Rode beuk

Al die duizenden jonge tintelfrisse blaadjes aan de rode beuk waar mijn raam op uitkijkt. 

Zo pril, zo nieuw.

Zo rood zijn ze nog niet.

Vogelflat

Valse betrokkenheid

Ik dacht zou het niet mogelijk zijn

wat ruimte te creëeren

Natuurlijk, ieder zijn eigen deel

Geen koeien in de wei

maar ook hun eigen deel

Van vogels weet ik zeker

dat zij niet kunnen vallen

dan doen we daar ons voordeel mee

Zij hoeven niet in stallen.

Ik maak voor hen een vogelflat

Dat zal ze best bevallen.

Belangrijk is dat IK

het op MIJN plekje

volledig naar mijn wensen heb

De rest

Ach

Weet ik veel!

I

Lentekriebels

Ja, zoiets moet het worden. Met veel kleurtjes en dingetjes voor een lentegevoel.
Het maagdelijke wit is verdwenen, want het begin is altijd door het kleurrijke kleurloze heenbijten.
Nu durf ik wel verder te experimenteren.
Schilderen om het schilderen.

Klaprozen

Binnenkort komen enkele schilderijen in Nijmegen te hangen bij
Jewel Heart.
Boeddhistisch Studie en Meditatie Centrum
Hatertseeveldweg 284, 6532 XX Nijmegen

Niets meer aan doen.

Ik heb de laatste hand gelegd aan het schilderij hieronder.
Ik wilde mijn oude Weblog voor schilderijen gebruiken, maar daar krijg ik zoveel vervelende spam reacties binnen dat ik heb besloten er vanaf te zien. Ik blijf gewoon mijn Magazijn gebruiken voor van alles en nog wat.
Nu het schilderij klaar is, valt ook het hele verhaal en de symbolische waarde ervan op zijn plek. Al schilderend ontstaat het verhaal en krijg ik heel langzamerhand zicht op wat er gebeurd. Even was ik vastgelopen. Iedere keer weer afstand nemen en kijken. Tot het idee zich rijpt en uitgevoerd kan worden. Voor mij spreekt het schilderij voor zichzelf. De inhoudelijkheid kan diep in me(ons)zelf teruggevonden worden.

Parijs, stad van het leven. Stad waar alles zich afspeelt. De liefde in verschillende vormen, maar ook de ellende en de armoe van de clochard. Die metaforen zijn in ieder mensenleven terug te vinden.

Afrodite  de Godin van de liefde.   De Notre Dame, de vrouw die zich ontfermt, het huis voor god met laddertjes naar de hemel  ver verwijderd van de aardse ellende. Een tent als je als zwerver het geluk hebt er een te bemachtigen om erin te wonen onder bomen, die in dit geval, bloeden.
Samengevat in een groot geheel dat Leven heet.

pfffff

Ik heb nog zoveel te doen
Zoveel te doen.

Mijn wekelijkse vaste dingen.
Filosofiegroepje voorbereiden
Jewel Heart Magazine lay-outen
De verhuizing van schoonouders helpen voorbereiden
Schilderijen expositie in Nijmegen voorbereiden
Dit schilderij proberen af te maken voor die tijd
en of dat allemaal lukt met zoveel andere zaken aan mijn hoofd ???

Ach, gewoon alles op zijn tijd.
Je kunt niet meer dan één ding tegelijk doen, toch.
Dus maak ik eerst nog maar even dit logje.

Gelek Rimpoche

UPDATE

klik onderaan op het affiche en je kunt een filmpje bekijken

met een uitleg van Gelek Rimpoche.

Toch verrast het me steeds weer.
Een tijd geleden zag ik een foto die ik van Gelek Rimpoche maakte,  voorbijkomen in  een uitzending op televisie vanuit Amerika over vrij Tibet
Nu kreeg ik een folder uit Amerika waarop een foto van hem prijkte die ik maakte.
Strelend voor mijn Ego hahaha.

Zelfkennis

Als we onszelf zouden kennen zouden we geen lessen of leraren nodig hebben.

Ik sta soms versteld van mijzelf. Dan reageer ik ergens op en dan ken ik mijzelf niet. Hoe is het mogelijk dat die situatie zoveel gevoelens oproept.
Iedere omstandigheid brengt nieuwe dingen over mijzelf aan de weet .
Hoeveel andere, ongekende omstandigheden zouden eigenschappen van mij aan het licht brengen waar ik nu nog geen weet van heb? Waarvan ik zal denken: zit dat allemaal in mij? Al die mogelijkheden, al die gevoelens en reactiepatronen van warmte, boosheid, onbegrip en begrip, affiniteit, irritatie, gevoelens van heimwee, gevoelens van thuiszijn,? Hoe aandachtiger ik word, ik kom steeds meer tot de conclusie: zowel positief als negatief, er is een wereld van mogelijkheden in mijzelf aanwezig een wereld waar ik me nauwelijks bewust van ben en waar ik regelmatig overheen wals en verder ga zonder erbij stil te staan. Soms vraagt iemand mij
Hoe gaat het ermee?
En dan antwoord ik zonder erbij na te denken: Goed hoor.
Ja ja. klopt dat altijd?
Langzamerhand krijg ik het door.
Ik ben niet die ik denk dat ik ben.

Die bewustwording kan beangstigend zijn, maar het kan ook meer ruimte geven zowel voor mijzelf als voor mijn kijk op de medemens.

Er wordt hard gewerkt aan de buitenkant

:-)

Niet waar.

Spiritueel geavanceerde mensen kunnen alleen maar proberen anderen ervan bewust te maken dat er veel meer is. Zij kunnen niet zeggen wat er te zien is, daar alle ideeën die wij over andere werelden, enzovoort krijgen, uit boeken en van mensen, ons niet kunnen laten zien wat waar is.


