arboretum van Wageningen. Het was er prachtig om te fotograferen.

Er was genoeg om op te rapen.

Doodles

Ik maak doodles op mijn telefoontje erg leuk om te doen.

En soms denk ik ook nog na ;-)

Rupsen en reïncarnatie

Net zoals een rups aan het einde van een grasspriet reikt naar de volgende spriet en zich erop trekt, zo reikt de ziel als die een lichaam en onwijsheid achter zich laat, naar een ander lichaam en trekt zich erin.

Upanishads

En op zulke reïncarnatiegedachten kun je dan allerlei fantasiën loslaten. Maar zoals je uit het citaat ook mag concluderen, zijn we kennelijk niet ECHT wijs zolang het lichaam onderdeel is van onze ziel. Die is tijdens het leven onlosmakelijk verbonden met het lijf. Het denken (ook lijfelijk) zit altijd tussen ziel en lichaam en wil ons van alles duidelijk maken wat niets met wijsheid heeft te maken. Vaak zelfs verwarren we ons denken met dat wat ziel zou zijn.

Kunnen we Wijs worden door ons bewust te worden van dat wat we altijd bedenken en alleen ervaren zonder onze doorlopende invullingen van het brein? Zijn we tijdens ons leven werkelijk in staat de ziel te ervaren en te weten wat dat is en inhoudt?
Velen zeggen dat het mogelijk is en hebben dat zelf ervaren omdat ze hun denken onderkennen en zich daar werkelijk doorlopend bewust van zijn. Pas wanneer je je werkelijk van iets bewust bent kun je er iets mee doen en weten dat DAT niet de ziel is.

Als het ons duidelijk wordt dat altijd de hersenen tussen ziel en lichaam inzitten, komen alle fantasieën en meningen die we loslaten op reincarnatie en vele andere invullingen over goed en kwaad en niet te vergeten over onszelf, op losse schroeven te staan. Dan worden ze van generlei belang. Dan gaan er andere waarden een rol spelen.

Misschien kunnen we dan uiteindelijk werkelijk met liefde en mededogen een gedreven en waardevolle levenshouding invullen. Dan is het brein tot rust gebracht en wordt het daar gebruikt waarvoor het nodig is.
Dan is de dood niet meer afschrikwekkend want dan WEET je.


plaatje van internet

Het beeld voorbij

God is dag en nacht, winter en zomer, oorlog en vrede, overdaad en honger.

Heraclitus  ca. 540-480 v.chr.

ALS GOD ALLES IS, IS GOD OOK NIETS
Wat weten we nou eigenlijk?
Helemaal niets.
Met lege handen in het NIET IETS staan.
Me niet meer afvragen of God wel of niet bestaat in een wereld vol ellende en narigheid. Werken aan de dingen die ik heb te doen. Alles naar eer en geweten durven zien en ervaren in mezelf en er zijn voor het geheel. Alles is er, alles mag er zijn. Zowel in mijzelf als in de ander. Niet meer in een kringetje om mezelf heen draaien, in al mijn gedachten, ideeën en fixaties.
Zien wat er om me heen gebeurd en de vrede in mezelf bewaren waardoor ik nergens voor wegloop maar er in alles kan zijn.

'Nazomeren'

Rust in de fundatie

Ik ga het wat kalmer aan doen. Ik ben naar de dokter geweest en we gaan eens kijken of er iets aan mijn lijfelijk welzijn te verbeteren valt. Daarom ben ik begonnen veel vrijwillige taken en activiteiten definitief af te zeggen. 

Ik ben het beu, het regelmatig af moeten zeggen met alle gevoelens van frustratie daarover of het tegenovergestelde, door de ellende heen bijten en desondanks toch maar gaan. Tijd voor andere misschien wat meer rustgevend zaken die kunnen als het gaat zonder verplichtingen. Deze maand word ik zeventig en ik wil een beetje met pensioen gaan voor zover dat mogelijk is. 

Vanaf afgelopen woensdag gaat het ook al dagelijks een beetje beter. Dus tijd en de mogelijkheid voor museumbezoek. De Fundatie in Zwolle.

Er werd net een nieuwe tentoonstelling ingericht dus het was niet helemaal op orde maar dat nam niet weg dat ik bijzonder genoten heb,

http://www.destentor.nl/regio/zwolle/fundatie-toont-in-zichzelf-gekeerde-mens-1.4510372

Er komen O.A. Werkelijk schitterende beelden te staan de komende tijd

Egyptisch dodenboek.

