Boeddha´s woorden

De stralende Boeddha zei:

Beschouw deze vergankelijke wereld als volgt:

als sterren die bij zonsopgang vervagen en verdwijnen,

als luchtbellen op een snelle waterstroom,

als dauwdruppels die verdampen op sprieten gras,

als een kaars die flakkert in een stevige wind,

als echo’s, luchtspiegelingen, en geestverschijningen, hallucinaties,

en als een droom.

De acht gelijkenissen van de illusie, uit de Prajna Paramita Soetra’s




In de context van Boeddha's leringen denk ik dat er bedoelt wordt.
Het is er wel en we ervaren alles wel degelijk, maar wij zien het niet zuiver omdat we denken dat het op zichzelf bestaat, terwijl alles afhankelijk is van oorsprong en vergankelijkheid. Dat overzien we niet en daar leven we niet mee.

Woorden

keren terug

naar het begin

Iets wordt niet.

Alles stil

Onuitsprekelijk  ruimte

waarin we leven

waarin we werken

waarin we bidden

Een laatste dagboekblad

In maart verleden jaar overleed mijn moeder. In januari schreef ik in mijn notebook terwijl ik bij haar bed zat en ze even in slaap was gesukkeld:

Ik stond in dubio de arts te bellen, maar ik was er pas vlak voor de middag en er moet ´s morgens vroeg gebeld worden voor bezoek of recepten maar gelukkig had Ingrid, de verzorgster al gebeld. Ze kreeg een hoestdrank en paracetamol voorgeschreven en dat ging ik halen.  Ze was zo moe, vertelde Ingrid, die haar weer in bed had gestopt.

 Ze is redelijk helder, maar toch ook verward. Wilde niet eten en ik ben even naar mijn eigen huis gegaan 100 meter verderop . Toen ik om twee uur terugkwam, zag ik Ingrid op de gang die zei dat ze weer in de stoel zat.

Daar zat ze dan. Zo verschrikkelijk druk met haar zakdoekje vouwen, inrollen, uitrollen en weer inrollen, haar peignoir recht trekken, links, rechts en weer links en rechts, weer het zakdoekje, zuchten steunen. Alleen al van ernaar kijken werd ik moe. De limonade had ze opgedronken en er kwam een onbekende met de thee langs. We dronken samen een kopje thee en dat ging er goed in, al viel ze tussendoor, voorovergebogen in de stoel in slaap. Met veel overredingskracht heb ik haar verteld dat ze lekker naar bed moest gaan omdat ze ziek is. Volgens mij dringt dat niet zo goed tot haar door. De paracetamol zal de ellende hopelijk wat verzachten. Met veel gestommel en gesteun vanwege de zware taak haar pyama weer aan te doen, heb ik haar  in bed geholpen. En dan liggen de dekens weer niet precies zoals zij ze hebben wil. Voor alles perfect  en naar haar wens is, ligt ze zwaar zuchtend en hoestend helemaal voor pampus.

Ze is eventjes in slaap gevallen, maar door het hoesten nu alweer wakker en onrustig.

Oud zijn is niet eenvoudig.

Hoge luchten

De menselijke maat

Wanneer is er evenwicht tussen

hoog en laag

groot en klein

goed en kwaad

licht en donker

Wat of wie bepaald het evewicht tussen beiden

Gecrashed

Ik kan wel op een heel simpele manier via een note boekje op mijn weblog, maar heb daar niet de mogelijkheden die er wel met mijn computer zijn.
Vanmorgen om 6 uur keek ik even naar de treinen  of er storingen waren zoals ik dat wel vaker doe wanneer Fer zo vroeg weg moet. Snel wilde ik weer afsluiten en drukte de rode knop van de schakelaar uit nog voor de computer was afgesloten. Dom dom dom, dat is me nog nooit gebeurd. Ik had kennelijk de slaap nog niet uit.
Helaas, compie start niet meer op en moet nagekeken worden. Ik hoop alleen niet dat ik alle bestanden kwijt ben.
Voorlopig red ik me wel even met dit miniatuurtje, maar ik heb geen e mail adressenen alle andere programma's en foto's meer bij de hand . Gelukkig heb ik gisteren alle noodzakelijke werkzaamheden voor dit moment afgerond.
Wie  weet misschien houd ik nu wel tijd over ;-)