Radha Burnier

Thuiskomen

Als wolken aan de hemel drijven

gedachten over het landschap

Gedachten fascineren

maken blij of ongelukkig

Meditatieve aandacht

 laat  zien

ervaren

en weten

er is een keus

meedrijven met de wolken 

of terugkomen bij mezelf

Thuiskomen.

Reiger en pad

Tijdens een wandelingetje door het park aan de overkant, met mijn kleinkinderen, ontmoetten we een foeragerende reiger. Terwijl Mika zich in het speeltuintje vermaakt zitten Niels en ik met een fototoestel op wacht en kijken wat er gebeurde.

Gespannen tuurt hij in het water

Razendsnel springt hij er helemaal in

om er weer even snel uit te kruipen.

Hij heeft een pad gevangen die zichzelf opblaast.

dat kan de reiger het idee te geven dat zijn prooi te groot is om door te slikken en hem redden van een wisse dood.

.

verschillende keren doopt de reiger zijn vangst in het water 

Om hem na iedere onderdompeling weer door elkaar te schudden

Gefascineerd kijk ik naar het overlevingsdrama van de reiger

en de dood van de pad die geen kwaliiteit van leven meer heeft

evenals deze foto ;-)

Onderzoeken

Een eindeloze bezigheid die licht op verschijnselen kan werpen, maar ook altijd weer nieuwe vragen oproept. Die weg gaan en toetsen aan mijn eigen ervaringen vind ik mateloos boeiend.
Het volgende citaat vond ik terug op mijn oude weblog. Ik verplaatste het hiernaartoe.

Onderzoek jezelf. Trek alles in twijfel. Beschouw niets als vanzelfsprekend. Geloof niets omdat het wijs en vroom klinkt en uit de mond van heiligen komt. Bekijk het met eigen ogen. Dat betekent niet dat je cynisch, onachtzaam of respectloos moet zijn. Het betekent de proef op de som nemen. Meet alle uitspraken af tegen jouw ervaring, de uitkomst ervan wijst je de weg naar de waarheid. Meditatie en zelfbeschouwing vloeien voort uit een innerlijk verlangen om de werkelijkheid onder ogen te zien en bevrijdend inzicht te verwerven in het hoe van het bestaan. De hele praktijk draait om dit verlangen om de waarheid onder ogen te zien. Zonder dit verlangen blijft de praktijk oppervlakkig.

Bhante Henepola Gunaratana, Mindfulness in Plain English

Evacuatie 1944

Om de beurt stappen ze bij verschillende boerderijen uit. Daar staan ze dan. Met de kinderwagen en de weinige spullen die ze hebben wandelen ze over de oprit langs de greppel en de hoge peppels in de richting van de boerderij. Er is geen mens te bekennen. Vertwijfeld kijken ze om zich heen. Aan de linkerkant voor ze de boerderij bereiken, is een varkensstal. De deuren van de grote deel rechts van de varkensschuur zijn in hun looprichting. Daarachter gaat de boerderij schuil. Wat zullen ze doen, doorlopen om de deel heen waar misschien het woonhuis is of op de deel gaan kijken, misschien is daar iemand? Ze durven toch niet zo goed door te lopen en besluiten  de grote onderdeur van de deel open te maken. Ze kijken in een grote donkere ruimte. De koeien lopen ergens verderop in de wei. Alleen het paard staat in een apart hok om de hoek van de  ingang. Hij hinnikt even als ze binnenkomen. Ze wachten niet wetend wat te doen en overleggen om toch maar om de boerderij heen te lopen naar de andere kant.

Maar dan gaat er achterop de deel een deur open en komt de boer te voorschijn.

Lees verder

Evacuatie 1944

Om de beurt stappen ze bij verschillende boerderijen uit. Daar staan ze dan. Met de kinderwagen en de weinige spullen die ze hebben wandelen ze over de oprit langs de greppel en de hoge peppels in de richting van de boerderij. Er is geen mens te bekennen. Vertwijfeld kijken ze om zich heen. Aan de linkerkant voor ze de boerderij bereiken, is een varkensstal. De deuren van de grote deel rechts van de varkensschuur zijn in hun looprichting. Daarachter gaat de boerderij schuil. Wat zullen ze doen, doorlopen om de deel heen waar misschien het woonhuis is of op de deel gaan kijken misschien is daar iemand? Ze durven toch niet zo goed door te lopen en besluiten  de grote onderdeur van de deel open te maken. Ze kijken in een grote donkere ruimte. De koeien lopen ergens verderop in de wei. Alleen het paard staat in een apart hok om de hoek van de  ingang. Hij hinnikt even als ze binnenkomen. Ze wachten niet wetend wat te doen en overleggen om toch maar om de boerderij heen te lopen naar de andere kant.

Maar dan gaat er achterop de deel een deur open en komt de boer te voorschijn.

‘Wat is dat? Staan jullie hier allang? Kom gauw verder’. nodigt hij hen vriendelijk uit en klost op zijn klompen die hij aanschiet naar hen toe. Er worden handen geschud en hij gaat hen voor naar de keuken , schopt zijn klompen weer uit en loopt op zijn leren binnensloffen die hij in de klompen draagt door de betegelde keuken met het fornuis en een grote wasbak met koperen pomp naast het raam, de kleine gezellige kamer in. Er wordt door de boerin eerst ruimte gemaakt voor de kinderwagen. Er staat een grote tafel in het midden, eromheen veel houten stoelen met rieten zittingen. Onder de schoorsteen staat een potkachel en daarnaast een gemakkelijke stoel. In de hoek een kastje waarboven vlees te drogen hangt aan een balk. Aan twee kanten de ramen met ruitjes door sponningen verdeeld.