In het Egyptisch dodenboek staan prachtige liturgieën en voorgeschreven rituelen die de doden op weg helpen door de onderwereld. Daarbij wordt logischerwijs duidelijk dat hij in zijn leven heeft geleerd waar de liturgieën over gaan. Een prachtig stuk vind ik daar waar Ani zich identificeert met de goden. De opgeheven handen is een houding die vertaald zou kunnen worden naar de houding die wij hebben in gebed. Het wordt gezien bij offeringen en tegenover de goden. Op mijn schildering identificeert Ani zich met de god die licht brengt in de duisternis.

Gevaarlijker dan je denkt.

Van alle gevaarlijke soorten energie die uit de geest kunnen voortkomen, is een van de gevaarlijkste voor onze tevredenheid de wens dat dingen anders zouden kunnen zijn. Door moeite te doen kunnen we proberen veranderingen aan te brengen in de manier waarop mensen denken of zich gedragen, maar als die poging op verzet stuit, zoals dat vaak zal gebeuren, beginnen ondermijnende chemicaliën de kern van ons wezen aan te tasten. Zelfs de mate waarin we ons eigen karakter kunnen aanpassen is discutabel. Misschien is het enige dat we kunnen doen een actieprogramma opstellen dat ingaat tegen alle neigingen in onszelf waaraan we een grondige hekel hebben.

James Hoover 1943.

Als je het over eigen ervaring hebt en je daardoor weet of iets klopt dan kan ik me hier wel in vinden.

Van beneden naar boven in dit citaat lezend, zie ik werkelijk dat ik dingen in mijn eigen gewoontepatronen heb kunnen veranderen door een goede methodische aanpak en die onderbouwd met een degelijke motivatie. Mede door geduld en een  humorvolle volle aanpak zijn er wel wat gewoontepatronen aan het schuiven en zelfs onderuithalen gegaan. Dat heeft me door de jaren heen veel winst opgeleverd. De inspanningen die ik me getroostte daarvoor leidden tot meer vrijheid.

Ik zou die winst soms graag willen delen met anderen, maar daarvan kom je al gauw terug het wekt vaak alleen maar weerstanden op. 

Op zich is dat voor de eigen ontwikkeling niet zo erg want in de weerstanden van anderen tegen jezelf die je tegenkomt kun je weer je eigen weerstanden ervaren en daar opnieuw geduld en liefdevolle aandacht van leren. Zo rolt het balletje door en is er altijd iets over jezelf te leren in de opbouw naar vrijheid, tevredenheid en liefdevolle aandacht.

Een van de lastigste dingen vind ik: niet in de automatische piloot te schieten door me geraakt te voelen want dat kan diep snijden. 

Dat herkennen en langzaam terug te laten vloeien zonder het gebruik van de 'normale' reactiepatronen is een enorme investering in aandacht maar geeft op den duur een grote ruimte en heel langzamerhand loop je om die valkuilen heen.

Is dat herkenbaar?

En voel je de koker waarin je komt te zitten wanneer je er boos over bent en blijft? Daar heb je alleen jezelf mee. Chemische reacties noemt Hoover het. Maar ze zijn aan te pakken.

zutphen

Goeroe

Het vinden van een Goeroe is een grote weldaad. Zonder hem zijn we verloren, zoals een mot die aangetrokken wordt door de lamp en verbrand in de vlam. Het waanbeeld is de lamp, wij zijn de mot die om de vlam vliegt. Dankzij de wijsheid van de Goeroe worden sommige van ons gered.
Kabir (1440-1518)

Ja ik weet het. Bij velen zullen de haren recht overeind gaan staan. Meestal door publicaties over wantoestanden of eigen ervaringen met mensen die zich als Goeroe opwerpen. Helaas is er daardoor een verkeerd beeld ontstaan over de inhoudelijkheid van een Goeroe. Een leermeester.

Is het niet zo dat we altijd een 'leermeester' nodig hebben. Iemand die weet waar hij/zij over spreekt en de kennis door wil geven? Zonder leermeesters is het leven ondenkbaar. Van jongs af aan worden we al door leermeesters zoals onze ouders en familie opgevoed. En wanneer we dan volwassen worden is het zaak onze eigen afwegingen te maken en dat op te pakken wat heilzaam is en te laten wat verwerpelijk is. Zo krijgen we onderscheidingsvermogen. Ook in het zien van wat een goede of een foute Goeroe is. Zo gauw als iemand je uitnodigt om hem/haar als Goeroe te aanvaarden kun je beter uit de buurt blijven.Het is dan heel belangrijk dat onderscheidingsvermogen te gebruiken en als we dat goed gebruiken kunnen we ons hele leven van een echte Goeroe, die zichzelf NIET zo profileert, blijven leren omdat we dat zelf willen. Want er zijn altijd mensen die van bepaalde onderwerpen meer weten dan dat ik weet en daar kan ik mijn voordeel mee doen.

