Naar binnen keren

Als het innerlijk leven is opgedroogd, moeten we wel kunstmatige prikkels van buitenaf scheppen om in een vervangingsmiddel te voorzien, of op zijn minst zorgen voor een dermate ongebroken opeenvolging van afwisselende sensaties, dat we geen tijd krijgen om de afwezigheid van leven in ons binnenste op te merken.

uit: Illusie en werkelijkheid
     J.J. van der Leeuw

Bevrijdingsdag

Zoals Plato al schreef in een van de reacties: er gaan heel wat discussies op blogs over dat gezamenlijk herdenken. Hoe denk jij daarover Elly?



Vandaag Bevrijdingsdag.
Maar wat is een Bevrijdingsdag als we vast zitten in oude wonden? Is er dan innerlijke vrijheid?
Daarmee wil ik niet zeggen dat er aan die open wonden zonder heling voorbijgelopen moet worden.
Er zijn zoveel blokkades, beperkingen en onoverkomelijke frustraties voor velen van ons die als kind genadeloos zijn  beschadigd. Zij hebben het niet eenvoudig om het verleden achter zich te laten. Vaak is het individueel onmogelijk geworden. Gelukkig kan een enkeling zich daarbovenuit worstelen en daar kan ik heel blij van worden. Het maakt ook duidelijk dat er een mogelijkheid is om het ergste te boven te komen en weer open naar de hele wereld te kunnen kijken. Het verleden achter je te laten en te leven vanuit een open NU.

Een tijdje geleden zag ik een reportage hoe men daar in Indonesië mee omging, met de ellende die wij als Nederlanders daar hebben aangericht. Als vanzelfsprekend had het een plek gekregen en leefden de slachtoffers in vrijheid verder. Zo zijn er meer voorbeelden.

De enige manier om te leren zwemmen is van de kant afspringen waaraan je je vastklampt. Maar wie garandeert je dat je niet verdrinkt? Angst om jezelf te verliezen is één van de grootste obstakels. Dat geld niet alleen voor oorlogswonden, maar voor veel andere zaken in ons leven. Er is heel veel moed nodig om daar doorheen te prikken. Het is maar de vraag of dat in een leven haalbaar is wanneer je zwaar beschadigd bent.
Ik zou iedereen die moed toe willen wensen om boosheid, frustratie, diep gewortelde zware emoties los te laten. Verder dan wensen kom ik niet want springen moet je zelf. De ervaring alleen kan je vertellen dat je verder leeft en het mogelijk is vanuit een ander perspectief naar iets te kijken waardoor er wezenlijk iets verandert en er meer innerlijke vrijheid ontstaat. Je kunt zwemmen.

We kunnen elkaar in openheid de ruimte, de liefde en vrijheid geven om te leren zwemmen, misschien wel met zwembandjes in het besef dat het niet voor iedereen mogelijk is over beperkingen heen te stappen.

Vaak is het moeilijk een middenweg te bewandelen waar beide partijen ongeschonden uit de bus komen. Maar met wederzijds respect moet het lukken. Alles verandert voortdurend ook onze emoties rond alle voorbijgaande zaken. Daarmee leren leven en ook de veranderende emoties toelaten, dat is een begin van innerlijke vrijheid. Dat is waar ik voor staan wil.



Beperking

Vrede

'Maak mij een instrument van uw vrede. Laat mij liefde zaaien daar waar haat heerst.'

Franciscus van Assisi

Corrie schreef er een mooie tekst over.

Naamloos

Een naamloos zwijgen
zingt mij toe
als voor mijn raam
gordijnen dicht
een vreemde vogel
roept
ik luister en beluister
je aanwezigheid
dichtbij
geen glas
en geen gordijn
zijn tussen
jou en mij
en is de vogel heen
ben jij toch hier
in naamloos zwijgen
van mijn hart

Een gedicht van Suze Ophof. Zij overleed in 2006

Gerust in onzekerheid

Ervaar je leven.

We worden geboren en vroeger of later sterven we. Elk moment is gewoon wat het is. Rancune, bitterheid en een wrok tegen iemand koesteren weerhouden ons ervan te zien, te horen, te proeven en ervan te genieten. Dit zou het enige moment van ons leven kunnen zijn, dit zou de enige aardbei zijn die we ooit zullen eten, We zouden ons hierover depressief kunnen voelen of we zouden het eindelijk kunnen waarderen. We zouden behagen kunnen scheppen in de kostbaarheid van elk afzonderlijk moment.

Uit: ‘Gerust in onzekerheid’  van Pema Chödrön

Rode beuk

Al die duizenden jonge tintelfrisse blaadjes aan de rode beuk waar mijn raam op uitkijkt. 