Ze worden vriendelijk en warm onthaald, er is koffie en koek. De warmte en de vriendelijkheid van deze mensen is ongekend.  Hier voel je je onmiddellijk thuis  door de warme genegenheid die als een warme deken over je heen valt. De kinderen een meisje van tien en een jongen van negen zijn nieuwsgierig naar de nieuwkomers . Opoe, een kleine tanige vrouw met een verweerd gerimpeld gezichtje, komt van het land en is een en al oog voor de baby, in de wagen. De gesprekken gaan al gauw over alle ellende die ze hebben meegemaakt. Hun vlucht uit Arnhem en de moeizame omstandigheden in Doetinchem. 
De grote kamer achter de kleine woonkamer is de pronkkamer. Daar zijn de deuren naar twee bedsteden. De boerin wijst hen de andere deur, die naar de slaapkamer, waar ze een plek met een stukje privacy krijgen toebedeeld. Zoveel luxe hadden ze niet van te voren kunnen bedenken. Ze zijn er wat verlegen mee. Maar de boerin staat erop want zelf gaan ze in de bedstee slapen.

De volgende morgen ga ik in bad. Er wordt van alles georganiseerd en klaargezet. Mijn moeder is de koning te rijk. Voor haar is het weelde dat ze mij eindelijk in bad kan doen. Mijn vader gaat met de boer het land op en bekijkt het gemengde bedrijf.  Een mooie goed onderhouden boerderij. De grote kippenren in de bongerd waar fruitbomen staan. Een ladder tegen de appelboom met goudrenetten en er staan ook hoge kersenbomen. De boer pakt een gevallen appeltje. Poetst het schoon aan zijn overal en beidt het mijn vader aan die er zijn tanden inzet.

In het kookhuus, een klein huisje tegenover de ingang van de keuken wordt een kalfje vetgemest. Uit de groentetuin aan de zijkant van de boerderij komt de groenten en daarachter zijn de graanvelden en weilanden. Langs de oprijlaan met de peppels is een veld met aardappelen.

Ze voelen zich al snel thuis en mijn moeder wil graag helpen waar mogelijk. Ze overlegt met de boerin en vertelt dat ze goed kan naaien. Er wordt van alles uit de kast gehaald om kleding van te maken. De boerin spint en breidt mijn moeder versteld en naait, er is eten in overvloed, zelfs zoveel dat mijn vader de dik belegde boterhammen niet op kan die hij meekrijgt als hij na verloop van tijd wordt opgeroepen om voor de Duitsers te werken . Iedere ochtend zorgt Opoe,  klein en tenger maar sterk als ze is door het zware werk op het land, thuis te zijn op het moment dat ik in bad ga. Ze gaat er goed voor zitten en dan mag ze ‘mien puikske’ even op schoot.  Met haar eeltige handen uitgestrekt zit ze klaar om mij in ontvangst te nemen alsof er niets mooiers op de wereld bestaat. Na een poosje vindt ze dat ik maar moet gaan slapen en geeft ze me terug aan mijn moeder, drinkt de koffie en vertrekt weer voor haar werkzaamheden.

De dochter weet het al precies, zij wil later ook naaister worden. De boerderij heeft haar nooit kunnen bekoren. 

De boer neemt mijn moeder in vertrouwen. Ze staan voor de deel met de rug naar de varkensschuur.

‘Moet je eens even goed naar me luisteren. Je weet nooit hoe de zaken zullen lopen, we hebben ook joden ondergedoken zitten en met die Duitse soldaten die ik af en toe moet inkwartieren op de hooizolder,  als het misgaat dan zou ik het fijn vinden als jij toch wat weet. Nou moet je je niet omdraaien als ik dit tegen je zeg  en mij gewoon aan blijven kijken. In de varkensschuur achter je in de linkerhoek als je ervoor staat heb ik een kistje begraven. Als er iets fout gaat dan weet jij dat, want wat erin zit, is voor de kinderen.’

Gelukkig is alles goed gegaan. Ruim acht maanden later, vlak na de bevrijding, zit hij op zijn gema, zoals hij daar altijd zit, met de stoel achterover geleund tegen het raam op slechts twee achterpoten poten, de vieze, vuile en nat geworden rijkdaalders glunderend op te poetsen.  

Wanneer mijn ouders kort daarna terugkeren naar Arnhem is het hele huis geplunderd, Zelfs de lampen zijn van het plafond gehaald. Er is niets meer.
Maar de band die in die maanden werd gesmeed is nooit verloren gegaan.

 Als kind logeerde ik er regelmatig.

Vrolijk Pasen

Saaie boel

Communicatie.
Ik vind dat toch zo moeilijk. Goed schrijven zodat het niet voor verkeerde interpretatie vatbaar is.

Bijvoorbeeld als ik schrijf dat ik verschillen belangrijk vind en het ook interessant vind om ze als zodanig te herkennen, te benoemen en te onderzoeken, wil dat nog niet zeggen dat ik niet blij ben met alle overeenkomsten die we als mens hebben. Die zijn er natuurlijk ook. Maar door de verschillen is er een grotere keuzemogelijkheid.

Ik beweer dat je niet alles op één hoop kunt gooien, voor wat betreft spiritualiteit en dat niet alles wat hetzelfde lijkt, ook hetzelfde is en dat ook de uitkomsten niet hetzelfde zullen zijn. De wegen in spiritualiteit zijn niet allemaal hetzelfde en het lijkt mij vrij logisch dat het dan ook niet allemaal tot hetzelfde resultaat leidt. Het universum is zo oneindig en divers en wij zien maar zo'n klein stukje.  Waarom zou op een gegeven moment in de eeuwigheid alles hetzelfde worden? Waarom zou dat ook nodig zijn?
Eén ding lijkt me zeker, alle mensen willen gelukkig zijn en gaan hun weg op eigen manier om dat geluk te bereiken. Maar iedereen heeft een andere definitie van geluk en zal dus ook een andere invulling aan het leven geven. Die stelling lijkt me toch algemeen aanvaardbaar.