De leerling kan zijn/haar leraar, Goeroe of Leraar noemen of  het zo aanvoelen, terwijl de ware leraar daar altijd bescheiden over zal zijn en nooit dwingend.

Jammer dat het woord Goeroe door zoveel valse  Goeroes wordt misbruikt.
Daarom past ons een groot onderscheidingsvermogen en dat kunnen we gebruiken.

zutphen

Daar heb je haar weer.

Alle werkelijke wijze gedachten zijn al duizend keren gedacht maar om ze werkelijk tot onze gedachten te maken, moeten we er nog een keer eerlijk over nadenken, totdat ze wortelen in onze persoonlijke ervaring.

Johannes Wolfgang von Goethe.

En reken er maar op dat het wortelen in onze persoonlijke ervaring heel lang kan duren. Het lijkt me dat Goethe daar ook mee geworsteld heeft anders zou hij deze wijsheid niet op hebben kunnen schrijven.
Mijn ervaring is dat ik mezelf regelmatig opmerkzaam moet maken op bepaalde wijze uitspraken en dat ze me maar heel langzamerhand eigen worden. Het is me bijvoorbeeld een gewoonte om te pas en te onpas dingen te zeggen of te antwoorden en wijsheid is vaker zoiets als:

Spreken is zilver, maar zwijgen is goud.

Nou, ga er maar aan staan als dat spreekwoord niet op je lijf geschreven is. Een beetje meer je mond dicht houden als je niets gevraagd wordt alleen al, maar ook als het niet noodzakelijk is iets ergens over te zeggen. Het is zo'n gewoonte om direct overal op te reageren. Gelukkig is het me uiteindelijk na jaren waarin ik altijd weer in dezelfde valkuil trapte, gelukt het iets meer onder controle te krijgen. Soms lukt het me wonderlijk wel en toch wanneer er iets gebeurd dat me echt trickered kost het me altijd weer moeite mezelf een stap voor te zijn en te zwijgen.

Wat ik van zulke dingen uiteindelijk ook leer is: Met humor naar mijzelf kijken (kijk mij nou weer) en geduld met datzelfde persoontje hebben. Het mes snijdt aan twee kanten. Voor mijzelf goed, het geeft meer rust en ik leer mezelf daardoor ook beter kennen met al mijn gewoontepatronen. (Want dat is niet het enige gewoontepatroon) en voor de omgeving minder irritatie (daar heb je haar weer). Alhoewel ik zo af en toe heus wel weer in die valkuil trap.

Het is de kunst om te zeggen wat je bewust wilt zeggen. Het is geen kunst om te reageren.
Zo, wie durft hier nu nog te reageren? ghaghagha

Zorgen voor

Zorgen om, ja dat is zo nutteloos.
Dan houd je je de hele dag bezig met dingen waar je niet mee bezig bent.
Zorgen voor. Dat is zinvol.
Sakyamuni, de Boeddha die gewoon mens was en wijs en vol van liefde mededogen zegt:

Zorg voor ieder moment en je zorgt voor de hele tijd.

Waar mindfulness voor bedoeld is

Voor mij bestaat geluk uit twee dingen. Ten eerste: het zijn waar je hoort
en ten tweede - het beste- aangenaam in het dagelijks leven staan, oftewel 's nachts goed slapen en niet worden geplaagd door knellende nieuwe schoenen.

Theodore Fontane.

Twee dingen die, als ik erover nadenk heel veel met elkaar te maken hebben ook al lijkt dat in eerste instantie niet zo.
Zijn waar je hoort, in aandacht aanwezig zijn, weten waar je mee bezig bent en daar je aandacht op gericht. Niet intussen afdwalen naar de komende vakantie en alle dingen die nog gedaan moeten worden terwijl je staat af te wassen, of wanneer je toch een afwasmachine hebt, staat te strijken. Dat op zich is al een hele oefening en het zorgt ervoor dat wanneer je beter gefocust en stabiel gericht bent, je minder meegenomen wordt door knellende nieuwe schoenen. Niet zo middenin de narigheid gaat zitten alsof er niets anders is.
Omgekeerd nemen emoties en lichamelijk ongemak je makkelijk mee. Kun je niet meer aandachtig aanwezig zijn omdat je er middenin gaat zitten. Dus heeft het wel degelijk heel veel samenhang.
Je geest daarop richten op waar je mee bezig bent of waar je je mee bezig wilt houden.