Eens kijken of ik hier nog een fotootje op kan krijgen.
Goh, ik merk dat ik me hierop prima kan redden. Ik was toch al van plan oude foto's en schrijfsels van weblog hiernaartoe te ver[plaatsen. Dit is dan zo'n fotootje.Weer een geluk bij een ongeluk.
En ach het is maar een hobby hè. We zien wel wat het wordt.
Voorlopig heb ik het nog niet zo slecht als die wesp die vergeefs zijn angeltje uitsteekt in dat web. Ik kan nog wel uit de voeten. Nu ook nog proberen of ik in mijn e mail kan komen. Maar dat gaf  wat meer voeten in de aarde. Nou ja dan moet dat maar even wachten hoor.
Webbies kunnen altijd nog via het blog communiceren.

Marius Nuy

http://crossingmysoul.blogspot.com/ whispering of the soul


Vanmiddag om één uur reed ik naar Doetinchem waar Marius Nuy werd begraven
.
Een woordkunstenaar en ethicus in hart en nieren. Ik leerde hem kennen in 2007 via de blog en we kwamen tot de ontdekking dat we op amper een paar kilometer afstand van elkaar woonden.
Ik leefde met hem mee op zijn blogjes en we dronken heel gezellig een kopje cappuchino met amaretto op mijn balkon. Hij had geen eenvoudig en makkelijk leven. De man met de vogelkop noemde hij zichzelf. Zijn atlas was aangetast door de ziekte van Kahler. De chirurg zette zijn hoofd letterlijk op zijn schouders vast met ijzeren pennen. Daardoor leefde hij dagelijks met pijn.  Toen hij in Klimmmendaal werd opgenomen na een hersenbloeding bezocht ik hem verschillende keren.
Het leven werd steeds moeizamer voor hem met veel pijn en hij verhuisde naar Doetinchem waar Marieke hem liefdevol omarmde en de zorgen met hem deelde.
Nog maar net had hij te horen gekregen dat er meer botkanker was ontdekt en de vooruitzichten slecht waren. Een dubbele longontsteking maakte een einde aan een zwaar leven. Maar hij liet prachtige gedichten en levensverhalen achter die hij met ons deelde op zijn blog.



Heel hartelijk dank Marius voor alles wat je was en met ons durfde delen.
Rust nu maar uit van de vreselijke pijnen die je hebt doorstaan.

Groot respect en bewondering heb ik voor Marieke die hem zo trouw en liefdevol door dik en dun heeft bijgestaan.

Matkop- of glanskopmees

Artmus maakt prachtige foto's en twijfelde over haar meesjes. 

Doe ik even met haar mee, want deze is slanker dan die van haar

Wat is het? Wie het weet mag het zeggen

Joyce

Hoe vreugdevol kan het leven zijn?

Rodin

Dè Balzac

Vol verwachting zet ik mijn fiets op het grote plein voor de kerk op slot. Voor de deur op het bordes staat een meer dan levensgrote Balzac. Dè Balzac. Hij staat een beetje verloren op het bordes tegen de monumentale deuren van de Eusebiuskerk geplakt. Er is toch veel meer ruimte op het plein een paar treden lager? En dan, hadden ze hem niet beter op een sokkel kunnen plaatsen. Maar goed. Ik ga naar binnen en moet concluderen dat ik het reductiekaartje thuis op tafel heb laten liggen. Ik heb geen zin weer terug te fietsen om het alsnog op te halen maar betaal liever de volle entreeprijs in de overtuiging dat de tentoonstelling het waard zal zijn.