Zo pril, zo nieuw.

Zo rood zijn ze nog niet.

Vogelflat

Valse betrokkenheid

Ik dacht zou het niet mogelijk zijn

wat ruimte te creëeren

Natuurlijk, ieder zijn eigen deel

Geen koeien in de wei

maar ook hun eigen deel

Van vogels weet ik zeker

dat zij niet kunnen vallen

dan doen we daar ons voordeel mee

Zij hoeven niet in stallen.

Ik maak voor hen een vogelflat

Dat zal ze best bevallen.

Belangrijk is dat IK

het op MIJN plekje

volledig naar mijn wensen heb

De rest

Ach

Weet ik veel!

I

Lentekriebels

Ja, zoiets moet het worden. Met veel kleurtjes en dingetjes voor een lentegevoel.
Het maagdelijke wit is verdwenen, want het begin is altijd door het kleurrijke kleurloze heenbijten.
Nu durf ik wel verder te experimenteren.
Schilderen om het schilderen.

Klaprozen

Binnenkort komen enkele schilderijen in Nijmegen te hangen bij
Jewel Heart.
Boeddhistisch Studie en Meditatie Centrum
Hatertseeveldweg 284, 6532 XX Nijmegen

Niets meer aan doen.

Ik heb de laatste hand gelegd aan het schilderij hieronder.
Ik wilde mijn oude Weblog voor schilderijen gebruiken, maar daar krijg ik zoveel vervelende spam reacties binnen dat ik heb besloten er vanaf te zien. Ik blijf gewoon mijn Magazijn gebruiken voor van alles en nog wat.
Nu het schilderij klaar is, valt ook het hele verhaal en de symbolische waarde ervan op zijn plek. Al schilderend ontstaat het verhaal en krijg ik heel langzamerhand zicht op wat er gebeurd. Even was ik vastgelopen. Iedere keer weer afstand nemen en kijken. Tot het idee zich rijpt en uitgevoerd kan worden. Voor mij spreekt het schilderij voor zichzelf. De inhoudelijkheid kan diep in me(ons)zelf teruggevonden worden.

Parijs, stad van het leven. Stad waar alles zich afspeelt. De liefde in verschillende vormen, maar ook de ellende en de armoe van de clochard. Die metaforen zijn in ieder mensenleven terug te vinden.

Afrodite  de Godin van de liefde.   De Notre Dame, de vrouw die zich ontfermt, het huis voor god met laddertjes naar de hemel  ver verwijderd van de aardse ellende. Een tent als je als zwerver het geluk hebt er een te bemachtigen om erin te wonen onder bomen, die in dit geval, bloeden.
Samengevat in een groot geheel dat Leven heet.

pfffff

Ik heb nog zoveel te doen
Zoveel te doen.

Mijn wekelijkse vaste dingen.
Filosofiegroepje voorbereiden
Jewel Heart Magazine lay-outen
De verhuizing van schoonouders helpen voorbereiden
Schilderijen expositie in Nijmegen voorbereiden
Dit schilderij proberen af te maken voor die tijd
en of dat allemaal lukt met zoveel andere zaken aan mijn hoofd ???

Ach, gewoon alles op zijn tijd.
Je kunt niet meer dan één ding tegelijk doen, toch.
Dus maak ik eerst nog maar even dit logje.

Gelek Rimpoche

UPDATE

klik onderaan op het affiche en je kunt een filmpje bekijken

met een uitleg van Gelek Rimpoche.

Toch verrast het me steeds weer.
Een tijd geleden zag ik een foto die ik van Gelek Rimpoche maakte,  voorbijkomen in  een uitzending op televisie vanuit Amerika over vrij Tibet
Nu kreeg ik een folder uit Amerika waarop een foto van hem prijkte die ik maakte.
Strelend voor mijn Ego hahaha.

Zelfkennis

Als we onszelf zouden kennen zouden we geen lessen of leraren nodig hebben.

Ik sta soms versteld van mijzelf. Dan reageer ik ergens op en dan ken ik mijzelf niet. Hoe is het mogelijk dat die situatie zoveel gevoelens oproept.
Iedere omstandigheid brengt nieuwe dingen over mijzelf aan de weet .
Hoeveel andere, ongekende omstandigheden zouden eigenschappen van mij aan het licht brengen waar ik nu nog geen weet van heb? Waarvan ik zal denken: zit dat allemaal in mij? Al die mogelijkheden, al die gevoelens en reactiepatronen van warmte, boosheid, onbegrip en begrip, affiniteit, irritatie, gevoelens van heimwee, gevoelens van thuiszijn,? Hoe aandachtiger ik word, ik kom steeds meer tot de conclusie: zowel positief als negatief, er is een wereld van mogelijkheden in mijzelf aanwezig een wereld waar ik me nauwelijks bewust van ben en waar ik regelmatig overheen wals en verder ga zonder erbij stil te staan. Soms vraagt iemand mij
Hoe gaat het ermee?
En dan antwoord ik zonder erbij na te denken: Goed hoor.
Ja ja. klopt dat altijd?
Langzamerhand krijg ik het door.
Ik ben niet die ik denk dat ik ben.