Toevallig zag ik op het nieuws een nieuwe behandelmethode bij brandwonden. Een meisje kreeg een virtuele bril opgezet voor ze een pijnlijke behandeling moest ondergaan. Daardoor lag haar focus niet meer bij de behandeling en was dat minder pijnlijk. Een mooi voorbeeld hoe we in staat zijn onze geest te richten. Ook door training is dat mogelijk en daarbij kunnen we gewoon in het dagelijks leven betrokken blijven.

Eigenlijk heeft Theodoor het tijdens zijn leven (1819-1898) het over mindfulness training. Wij mogen dan denken dat het een nieuwe therapie is die de laatste jaren opgang maakt maar in wezen zijn het technieken die duizenden jaren geleden al gebruikt werden en waar een heel leven lang aan gewerkt kan worden. Technieken die hele grote stappen verder gaan dan de tegenwoordige cursussen van enkele keren waarna de aandacht weer verzand in de dagelijkse beslommeringen die aandachtsloos worden afgewerkt. Heel waarschijnlijk heb je er voor het moment baat bij gehad en dat is goed, zaak is dat je blijft oefenen.

Pas wanneer je er dagelijks op gericht bent zoals het in de oude Hindoestaanse en Boeddhistische traditie bedoeld is als onderdeel van een heel pad tot wijsheid en liefde mededogen,  zal het werkelijk langdurig geluk brengen. Stappen waarbij je uiteindelijk je eigen denken-voelen en emoties aandachtig leert opmerken en regelmatig tot verwonderlijke conclusies over jezelf kunt komen. Door die methode kun je de essentie van het leven leren ontdekken. Blijf je niet zo gemakkelijk meer vast zitten in alle details van de knellende schoenen waardoor je je mee laat nemen alsof er niets anders is en alles daarom draait. Gelijktijdig is het voorkomen of het verhelpen van de ellende en de storende details buitengewoon belangrijk. Maar de onderliggende stroom van werkelijke mindfulness zal iets anders in je wakker maken. Een manier van staan in de wereld  die je de mogelijkheid geeft tot een alerter en liefdevol handelen. Daar help je mee in deze tijd van de vele oorlogen en ellende. Zo sta je niet met lege handen maar neemt actief deel. De enige manier die een steentje bij kan dragen al is het nog zo weinig. Het is jouw persoonlijke bijdrage tot het richten van de wereldgeest.

Met die oefening kun je je hele leven bezig zijn en er de vruchten tot geluk van plukken. Een training van de geest is blijdschap gevend. Misschien vergelijkbaar met de voldoening die een training van het lijf of het beheersen van een muziek instrument kan geven.

's Nachts goed kunnen slapen 

is een logisch gevolg van een stabiele en vredige geest. Ik heb nog heel wat te oefenen. hahaha.

Voornemen

Iedere keer neem ik me voor hier wat vaker een logje te schrijven wat actiever te worden met bezoekjes afleggen, maar het mag niet baten. De frequentie lijkt steeds meer af te nemen.
In afwachting van betere tijden?
Ik schilder tegenwoordig meer.
http://ellyvandoorn.blogspot.nl/ hier vind je de schilderijen logjes

Waterlelie

Altijd weer een wonder. Een waterlelie die zijn wortels tot diep in de modder uitstrekt en van daaruit verreisd.
Een prachtige metafoor die ik altijd in mijn eigen leven in herinnering roep om te  weten dat al mijn falen, alle problemen en moeilijkheden, zelfs pijn en lijfelijke ongemakken, gebruikt kunnen worden om tot zuiverheid te komen.

Alkmaar

Ik zit nog te trillen op mijn benen en beverig in mijn armen. Gister een dagje Alkmaar onder de ellende van PDS. Helemaal uitgeput van pijn en vermoeidheid weer thuis.
Vandaag kalm aan

Eeuwigheid

Gethsemane

Deze uitvoering van Ted Neeley raakt me nog steeds.

Ter herinnering:
Hij speelde de hoofdrol in Jesus Christ Superstar
Inmiddels 70 jaar ...
kijk zelf maar

worsteling

Het weekend zit er weer op en de wekker liep weer om 5uur.30 af.  en om 6.00 uur zit ik achter de computer om te kijken of de treinen wel rijden. Zo niet of iets te laat dan kan hij alsnog een andere mogelijkheid nemen om te reizen.