De volgende zware deuren geven toegang tot het middenschip van de kerk. Het is altijd weer ademen en ervaren wanneer ik een kerk binnenga. Dat doet me iets. Een gevoel van ruimte, rust en gelijkmoedigheid. Of is het iets anders? Maakt niet uit wat het is, maar het is er weer en ik ga om de hoek van de deur zitten, om die eerste indruk op me in te laten werken en een glimp op te vangen van ‘De Denker’, die achterin de ruimte tegenover me zit te doen wat hij nou eenmaal moet doen. Wat is de ruimte van de kerk groot. Prachtig ruim en leeg; na de beeldenstorm is er waarschijnlijk weinig of geen kerkelijke kunst in blijven staan. Sinds de restauratie na de verwoestingen van de laatste wereldoorlog wordt de kerk alleen nog gebruikt voor exposities en andere kunstzinnige of culturele zaken. Toch blijft de middeleeuwse rust van de ruimte voor mij onmiskenbaar behouden.

Ik kan me maar moeilijk van de stoel en het genieten losrukken om mijn rondgang te beginnen en bekijk alles nog maar even van een afstand. Wat lijken de beelden in deze ruimte klein. Toen ik Rodin voor het eerst ontdekte was de tijd waarin ik leefde en voelde heel anders. Ik voelde me vrij en ongebonden na een jarenlang slecht huwelijk. De emancipatiegolf kon me eindelijk geven wat ik wilde en daar maakte ik graag gebruik van. Rodin was een van mijn ontdekkingen. Ik ging naar Parijs om daar zijn werk in zijn eigen woon- en werkomgeving te bewonderen in een roes van ongeëvenaarde vrijheid. Ik was helemaal verkocht. Maar er is veel gebeurd sinds dien.

Dat wordt me heel duidelijk tijdens de rondgang. De beelden zijn schitterend en geen spat anders dan ze horen te zijn. Maar ik ben niet meer de vrouw van toen en ze staan in een heel andere omgeving. Het enthousiasme van die dagen kan ik nergens meer vinden. Het lyrische gevoel, de emotie, hoe was dat ook alweer? Jaren geleden heb ik alles onder bepaalde omstandigheden op een bepaalde manier beleefd en bekeken. Wat er was is er niet meer. Het is slechts een herinnering en dan nog een zwakke, want ik weet dat de ervaring heftig was. Misschien heb ik me te lang niet meer in Rodin verdiept. Het lijntje niet vastgehouden dat me aantrok. Dat was toch ook al weer ruim twintig jaar geleden. Eigenlijk ben ik zwaar teleurgesteld.

Er wordt me nog meer duidelijk. Zo werkt dat dus. Alles bestaat alleen in onderlinge afhankelijkheid. Alles kan zo onder je eigen ogen veranderen; ook zonder dat het object zichtbaar in het moment verandert. Voor oude interpretaties komen nieuwe in de plaats. Daar kun je richting aan geven en keuzen voor maken. Daar kun je energie in stoppen. Zo kun je een eigen kijk op de wereld scheppen onder allerlei omstandigheden en je eigen ervaringen beïnvloeden, waardoor je hele wereld verandert. Mijn wereld is niet meer de wereld van twintig jaar geleden. Er zijn andere dingen voor in de plaats gekomen. Ook mijn kijken naar de dingen is veranderd. Maar als je het enthousiasme in iets wilt behouden, dan moet je blijven investeren. Anders dooft de vlam.

Ik kijk nog eens om. Fijn is dat. Kom ik haal mijn fiets van het slot en trap tegen de wind in. Een illusie armer, een leven rijker.

Verlate overdenking

Uit niet zijn gerezen.

anders dan het wezen

dat ik denk te zijn

In aandachtig leven

kan ik voluit wezen

die ik werkelijk ben

Mist

Flarden mist over het landschap

In nevelen gehuld

roep ik je naam

Leeg keert mijn stem terug

Hoe kan ik je bereiken?