Met spiritualiteit is het niet anders. De een wil naar de hemel, de ander wil naar het Walhalla, de eeuwige jachtvelden of misschien wil er wel iemand volmaakt worden en er schijnt ook nog een hemel te zijn voor martelaren. Je kunt gewoon meer inzicht willen krijgen, licht op je pad of terugkomen als een bodhisattva
 (bo - dhi` satt - va, sabskriet woord, wordende boeddha, heilige die zijn verlossing uitstelt om anderen te helpen)
je kunt ook nog een Boeddha worden, wie weet. Zo zijn er vele spirituele mogelijkheden, slechts één ding staat vast. We leven allemaal op een andere manier en hopen daarmee de resultaten te bereiken die we als heilzaam zien.

Ik vind het net zoiets als boodschappen doen. We willen iets halen wat we denken nodig te hebben en gebruiken daarvoor het meest geschikte vervoermiddel. De fiets, de auto, een boodschappen karretje en we halen dat wat we hebben willen. Maar je kunt niet zeggen dat de vervoermiddelen allemaal hetzelfde zijn evenmin als de boodschappen die we in huis willen halen. En toch mag iedereen zijn eigen hulpmiddelen gebruiken en zijn eigen boodschappen in huis halen met verschillende resultaten. En als je wilt weten hoe je het best kunt bereiken wat je wilt en baat hebt bij de boodschappen voor je gezondheid en het milieu, misschien wil je dan wel meer weten van de producten of vervoer middelen die je gebruikt en welke gevolgen het gebruik heeft voor je lijf en je omgeving.

Nou, zo zie ik ook de werking van spiritualiteit. Je kunt verschillende wegen bewandelen met verschillende
resultaten, het liefst die bij jou passen. Maar je kunt niet zeggen dat alles hetzelfde is. De wegen zijn verschillend, de vervoermiddeln zijn niet hetzelfde en de resultaten zullen ook anders zijn.
De geest heeft evengoed zijn boodschappen en vervoermiddel nodig. Welke middelen je hoe en waarom gebruikt dat bepaal je zelf en zoek dan het beste dat bij je past als je er iets mee wilt. En wil je er niets mee? Nou ja, we leven toch in een vrij land.
Maar nogmaals
Niets is hetzelfde zo werkt de stof zo werkt de geest. Er is, voor zover mijn logica werkt niets hetzelfde ook de uitkomsten niet. (Totdat iemand een ander plaatje logisch maakt) Het zou een saaie boel worden.

Maar een vraagteken zet ik als we denken dat we het zelf allemaal zo goed in ons eigen gevoel kennen en weten. Misschien jij wel, maar er zijn met grote overtuiging heel wat misstappen begaan in de geschiedenis  door mensen die met grote overtuiging veel leed aanrichtten.
FF checken aan wat wijzen erover zeggen en of je handelen en geest wel vriendelijk en liefdevol is, is nooit weg. En gelukkig doen wij dat natuurlijk wel. {;-) Dat zijn dan weer die mooie overeenkomsten die we in elkaar kunnen herkennen.

Ze lijken allemaal op elkaar en er is er niet één hetzelfde.

Lang leve de eindeloze verschillen.

Ruimte

Wolken drijven

in blauwe lucht

Laten we dansen

en vrij zijn

komen en gaan

komen en gaan

komen en gaan

Laten we vrij zijn

de wolken omarmen

Conditietraining

Alle mensen, ik heb het gevoel alsof ik de hele week hard gewerkt heb en het enige dat ik heb gedaan is een paar boodschapjes met de auto. Maar ja ik heb dan ook bijna de hele week op pap geleefd. Kan ik toch wel merken dat ik een jaartje ouder wordt. Je spijkert niet meer zo snel bij nadat je ziek was. Vroeger hoorde ik dat anderen zeggen, nu ervaar ik het aan de lijve.

Ach ik mag niet mopperen en ben er toch weer doorheen gerold zonder in het ziekenhuis terecht te komen. Tien jaar geleden stuurde de arts me daarheen op het moment dat het bijna over was. Maar goed. Nu weet ik het. Divertikels en PDS dat betekent dat ik in die tien jaar heb geleerd zuur te vermijden en stress, vermijden... ? ja, bijna maar vaak neem ik toch weer teveel hooi op mijn vork en nu is het me dan hopelijk duidelijk geworden dat ik keuzes moet maken.

Kom dacht ik het is misschien een goede zaak de auto vaker te laten staan en regelmatig met een oudewijven karretje boodschappen te gaan doen. Laat ik eens kijken naar zo"n ding. En dan niet zoeen als ik jaren geleden had, die binnen de kortste keren was afgescheurd maar een echte.
Hahahaha nou ik heb een echte gevonden. Je kon hem ook aan de achterkant uitklappen en bij vermoeidheid als zitplaats gebruiken. Ik zie mezelf al zitten aan de kant van de weg, auto's tellen. En als ik mijn duim opsteek wordt ik gratis thuisgebracht. Nee, ik heb hem toch niet gekocht. Ik zal eerst eens kijken wat ik nog aan ongeregeld in de kelder heb en uitproberen of ik echt vaker ga lopen met de boodschappen. Zo niet...
Nou ja de auto staat voor de deur. Ik ben gewoon niet zo'n sportieve held. Misschien zelfs liever lui dan moe. Maar nu wil ik toch echt weer even zien wat meer conditie op te bouwen.

 foto internet

Neeeee dat ben ik niet. :-)

Niet te ontwijken.