Ik heb er een hekel aan zo vroeg op te moeten staan. Ach wat is moeten?  Ik zou ook geen rust hebben als ik bleef liggen. Er zijn zoveel goede redenen om WEL op te staan dus dat doe ik dan ook en zit al heel vroeg achter de computer.
Ik heb ook weleens bedacht dat ik kon leren de knop om te draaien zodat ik bewust en energiek en zonder tegenzin aan de dag kan beginnen. Soms lukt dat, maar lang niet altijd. Want een uurtje langer slapen zou toch wel heerlijk zijn.

Het weekend ben ik aan het worstelen geweest met dat schilderij dat helemaal niet naar mijn zin is. Een hele serie verschillende dingen heb ik over elkaar heen geschilderd en nu is het een leuk plaatje voor een kinderboek geworden maar niet het schilderij dat ik wil. En de witkwast er weer overheen is nauwelijks een optie want het IS al zo wit. Het lijkt wel of ik de richting kwijt ben en mijn normale spontane manier van doen aan het verliezen ben.
Hoe kom ik weer terug bij mijn wortels?
Niet meer bewijzen dat ik het 'kan'?
De kont tegen de krib en niet luisteren naar ....?

En dan bedenk ik weer dat ik het heerlijk vind om te oefenen om vormen en kleuren onder de knie te leren krijgen want daar valt nog heel wat te leren. En dan is het luisteren naar een goede leraar ook belangrijk. Het gaat me er niet om een kunstwerk te maken, maar het proces zelf is belangrijk.
Waarom geeft het resultaat dan toch zo'n impact op mijn gevoel en wil ik dat het resultaat naar mijn zin is en aan mijn gevoel voor kwaliteit beantwoord? En kwaliteit kan je alleen maar onderwezen worden door iemand die er werkelijk verstand van heeft en waar je respect voor hebt totdat...
 je er zelf genoeg verstand van hebt hahaha.
 Ik neem me voor om de doeken te laten liggen en alleen nog papier te gebruiken. Dat geeft misschien meer een gevoel van oefening.

Geen doeken meer?
Gewoon alleen maar op papier de boel vol kwasten?
en soms misschien eerder stoppen als het me zint of als ik twijfel ...?

Het is me weer ietsje duidelijker door het op te schrijven en ik weet ook: het schilderen loopt synchroon met het leven.

'Gebroken wit'.
 hieronder de hele metamorfose.

Het is en blijft een worsteling

schilderen

Zo ben ik eraan begonnen

En zo is het geworden http://ellyvandoorn.blogspot.nl/
maar het is niet de eerste keer dat ik de snelle opzet zoals deze veel interessanter vind.
Misschien vaker goed naar mezelf luisteren.

Vlucht

Ik vind het leuk om te doen wat ik kan, maar nog leuker om te leren wat ik niet kan.
Niet omdat ik nog steeds zo'n strevertje ben als in mijn jonge jaren, maar omdat het leuk is en nieuwe perspectieven biedt. De wereld stopt niet bij wat je kunt en waarvoor je geprezen wordt.
Gelukkig ben ik een beetje van mijn faalangst af en dat maakt het makkelijker om oude dingen los te laten en nieuwe te onderzoeken. Niet dat het zo eenvoudig is dat te doen want eerst moet ik tot de ontdekking komen waarom ik me zo veilig voel met wat ik kan en onderzoeken wat ik niet kan.

Zo is het met schilderen maar ook met zelfreflexie.

Heel lang hield ik me stevig vast aan wat abstracter werk. Ik waagde me niet aan wat ik niet kon. Waarom zou ik  als de resultaten me bevredigen? Natuurlijk alles heeft zijn beperking en ik ook, maar vernieuwing en uitbreiding onderzoeken is leuk. Ik kwam tot de ontdekking dat het me ontbrak aan geduld om dingen uit te werken. Soms is het nodig om dat niet te doen, maar als je het te pas en te onpas uit de weg gaat dan...

Misschien maakt deze vergelijking een beetje duidelijk wat ik wil vertellen. Het is zo makkelijk om te zeggen: dat kan ik niet, of dat past niet bij mij maar het is niet meer dan tegen blokkades aanlopen die er helemaal niet zijn.  Soms moet ik dan wel heel diep in mezelf spitten om erachter te komen wat me weerhoudt om het uit te proberen en soms wat langer door zetten maar dat geeft kleur aan het leven.