Ik wacht

tot de zon 

zal doorbreken

Katinka Hesselink

Geeft een lezing over het Tibetaans Boeddhisme in 

Arnhem

Jonathan Livington Seagull

Update

Toeval?
Nooit zet ik een logje in de wacht. Dit logje heb ik twee weken in de wacht gezet en vanmorgen gepubliceerd
Vanavond las ik in de laatste reacties bij Marius dat hij in het ziekenhuis ligt. En las hetzelde bij Marieke.
Ik wil het opdragen aan hen en Marius het allerbeste toewensen


2 maart Marius is van ons heengegaan
Ik wens allen die hem lief hadden veel sterkte toe.





Een stukje uit een van de mooiste films over een zeemeeuw met muziek en zang van Niel Diamond. In verschillende delen is het terug te vinden op Youtube.

De eerste bloem

De eerste bloem die op aarde groeide, was een uitnodiging voor het ongeboren lied.

Rabindranath Tagore

filosofie voor ouderen

Gistermorgen wandelde ik weer naar Vreedenhoff voor de maandelijkse filosofiekring. Een klein groepje ouderen heeft me gevraagd deze kring voort te zetten toen hij ter ziele dreigde te gaan. Voor mij was het een sprong in het diepe maar al spartelend merk ik dat ik zo af en toe kan zwemmen en het heerlijk vind.
Er komen interessante onderwerpen aan de orde waar we ons mee uiteen zetten er wordt diep nagedacht en we houden de filosofische ideeën heel dicht bij onszelf. Hoe werkt dat bij mij?

Hoe beïnvloeden onze emoties en zintuigen ons doen en laten? In gedachten maakten we een wandeling en kwamen allerlei geuren, gebeurtenissen etc,. tegen en merkten onze reacties daardoor op.
Daaruit kwamen heel wat mooie dingen naar voren en we werden het erover eens dat we eigenlijk niet anders doen dan reageren op de dingen die bij ons binnenkomen. En dat is heel veel, want een andere ingang als deze hebben wij niet kunnen vinden.
Daaruit volgen weer verschillende andere stellingen zoals:
Is het mogelijk om objectief waar te nemen. En daar halen we dan uitspraken van Kant,Hegel  etc bij.
Volgens zowel Kant als Hegel moet er noodzakelijkerwijs een "Ding an Sich" berstaan. Een werkelijkheid die volgens de eerste niet te bevatten is. Hegel is het hier niet mee eens en stelt dat we deze essentie wel degelijk kunnen begrijpen.

Zo zijn er gelukkig nog talrijke dingen om ons bewust van te worden en onderwerpen om ons mee bezig te houden.

Ook voor ouderen is er nog heel wat grond te bewerken.

Hildegard von Bingen

Kijk naar de zon. Kijk naar de maan en sterren. Kijk naar de schoonheid van de groene aarde. En denk dan na.

Hildegard von Bingen1098-1179

De merel

Die grote boomstronk was zo prachtig en hij lag daar, voor de ingang van de Heemtuin. Hij was zeker meer dan een meter in doorsnee en hol. Ik boog me eroverheen en daar zat hij. We keken elkaar aan en voorzichtig haalde ik het fototoestel naar boven. Hij bleef rustig zitten alsof hij wist dat ik hem geen kwaad zou doen. Zo stond ik zeker vijf minuten, samen met mijn kleinzoon foto's te maken. Even oog in oog met een merel alsof we communiceerden. Was hij misschien ziek met al die zandkorreltjes op zijn veren? Of gewoon onbevreesd voor onze uitstraling?

De boomstronk was een prachtige entourage

Vooruitzicht.

Het is weer bijna weekend. Alhoewel ik niet meer werk en veel vrije tijd heb, nou ja... :-) ???