Het is heel belangrijk te weten wanneer het moment daar is om niet langer aandacht te schenken aan dingen die onze geest verstoren. Maar als we alleen maar om weten te gaan met bepaalde zaken door ze te ontwijken, blijft onze spirituele praktijk gebonden aan strikte grenzen.

Lam Thubten Yeshe, Een introductie in tantra.


Het is vaak onmogelijk om dingen die onze geest verstoren te ontwijken. De omstandigheden kunnen we niet naar onze hand zetten want soms is er geen kruid tegen gewassen, maar we kunnen er wel mee leren omgaan. Dus op het moment dat ze er zijn is de tijd gekomen er mee om te leren gaan.


Daar heb ik de laatste dagen vaak over na kunnen denken en mijn aandacht op gericht. 
Het leren omgaan met alles dat er op mijn pad komt valt onder moeilijke omstandigheden niet mee. Ik kan dan boos worden of uit mijn dak gaan, maar dat lost niets op. Toch is het juist in lastige of pijnlijke perioden mogelijk me  bewust te zijn van wat er is en wat ik voel door middel van de rust in de geest te bewaren en aandachtig te blijven. Ook is het mogelijk mijn geest te richten op dingen die voor mij heilzaam zijn. Dat is in  mijn geval bijvoorbeeld de helende  Tara  die een manifestatie is van mijn eigen helende energieën en ik zou me ook iets in een christelijke context voor kunnen stellen. Dat brengt rust in de geest en heeft een goede werking. 
Soms lukt dat niet maar door me ook daar bewust van te worden  en te weten dat het moeilijk kan zijn en dat te aanvaarden zonder het af te wijzen, waren er de afgelopen dagen ook heilzame oefeningen voor de geest. Het zette me steeds weer op mijn voetjes terug.


En dan ben ik er van overtuigd dat de dingen niet gebeuren OM ervan te leren, maar als ze er dan toch zijn KAN ik ervan leren. Want alle dingen zijn er nu eenmaal gewoon en alles kan ook mij overkomen.


Er was dus gewoon werk aan de winkel. Soms gaat dat gepaard met een pijnlijke maar, op de juiste manier gebruikt, een heilzame zeis.


Voorlopig kan ik er weer vreugdevol tegenaan al is het nog niet helemaal over. Maar de tijd zorgt ervoor dat niets hetzelfde blijft, Gelukkig.

Stukken beter.

Vandaag voel ik me voor het eerst weer een beetje 'normaal'.

Nog wel erg moe, maar nu ik weer gewoon kan eten en de pijn gezakt is, zal dat ook wel snel verbeteren.
Heel hartelijk dank voor jullie medeleven. Het is wel fijn om dan aardige reacties te krijgen.

Tot gauw.

Algehele maleise

Het bloggen maar even op een laag pitje.
Ik lig het meest van de tijd uitgestrekt met een weer eens behoorlijk opsplelend PDS. Nu waarschijnlijk met ontstekingen en hoofdpijn.

Jit Nieuwenhuis

Een paar dagen geleden was ik bij haar op atelierbezoek en ben erg onder de indruk van haar schilderijen.

Lees verder: http://ellyvandoorn.weblog.nl/

hier een klein voorproefje.

Een nieuw begin.

Wat voor moeilijkheden je ook gehad mag hebben in het verleden, je kunt vandaag een nieuw begin maken.

Boeddha.

Nou daar ga ik vandaag dan weer aanstaan !

Nog een terrasje, maar nu OP het binnenhof.

O O Den Haag

 mooie stad achter de duinen

We genoten er gisteren van het mooie weer

lees verder

Even eruit.

Een vrije dag en mooi weer. Daar moesten we even gebruik van maken.
Een tijdje geleden waren we in het Gemeente Museum van Den Haag. Toen we met het trammetje door de stad reden kwamen we tot de ontdekking dat we er nog nooit rond hadden gekeken. De weersvooruitzichten waren perfekt maar mijn pijnlijk verkrampte chronische darm speelde behoorlijk op. We besloten toch te gaan en ons deze dag niet door de neus te laten boren en dat was goed. We wandelden van Binnenhof naar Buitenhof en van Paleis naar de Paleistuinen en hebbben genoten al was het een aanslag op mijn uithoudingsvermogen.  Met mijn neus op de schoenen kwam ik 's avonds thuis maar dat versterkt de conditie heb ik bedacht. ;-)  Een nachtje slapen en vandaag schijnt de zon weer.

kinderen spelen in de paleistuin.

Niet zelf

Vorm is leegte leegte is vorm.
Boeddha's woorden:

Monniken, wat denken jullie: is vorm blijvend of vergankelijk?"
 "Vergankelijk, Eerwaarde Heer."
"Welnu, is hetgeen dat vergankelijk is, pijnlijk of plezierig?"
 "Pijnlijk, Eerwaarde Heer."
"Welnu, is het van hetgeen dat vergankelijk en pijnlijk is omdat het aan verandering onderhevig is, juist om te zeggen: 'Dit is van mij, dit ben ik, dit is mijn zelf'?"
"Nee, Eerwaarde Heer."
"Is gevoel blijvend of vergankelijk?"
"Vergankelijk, Eerwaarde Heer."
"Welnu, is hetgeen dat vergankelijk is, pijnlijk of plezierig?"
"Pijnlijk, Eerwaarde Heer."
"Welnu, is het van hetgeen dat vergankelijk en pijnlijk is omdat het aan verandering onderhevig is, juist om te zeggen: 'Dit is van mij, dit ben ik, dit is mijn zelf'?"
"Nee, Eerwaarde Heer."
"Is waarneming blijvend of vergankelijk?"
"Vergankelijk, Eerwaarde Heer."
"Welnu, is hetgeen dat vergankelijk is, pijnlijk of plezierig?"
"Pijnlijk, Eerwaarde Heer."
"Welnu, is het van hetgeen dat vergankelijk en pijnlijk is omdat het aan verandering onderhevig is, juist om te zeggen: 'Dit is van mij, dit ben ik, dit is mijn zelf'?"
"Nee, Eerwaarde Heer."
"Zijn mentale factoren blijvend of vergankelijk?"
"Vergankelijk, Eerwaarde Heer."
"Welnu, is hetgeen dat vergankelijk is, pijnlijk of plezierig?"
"Pijnlijk, Eerwaarde Heer." "Welnu, is het van hetgeen dat vergankelijk en pijnlijk is omdat het aan verandering onderhevig is, juist om te zeggen: 'Dit is van mij, dit ben ik, dit is mijn zelf'?"
"Nee, Eerwaarde Heer."
"Is bewustzijn blijvend of vergankelijk?"
"Vergankelijk, Eerwaarde Heer."
"Welnu, is hetgeen dat vergankelijk is, pijnlijk of plezierig?"
"Pijnlijk, Eerwaarde Heer."
"Welnu, is het van hetgeen dat vergankelijk en pijnlijk is omdat het aan verandering onderhevig is, juist om te zeggen: 'Dit is van mij, dit ben ik, dit is mijn zelf'?"
"Nee, Eerwaarde Heer."

"Zo moet, monniken, iedere soort van vorm die in het verleden, in de toekomst of in het heden is verrezen, groot of klein, in je of buiten je, ondergeschikt of verheven, ver weg of dichtbij, met juist begrip aldus beschouwd worden: 'Dit is niet van mij, dit ben ik niet, dit is niet mijn zelf.'"

"Zo moet iedere soort van bewustzijn die in het verleden, in de toekomst of in het heden is verrezen, groot of klein, in je of buiten je, ondergeschikt of verheven, ver weg of dichtbij, met juist begrip aldus beschouwd worden: 'Dit is niet van mij, dit ben ik niet, dit is niet mijn zelf.'"

 

Dat is wat de Gezegende zei. De monniken waren blij, en zij loofden zijn woorden. En gedurende deze toespraak, werden de harten van de monniken van de groep van vijf, vanwege de onthechting van de bezoedelingen, bevrijd.

http://www.sleuteltotinzicht.nl/s22-059.htm

Een van de moeilijkste Boeddhistische filosofiën. De afwezigheid van 'op zichzelf bestaan'.

Alles is afhankelijk van oorzaken en omstandigheden.

Maar hoe pas ik die wetenschap op mijn eigen leven toe?

Leven we niet allemaal alsof we onafhankelijk functioneren ook al weten we dat het niet zo is?

We praten over loslaten en in het hier en nu leven, waarin we ieder moment anders zijn, maar in essentie daarmee omgaan valt  niet mee. We identificeren ons met alles dat ons overkomt en maken het 'MIJN' en 'VAN MIJ' tot één geheel. Die identificatie loslaten werkt bevrijdend en laat het leven er zijn zoals het IS.

Alleen al dat in de gaten krijgen is een hele toer en gelijktijdig een verademing voor degene die daar oplettend mee om willen gaan.

Daarin hoeft de betrokkenheid met al wat leeft niet verloren te gaan, maar wordt juist versterkt!!

Gezichtsbedrog

Oorlog.

September  1944 – mei 1945

Parachutisten landen op de heide bij Ede. In Oosterbeek wordt zwaar gevochten. 

Op 18 september met in de verte het hoorbare oorlogsgeweld kondigt de baby haar komst aan. Een moeilijker tijdstip is nauwelijks te bedenken. Geen hulp of dokter in de buurt. 

"Vraag maar aan de bovenbuurvrouw of ze Moeder kan halen," vraagt. Carla aan  haar man die merkbaar nerveuzer wordt.

lees verder

Oorlog

September  1944 – mei 1945

Parachutisten landen op de heide bij Ede. In Oosterbeek wordt zwaar gevochten. 

Op 18 september met in de verte het hoorbare oorlogsgeweld kondigt de baby haar komst aan. Een moeilijker tijdstip is nauwelijks te bedenken. Geen hulp of dokter in de buurt. 

"Vraag maar aan de bovenbuurvrouw of ze Moeder kan halen," vraagt. Carla aan  haar man die merkbaar nerveuzer wordt.

Mien laat alles in de steek, schiet haar jas aan en loopt snel een paar straten verder. Als haar schoonmoeder arriveert, beslist ze dat er een verloskundige moet komen, de weeën worden heftiger. Waar haal je  onder deze omstandigheden hulp vandaan?  In het Christine Baderhuis aan de Amsterdamseweg zal vast wel iemand te vinden zijn die verstand van zaken heeft.

Manmoedig trekt Moeder haar jas aan en gaat op weg. Het is enkele kilometers verderop richting oorlogsgeweld. Onderweg moet ze langs verscheidene gesneuvelde soldaten.

Ze doet haar uiterste best en moet al haar overredingskracht gebruiken om het personeel te overtuigen van de noodzaak haar op de terugweg te vergezellen. Een dappere verpleegster gaat met haar mee terug om Carla bij te staan. 

Het wordt een zware bevalling. Geen mogelijkheden om te hechten en de verpleegkundige durft na de bevalling  in de vroege avond niet meer terug te keren naar het ziekenhuis. Doorlopend zijn de gevechten hoorbaar.