Werk uit de jaren '90

Vlucht

acryl op papier 70 x 50

Kopjes

In de Lamrim, een verhandeling van alle stadia van het pad naar Verlichting volgens de Tibetaans boeddhistishce traditie van Lama Tsong Khapa wordt eigenlijk nooit gesproken over goed en kwaad  en over zonden zoals in de christelijke traditie al helemaal niet.

Je gaat er in stappen doorheen om het je eigen te maken en zelf tot conclusies te komen hoe het in je eigen dagelijks leven functioneert. Hoe het één volgt uit het ander en er eigenlijk niets is dat op zichzelf bestaat.

Ik vind het eindeloos boeiend, ook in de letterlijke zin van dat eindeloze, want er komt geen einde aan de verschillende oorzaken en omstandigheden, waar ik het ook in het vorige blogje over had en daardoor wordt het leven eindeloos boeiend. Steeds weer nieuwe inzichten en openingen in alle gebeurtenissen in alle dingen die me 'overkomen' en al mijn reactiepatronen. Dat is één van de redenen waarom ik er nu al twintig jaar mee bezig ben en dat is eigenlijk maar een fractie van de eindeloze eeuwigheid.

Een van de traditionele dingen die daarin worden belicht en becommentarieerd door mijn eigen leraar uit die overleveringslijn, Gelek Rimpochee is het voorbeeld hoe je kunt luisteren naar de lessen en dat geldt niet alleen voor de lessen maar voor alles wat je in je leven tegenkomt aan informatie of aan mensen naar wie je wilt of kunt luisteren.

Dat is dat kopje dat je bent.
Het lege kopje is de ideale vorm. Daar kun je inschenken wat je wilt. Water, thee, koffie, nectar dan geniet je puur van waar je voor kiest. Iedere keer kun je het weer leegmaken en hetzelfde of  iets anders erin doen.

 Het tweede kopje is al vol en niet weer leeggemaakt. Het zit vaak vol met eigen ideeën of dingen die er al eerder in zijn gevallen en dan denken dat je het al wel weet. Dat denken te weten maakt het kopje overvol en het weer helemaal leegmaken zodat er iets nieuws of anders in kan is niet eenvoudig, maar het geeft meer ruimte en kan heel verhelderend werken. Zodat nieuwe dingen ook werkelijk nieuw zijn. Ik kom het nog dagelijks tegen soms in kleine soms in grote dingen. Als er dan weer zo'n AHA beleving als een kwartje in het kopje valt, weet ik dat ik weer een tipje van mijn eigen sluier heb opgelicht en voor dat moment een blokkade heb verwijderd.

En dan is er ook nog een derde kopje dat is het kopje met een gat. Het enen oor in en het andere uit. De dingen beklijven niet. Het wordt geen onderdeel van het dagelijks leven. Je hoort de woorden wel maar het dringt niet door. Tja het lijkt een beetje op het vorige, want we hebben allemaal zo onze eigen ideeën en luisteren dan nauwelijks naar wat de onderliggende zaken uit het verhaal zijn, maar toch zijn er nuance verschillen. Er mist hier een vorm van echte oplettendheid.

Zeg nou zelf, dit is maar een heel klein voorbeeldje maar met nieuwsgierigheid kijken naar hoe jezelf functioneert,dat kan heel interessant worden. Dat is tenminste mijn ervaring anders had ik het geen twintig jaar volgehouden.

Ik ben blij dat die Lamrim me voortdurend alert probeert te houden.
Want alert zijn, tja dat ben ik dus nog steeds niet.

Gisteren waren we in Zaandam. Wat is dat fantasievolle architectuur.

Oorzaken, omstandigheden en benoemingen

Ik word steeds stiller en heb niet zoveel belangrijks meer te vertellen.
Of dat ook werkelijk zo is vraag ik me af. Het kan ook wel een bepaalde vorm van computer luiheid zijn of misschien zelfs desinteresse.
Jarenlang heb ik geschreven over allerlei zaken die ik heel belangrijk in het leven vond en het is niet zo dat ik al die dingen waar ik over schreef nu niet meer belangrijk vind.
Maar
Ik kom steeds meer tot de ontdekking dat iedereen zo zijn eigen invalshoek heeft en daar vanuit gaande ontstaat er vaak een heel verschillende levensfilosofie. Dat is goed en niet noodzakelijk dat we allemaal op dezelfde manier in het leven staan. Het zou een saaie boel worden. Iedereen wil gelukkig zijn en zoekt daarin zijn/haar eigen weg binnen zijn/haar eigen mogelijkheden.