Ben ik toch altijd weer blij dat het weekend is. We hoeven niet vroeg op, want een of twee maal in de week begint de dag om 5 uur 30 en daar heb ik toch zo'n moeite mee. Ik ben echt een avondmens. Toch wil ik graag solidair zijn en we staan altijd weer samen op, ook als ik eens een keer in het weekend er vroeg uit moet, maakt Fer de broodjes en zet de koffie klaar.
Wat lijkt het me heerlijk als hij ook niet meer naar zijn werk hoefde te gaan. Maar daar moeten we misschien nog wel even op wachten. Aan de andere kant is het natuurlijk erg mooi dat hij nog steeds werk heeft in deze tijd.
Maar morgen is het zaterdag en het fijnste van de vrijdag vind ik dat vooruitzicht.

Ik vind een blog toch leuker met een plaatje.

vandaar.

Vakantie

Wekelijks komt mijn kleinzoon hier naartoe. Omdat hij vanuit Markelo hier naar school gaat overnacht hij hier een of twee maal in de week en wordt hij ook al vroeg gebracht en later op de dag weer opgehaald. Aanmoediging bij zijn huiswerk heeft hij meestal wel nodig, maar nu was het vakantie en kwam hij voor de lol zonder de druk van het huiswerk.
Oma misschien kunnen we samen gaan fotograferen?
Dat was niet tegen dovemansoren gezegd en we hebben er een heerlijk middagje van gemaakt. Ik heb al een hele tijd weinig of geen foto's gemaakt en het weer is ook wat aangenamer. Ik ben nou eenmaal een koukleum.

En dit is één van zijn resultaten.

Redactievergadering

Ik zit in de redactie van het Jewel Heart Magazine. We streven ernaar om drie maal per jaar een blad uit te geven met interessante artikelen over Boeddhisme. Ik werk daar zo ongeveer tien jaar aan mee. Niet omdat ik artikelen schrijf maar ik probeer het geheel in een herkenbaar en aangenaam jasje te steken en versier het met afbeeldingen en foto's. Ik heb daar veel plezier in en alhoewel de samenstelling van de redactie  regelmatig wijzigt en Albert en ik de langstzittenden zijn is het met alle medewerkers door de jaren heen, een aangenaam samenzijn en overleg wat we er de volgende keer weer van gaan maken. Er is altijd wel wat uit te wisselen, te stoeien en te graven naar ideeën en onderwerpen. Het blad dat nu op de plank ligt ging over communicatie en het zag er wel weer mooi uit met leuke artikels. Het achterkantje wordt meestal direct gelezen door de ontvangers want Paula Boon weet er altijd iets leuks van te maken.

Enfin de vergadering is weer achter de rug en nu moet er gewerkt worden aan het volgende nummer maar hier speciaal voor mijn bezoekers even de tekst van het achterkantje van de laatste uitgave.

Vrouw: ‘Nee, ik verrek het om er heen te gaan! Daar heb ik helemaal geen trek in!’.

Man: ‘Verdomme hé, wat doe jij agressief!’

Vrouw: ‘Ja, zo voel ik me ook!’

Man ‘Maar jij bent verdomme niet de enige die er een probleem mee heeft. Je doet alsof je de enige op de wereld bent! Jij denkt alleen maar aan jezelf!’

Dat alles hoorde ik terwijl ik op een bankje lekker in een zonnetje zat. Terwijl ze wegliepen dacht ik: hoe zouden ze zich nu, na dit gesprekje, voelen? Gesteund, begrepen? Ik dacht het niet. 

Ik was een aantal jaren geleden in Plum Village in Frankrijk. Tijdens een lezing nodigde Thich Nhat Hanh een echtpaar uit om voor de groep van honderden mensen met elkaar een ‘opnieuw beginnen’ gesprek te voeren:

Vrouw: ‘Ik heb de laatste tijd gezien dat je het moeilijk had, maar ik was er niet voor je. Ik was te druk met mezelf bezig. Ik sloot me voor je af en dat spijt me oprecht. Ik wil je nu vragen om wat meer over jezelf te vertellen.’

Man: ‘Ik heb me de laatste tijd niet zo goed gevoeld. Ik was in beslag genomen door allerlei problemen. Ik was somber en terneergeslagen. Dat was voor jou niet gemakkelijk. Het is een opluchting voor me om met je te praten. Ik was er ook niet voor jou en dat spijt me. Wil je me helpen…. ?’