Vijf dagen later moet de hele bevolking de stad uit zijn en iedereen wordt geëvacueerd. Alles  moet achtergelaten worden.

Samen met enkele familieleden trekken Henk, Carla en de baby op de handkar richting Doetinchem om daar bij een zuster van Moeder onderdak te zoeken. Carla,  kan nauwelijks lopen en heeft borstontsteking. Vanaf Velp kan ze  samen met de baby, haar hoogzwangere schoonzus met haar dochtertje en Moeder mee in een rijtuigje.  Henk en zijn zwager gaan er met de handkar lopend  achteraan.  

Aangekomen bij tante Gerretje wordt het overvol. Dinie wordt geboren en blijkt duidelijk een gehandicapt kindje te zijn.

Carla heeft problemen met het ophouden van haar ontlasting door de problemen rond de bevalling.  Moeder schaamt zich en moppert op haar dat ze hoort te blijven zitten tot na het eten. Ze bevuilt zich en rent helemaal overstuur weg van tafel. 

Alles is op de bon, ook de zeep en de baby's kunnen maar amper gewassen worden. Evenals de kleding. Er is geen luier meer schoon. Er moet toch meer schoon goed gehaald worden. Henk en zijn zwager lopen terug van Doetinchem naar Arnhem met de handkar en komen terug met een volle kar voor schoonzus en moeder. Carla is de wanhoop nabij. Er is geen verschoning voor haar en de baby. De spanningen lopen hoog op en ze durft zich evanals Henk nauwelijks te uiten over haar onvrede en ellende. Dat doet haar schoonzus al meer dan genoeg.

Eindelijk komt er bericht dat ze verder kunnen trekken en tante Gerretje fluistert Carla in dat zij, Henk en de baby wel mogen blijven, maar Carla en Henk vertrekken samen met de anderen verder de Achterhoek in.

Helder bewustzijn

Er bestaat een vorm van spirituele oefening die tot grotere waakzaamheid en heldere bewustheid leidt;  namelijk door erop te letten hoe gevoelens, waarnemingen en gedachten opstijgen en weer vergaan, en zich dat op die momenten zelf bewust te zijn.

Anguttara-nikaya 4:41

Gelukkig zijn

Helder en open

hart vol stralend licht in mijn
beperkte leven

Een foto uit een vakantie.
We maakten een door nonnen gezongen mis mee op Mount Saint Michel. Frankrijk
Indrukwekkend mooi.

Je kunt niet houden van de zon

Ze zitten samen op de bank. Het sneeuwt. De vroege vlokken dwarrelen langs het raam. Ramses Shaffy en Liesbeth List zingen Pastorale.

‘Het blijft toch een goed nummer’, zeg ze.

‘Ja, wat kwaliteit heeft gaat niet verloren’,

‘Nee, O.K.’ terwijl ze nadenkt zegt ze, ‘dit antwoord had ik van jou niet verwacht, want dit is toch niet echt jouw soort muziek?’  

‘Dat heeft niets met goed of kwaliteit te maken, dat is iets anders dan wat je mooi zou kunnen vinden.

‘Vooral de tekst boeit me erg’, zeg ze ‘het is op zoveel verschillende manieren te interpreteren. Het doet me altijd een beetje denken aan het Hooglied in de Bijbel.

 het heeft iets mystieks’.

Ze merkt op dat ze weer op haar stokpaardje zit en laat het verder rusten. Niet omdat ze christelijk of kerkelijk zou zijn, nee ze is geïnteresseerd in filosofie en houdt zich graag bezig met allerlei religies, stromingen en mystiek. Het Boeddhisme heeft daarin haar voorkeur.

 ‘Je kunt niet houden van de zon’, klinkt het door de kamer. Nee bezitten kun je de zon niet, maar liefhebben? Alles kun je liefhebben als je wilt, want echte onvoorwaardelijke liefde behoeft geen bezit.

Het is heerlijk zo in huis te kunnen zijn en rond kijken in een veilige omgeving. Dat geeft ook de mogelijkheid je bezig te houden met denken en verdiepen in wat je wilt. Je bewust worden van alle dingen die op je pad komen. Het is opmerkelijk hoe ze nu met het leven om kan gaan. Het lijkt wel of er een ander was die in het verleden alle moeilijkheden doorleeft en doorvoelt heeft. Haar leven ziet er nu zo anders uit. Toch was ook vroeger echt haar leven.

Die gedachten versterken haar ideeën over veranderlijk- en vergankelijkheid. Er is niets dat hetzelfde blijft, ook al lijkt dat vaak wel het geval. Ze lijkt zo zichzelf te blijven en toch vindt er een voortdurende verandering plaats. Bepaalde ideeën lijken als een berg overeind te staan. Aan de ene kant is er die doorlopende verandering, aan de andere kant geeft de continuïteit van het leven je het idee dat er niets veranderd in jezelf.

Soms noemt ze haar verleden haar vorig leven.  Wanneer ze in haar herinneringen duikt komt alles weer zo reëel naar boven, dan ziet ze het als een film aan zich voorbijtrekken. Soms is het bijna onbegrijpelijk hoe ze het zo heeft kunnen laten gebeuren.

Ze heeft geen enkele moeite meer zich alles te herinneren zonder er diep in weg te zakken en zichzelf met haatgevoelens, boosheid of angst op te zadelen. Het is goed zoals het was en zoals het geworden is. Dat ging niet vanzelf. Er ligt een heel bewustwordingsproces aan ten grondslag en het vinden van de weg en de manier van leven die voor haar het meest zinvolle is.