Toch zijn er enkele basisvoorwaarden voor een gelukkig leven. Dat heeft te maken met de manier waarop de dingen bestaan. Niet de manier waarop wij naar de wereld kijken, want dat is altijd kijken door je eigen gekleurde bril. Daar zijn we zo gewoon aan dat we menen dat het de werkelijke vaststaande wereld is. Maar dat klopt niet. Dat lijkt ons alleen maar zo omdat we niet anders dan door onze eigen bril kunnen kijken.
Je kunt hooguit een keer een andere bril opzetten maar ook die heeft weer een kleurtje.
En dat geeft niet, als je het maar weet. Dus weet dat je eigenlijk niet weet wat de werkelijkheid is.

Alles, de hele wereld het hele universum en ieder macro en micro deeltje tot in het oneindige, kan alleen maar bestaan op basis van oorzaken, omstandigheden en benoemingen. Een van de lastigste dingen is het om DAT in de gaten te krijgen.  Zo zijn alle dingen gebaseerd op deze drie hoofdzaken.

Dat doorgronden tot in de essentie, daar kan jaren op gestudeerd worden en dat weten betekent ook nog niet dat het helemaal je eigen is geworden.
Zolang dat niet zo is zouden we kunnen functioneren we op basis van NIET WETEN

Doe daarbij liefde en compassie  voor AL wat leeft.

Wat zouden we dan gelukkig zijn.

Compassie en wijsheid

Een interessant kort videofilmpje over compassie en wijsheid de essentie van spiritualiteit met een uitleg door mijn spirituele leraar Gelek Rimpoche die jaarlijks twee maal hier in Nijmegen les geeft.

Ongeduld

Met het ouder worden ga ik steeds beter begrijpen waarom oude mensen vaak zo weinig geduld hebben. Natuurlijk geld dat niet voor iedereen, maar toen ik nog in een verzorgingshuis werkte verwonderde het mij altijd dat veel mensen ongeduldig waren. Ze konden nauwlijks wachten tot ze hun kopje kofffie kregen of wanneer ze in het winkeltje niet snel genoeg naar hun zin werden geholpen werden ze zelfs boos het en liepen op hoge poten weer weg. Je zou toch denken dat ze de hele dag de tijd hebben. Er was niemand die op hen wachtte en een huishouding hoefden ze toch niet meer te runnen.

Het is grappig te ervaren hoe een tekort aan tijd bij het ouder worden in je genen kan gaan zitten. Bewust of onbewust word je er steeds meer van doordrongen dat het leven eindig is en de tijd die je rest beperkt. Vooral wanneer dat onbewust een rol gaat spelen denk ik dat er een automatisme komt waardoor in alle gevallen ongeduld naar boven komt. Wanneer je die zaken duidelijk krijgt en zo af en toe eens op een afstandje met humor naar jezelf kunt kijken, zo van: zie mij nu weer eens gefrustreerd bezig zijn. Dan kan het leven er al heel wat soepeler en rustiger uit gaan zien. Maar je moet dan wel eerst weten hoe ongeduldig je bent.

Ook mijn ervaring is het dat ik nog maar weinig geduld kan opbrengen als het gaat om bepaalde zaken. Ik wil zo graag nog een poosje samen kunnen genieten van de vrije tijd die Fer zal krijgen wanneer hij niet meer hoeft te werken. Het kan me nu niet vlug genoeg gaan. Ik zal misschien toch nog even een stapje achteruit moeten doen en naar mezelf kijken om niet al te ongeduldig te worden. Tja de tijd gaat ook zo hard.

Ik vermoed dat het leven in de tijd van de bouw van deze gestapelde stenen huisjes heel wat minder stressvol was.

kaartjes schilderen

Toch maar weer op mijn gemakkie een kaartje geschilderd. De rest op http://ellyvandoorn.blogspot.nl/

Gewoon kalm aan

Vandaag doe ik het gewoon rustigjes aan. Vanmiddag krijg ik bezoek en nu even alles op mijn gemakkie en relaxt. Niet haasten om op tijd naar de yoga te gaan maar lekker rustig en misschien zorg ik wel op tijd te zijn en een kopje koffie mee te drinken.
En dan ga ik ook nog een nieuwe bril ophalen. Daar verheug ik me wel op want dat gedoe met verschillende brillen op en af is heel lastig. Nu heb ik een bifocale besteld die hebben een groter kijk oppervlak dan varifocus. Ik hoop dat dat beter gaat bevallen.