Het echtpaar leek alles om zich heen, behalve elkaar, te vergeten. Spreken en luisteren met een open hart in al je kwetsbaarheid. Zo kan het ook!

Ik raakte ontroerd en de tranen liepen over mijn wangen. Om me heen hoorde ik gesnif van neuzen en geritsel van zakdoekjes.

In de lotus soetra wordt aangeraden om met de ogen en oren van mededogen te kijken en te luisteren.

Wat heb ik nog veel te leren!

Staartmees

Deze foto maakte ik begin maart 2009. Ik vermoedde dat het een staartmeesje was, maar was dat wel echt zo?. Nu ik hem weer terugzie lijkt het me een heel jonge staartmees, maar toen ik naar de datum keek waarop ik hem maakte leek me dat erg onwaarschijnlijk het was 10  maart en dat is wel heel erg vroeg voor jonge vogeltjes. Ik plaatste hem nooit want  ik vond hem niet zo goed.
Nu wil ik hem jullie toch laten zien, want ook de foto daaronder is op dezelfde dag gemaakt en het lijkt wel of zijn moeder hem scherp in de gaten houdt.
Maar ik kan me vergissen. Klopt het wat ik hier neerschrijf en is het echt een jonge staartmees??
Wie weet het?

De smid in het openluchtmuseum

Hij smeedt het ijzer als het heet is.

Als liefde en vakmanschap samen gaan, verwacht dan een meesterstuk.

John Ruskin

Kantwerk

Het heeft vannacht wel weer gevroren maar het ziet ernaar uit dat we geen Elfstedentocht meer krijgen. De carnavalsstoeten liggen ook weer achter ons en het is de vraag of zulk kantwerk deze winter nog zichtbaar wordt.
Iedere dag heeft weer zijn eigenheid. Er is niet één dag gelijk aan de ander. Zoals alles uniek is in deze wereld, geen moment hetzelfde.
Als ik daar goed over nadenk kom ik tot de ontdekking hoe geweldig dat is. Een oneindige hoeveelheid  uniciteit evenals het universum, vind je alleen al op deze aardkloot . Geen grassprietje hetzelfde en daarvan mag ik me bewust zijn.

 Ik mag onderdeel zijn van dit totale universum. Het lijkt wel of ik er nauwelijks invloed op heb en toch....is er een gegeven dat alles met elkaar verbonden is. Zonder het één kan het ander er niet zijn. Dat betekent ook dat ik verschil maak. Door mijn houding, door mijn wezen, door mijn zijn. Ook al lijk ik nog zo nietszeggend en nietig.

Maar dat geeft verantwoordelijkheid. 

Hoe meer en intenser ik me daar bewust van ben hoe mooier wordt de wereld en het leven.

Hoe meer ik BEN

Een dik of een dun takje

allemaal zijn ze belangrijk om het geheel te vormen.

Overdaad

Net als het lichaam vervalt de geest vaak tot een puisterige, slecht geconditioneerde toestand, als gevolg van overdaad en comfort.


Charles Dickens


Wie de schoen past trekt hem aan zou ik zeggen in deze westerse wereld van overdaad. :-)

'Doe wat je wilt', is niet altijd een wijs advies. Het kan maken dat we grenzen overschrijden in een wereld waar overdaad voor handen is.
Daar komen we dan vaak door schade en schande achter. Het is wijzer gedisciplineerd met grenzen om te gaan. In die zin kan iets  'moeten'  heilzaam zijn, ook al hebben velen daar 'een broertje aan dood' in deze moderne westerse maatschappij van alles moet kunnen.
Niet alle beslissingen, gebaseerd op de emotie van wat we graag willen, is heilzaam.

Heel vaak is de afkeer van 'het moeten' (nog steeds) een reactie op het idee 'arbeid adelt', waarmee velen helaas vroeger zwaarwegend geconfronteerd werden.