Optimisme

Een optimistisch mens wil en kan zich verdiepen en kijken naar lijden en dood

Ik zou willen dansen

Ik ga in september, net als de kinderen naar school. Ik ben ingeschreven voor de moedermavo, de volwassen educatie.  Van de uitkerende instantie krijg ik toestemming omdat het mijn kansen op de arbeidsmarkt vergroot. Ik kan beginnen in de tweede van de drie klassen, want ik vermoed dat er nog veel informatie is blijven hangen van de twee klassen ULO die ik als kind volgde. Zes vakken zijn verplicht voor een volledig diploma. Er kan ook per vak gestudeerd worden maar ik besluit het groots aan te pakken in de hoop snel een baan te vinden om in mijn eigen kosten te kunnen voorzien. Ik wil ook graag een creatief vak doen en besluit handvaardigheid  als zevende vak op mijn lijstje te zetten. Dat zal me ook goed van pas komen in mijn zelfstandig bestaan.  Ik ben enthousiast en popel van verlangen om te beginnen.

Het is donderdag, Peters kroegdag. In de namiddag belt mijn moeder me op. Ze klinkt bezorgd.

Lees verder

Uit:

Als de hemel valt.

Ik zou willen dansen

Ik ga in september, net als de kinderen naar school. Ik ben ingeschreven voor de moedermavo, de volwassen educatie.  Van de uitkerende instantie krijg ik toestemming omdat het mijn kansen op de arbeidsmarkt vergroot. Ik kan beginnen in de tweede van de drie klassen, want ik vermoed dat er nog veel informatie is blijven hangen van de twee klassen ULO die ik als kind volgde. Zes vakken zijn verplicht voor een volledig diploma. Er kan ook per vak gestudeerd worden maar ik besluit het groots aan te pakken in de hoop snel een baan te vinden om in mijn eigen kosten te kunnen voorzien. Ik wil ook graag een creatief vak doen en besluit handvaardigheid  als zevende vak op mijn lijstje te zetten. Dat zal me ook goed van pas komen in mijn zelfstandig bestaan.  Ik ben enthousiast en popel van verlangen om te beginnen.

Het is donderdag, Peters kroegdag. In de namiddag belt mijn moeder me op. Ze klinkt bezorgd.

“Tommy komt eraan. Hij heeft hier beneden vreselijk zitten huilen. Het was weer helemaal mis boven. Ik hoorde Peter schreeuwen tegen het kind dat hij jou van kant zal maken. Hij is natuurlijk weer dronken thuisgekomen. Dat is toch geen uithouden voor Tommy. Ik heb hem gezegd dat hij bij jou moet gaan wonen, dat hij dan geen last meer heeft van zijn vaders vreselijke buien. Tommy is onderweg naar je toe. Het is nu rustig boven. Peter zal wel in slaap zijn gevallen. Nou, dan weet je het. Hij komt eraan.”

“Ja mam, goed dat je even belt.” We praten een tijdje verder tot ik Tommy hoor binnenkomen.

Ik hang de telefoon op en luister naar de geluiden van Tom in het halletje. Hoe pak ik dit aan? Wat gaat er allemaal door Tommy heen? De bedreigingen worden groter en veelvuldiger. Ik hoop zo dat Tommy het idee dat hij zijn vader zou moeten helpen op zal geven. Het is geen taak voor een kind van zestien jaar. Ik moet zorgen de juiste woorden tegen hem te zeggen. Woorden waar ik hem mee help. Ik zal vooral proberen een aanval in Peters richting te vermijden, zodat ik Tommy niet in het harnas jaag, want het is toch zijn vader. Wat is het moeilijk om tijdens emotionele zaken helder te blijven denken. Nog lastiger is het om tegenover de kinderen Peter niet aan te vallen en bevestiging voor mijn eigen doen en laten te zoeken. Ik doe mijn best maar weet dat het me meestal niet lukt. Nu moet ik heel alert zijn en niet in die valkuil stappen.

Als Tommy binnen komt hoeft hij niet veel te zeggen. Ik proef de sfeer die als een grauwe wolk om hem heen hangt. Hij is nooit erg spraakzaam, maar nu is het nog minder dan dat.

“Tommy, is er iets?” Ik wil een opening zien te vinden.

“neueueue.”

“Was het mis met je vader?”

“Jaoaoaoa.” klinkt het weer twijfelachtig.

“Ach Tom, kom toch hier wonen. Dat is veel fijner voor ons allemaal. Je kunt net zoveel naar Peter gaan als je wilt. Je kunt hem echt niet helpen.”

Hij zwijgt. Ik moet me inhouden om niet onmiddellijk verder te spreken en de stilte in te vullen. Ik wil hem zo graag overtuigen, maar ik weet dat ik met zwijgen hem meer gelegenheid geef te denken en te reageren.

“Ja maar waar moet ik mijn bureau dan neerzetten.”

Er gaat een stille juichkreet door mij heen.

“Ach lieve schat, die zetten we hier desnoods middenin de kamer.”

De kogel is door de kerk. Ik ben zo blij. Het is bijna zichtbaar hoe de grijze wolk in Tommy zich oplost.

“Kijk,” zeg ik, “hier tegen deze muur zetten we jouw bureau en in de slaapkamer kan onder het raam jouw bed nog precies staan. De deur wil dan niet helemaal open, maar daar houden we wel rekening mee.” 

Ik zou willen dansen en direct alles op willen halen, maar dat gaat niet.

De volgende dag wordt het zware stalen bureau uit elkaar gehaald voor zover dat mogelijk is en in Opa’s autootje vervoerd. Met het bed wandelen we over straat. Deze keer is het een voordeel dat ik vlakbij woon en daardoor snel geregeld. Tom is thuis en mijn huis is eindelijk compleet.

Uit:

Als de hemel valt.