Gisteravond lag ik om 8.30 in bed en dat was kennelijk nodig. Die lijfelijk zware dagen zijn toch nog niet voorbij ook al denk ik soms dat het nu maar eens afgelopen moet zijn.

Ik krijg nu ook weer zin om met een werkstuk op de ezel te gaan schilderen. De laatste tijd ben ik alleen maar zittend met aquarelletjes bezig geweest.

Het beloofd weer een mooie dag te worden en genieten van rust, ruimte, warme- en prachtige zomerse dagen, voert gelukkig toch altijd de boventoon. Wat bof ik toch dat ik in een land leef zonder oorlog en ellende. Waar ik alles heb wat noodzakelijk is voor een goed leven. Dat ik kan beantwoorden aan alle mogelijkheden die goed voelen in vrijheid en geborgenheid.\

Terugblik op de Kunstroute Presikhaaf

De Maleise is zo langzamerhand weggeëbd. Weer eens even de tijd nemen om het Magazijn in te vullen.
De kunstroute was heel gezellig en met vlagen stond de entresol van de bibliotheek waar de schilderijen aan de muur hingen en in de kribbe stonden, vol bezoekers. De avond ervoor had ik 39 graden verhoging gehad en gelukkig voelde ik me de volgende dag toch redelijk.
De zaterdag voor Pinksteren lag ik weer voor pampus en nu met mijn chronische darmkwaal. Helaas de volgende dag hadden we een rondje Nederland gepland via de afsluitdijk, maar ik heb de hele dag liggen slapen om weer bij te komen. Soms neem ik toch misschien iets teveel hooi op mijn vork en probeer al mijn vrijwillige verplichtingen :-) na te komen met het bovenstaande als resultaat. Het is ook zo moeilijk om te weten waar de lijfelijke grenzen liggen als je enthousiast wilt functioneren. Dus... dan moet je de probleempjes op de koop toenemen. Gelukkig kan ik zowel als Fer er goed mee omgaan en komt er na iedere pijnlijke dag weer een goede. En zo hobbelen we vrolijk verder.

Hier de fotootjes van het voorbereiden voor de kunstroute.

 En eentje van de bezoekers

Maleise

De vakantie is voorbij. Op  http://romdomlagomagiore.blogspot.nl/  Kun je de foto's bekijken.

De kunstroute was gisteren heel leuk en druk bezocht. Fotootjes komen later.

Nu even bijkomen want ik heb een behoorlijke verkoudheid of noem het een griepje opgelopen.

Kunstroute Presikhaaf

Op 1 juni is de kunstroute presikhaaf waar ik ook aan meedoe.
Op die dag kun je mij vinden in de bibliotheek Presikhaaf. De schilderijen hangen er nu al.
Tot ziens.

Geluk bij een ongeluk

Gisteren heb ik de schilderijen voor de kunstroute opgehangen in de bibliotheek

En nu ik de gordijnen open schuif waar ik achter zat omdat ik al even allerlei dingetjes moest regelen op mijn computer, zie ik dat het prachtig weer is. De regenbuien zijn verdwenen en de grond heeft intussen voldoende vocht voor het groen. Ik denk dat ik maar eens heel snel op moet schieten om te genieten van de zon. Het is toch altijd weer heerlijk als de sombere luchten zijn verdwenen en de boodschappen droog binnengehaald kunnen worden.

Intussen ook nog een nieuw hoedje gekocht. Dat scheelt stukken wanneer mijn ogen uit de zon blijven. Dan kan ik werkelijk beter kijken.

Gister maakte ik ook nog een buiteling. Ik wilde oversteken en dacht dat de achteropkomende auto rechtdoor ging maar hij kwam de hoek om, Had ik de richtingaanwijzer niet gezien? Ik moet echt voorzichtiger worden. Toen ik achteruit wilde stappen verloor ik mijn evenwicht en rolde achterwaarts op de grond. Dat was schrikken hahaha. Gelukkig heb ik me totaal niet bezeerd. Ik merkte alleen gisteravond dat ik spierpijn had, maar dat is ook alweer over. Ik zou door al die toestanden nog gaan denken dat ik oud begin te worden ;-)

Wat een geluk toch bij een ongelukje.

Is dat nou toeval? Ik dacht, snel even een fotootje erbij zoeken en uit honderden fotootjes die ik ooit maakte pak ik meteen deze. Die rechterauto heb ik toch mooi ontlopen, want dan hadden ze me meteen mee kunnen nemen. (grapje) Ik hoop het echt nog een poosje vol te kunnen houden.