Die bewustwording kan beangstigend zijn, maar het kan ook meer ruimte geven zowel voor mijzelf als voor mijn kijk op de medemens.

Er wordt hard gewerkt aan de buitenkant

:-)

Niet waar.

Spiritueel geavanceerde mensen kunnen alleen maar proberen anderen ervan bewust te maken dat er veel meer is. Zij kunnen niet zeggen wat er te zien is, daar alle ideeën die wij over andere werelden, enzovoort krijgen, uit boeken en van mensen, ons niet kunnen laten zien wat waar is.


Radha Burnier

Thuiskomen

Als wolken aan de hemel drijven

gedachten over het landschap

Gedachten fascineren

maken blij of ongelukkig

Meditatieve aandacht

 laat  zien

ervaren

en weten

er is een keus

meedrijven met de wolken 

of terugkomen bij mezelf

Thuiskomen.

Reiger en pad

Tijdens een wandelingetje door het park aan de overkant, met mijn kleinkinderen, ontmoetten we een foeragerende reiger. Terwijl Mika zich in het speeltuintje vermaakt zitten Niels en ik met een fototoestel op wacht en kijken wat er gebeurde.

Gespannen tuurt hij in het water

Razendsnel springt hij er helemaal in

om er weer even snel uit te kruipen.

Hij heeft een pad gevangen die zichzelf opblaast.

dat kan de reiger het idee te geven dat zijn prooi te groot is om door te slikken en hem redden van een wisse dood.

.

verschillende keren doopt de reiger zijn vangst in het water 

Om hem na iedere onderdompeling weer door elkaar te schudden

Gefascineerd kijk ik naar het overlevingsdrama van de reiger

en de dood van de pad die geen kwaliiteit van leven meer heeft

evenals deze foto ;-)

Onderzoeken

Een eindeloze bezigheid die licht op verschijnselen kan werpen, maar ook altijd weer nieuwe vragen oproept. Die weg gaan en toetsen aan mijn eigen ervaringen vind ik mateloos boeiend.
Het volgende citaat vond ik terug op mijn oude weblog. Ik verplaatste het hiernaartoe.

Onderzoek jezelf. Trek alles in twijfel. Beschouw niets als vanzelfsprekend. Geloof niets omdat het wijs en vroom klinkt en uit de mond van heiligen komt. Bekijk het met eigen ogen. Dat betekent niet dat je cynisch, onachtzaam of respectloos moet zijn. Het betekent de proef op de som nemen. Meet alle uitspraken af tegen jouw ervaring, de uitkomst ervan wijst je de weg naar de waarheid. Meditatie en zelfbeschouwing vloeien voort uit een innerlijk verlangen om de werkelijkheid onder ogen te zien en bevrijdend inzicht te verwerven in het hoe van het bestaan. De hele praktijk draait om dit verlangen om de waarheid onder ogen te zien. Zonder dit verlangen blijft de praktijk oppervlakkig.

Bhante Henepola Gunaratana, Mindfulness in Plain English

Evacuatie 1944

Om de beurt stappen ze bij verschillende boerderijen uit. Daar staan ze dan. Met de kinderwagen en de weinige spullen die ze hebben wandelen ze over de oprit langs de greppel en de hoge peppels in de richting van de boerderij. Er is geen mens te bekennen. Vertwijfeld kijken ze om zich heen. Aan de linkerkant voor ze de boerderij bereiken, is een varkensstal. De deuren van de grote deel rechts van de varkensschuur zijn in hun looprichting. Daarachter gaat de boerderij schuil. Wat zullen ze doen, doorlopen om de deel heen waar misschien het woonhuis is of op de deel gaan kijken, misschien is daar iemand? Ze durven toch niet zo goed door te lopen en besluiten  de grote onderdeur van de deel open te maken. Ze kijken in een grote donkere ruimte. De koeien lopen ergens verderop in de wei. Alleen het paard staat in een apart hok om de hoek van de  ingang. Hij hinnikt even als ze binnenkomen. Ze wachten niet wetend wat te doen en overleggen om toch maar om de boerderij heen te lopen naar de andere kant.

Maar dan gaat er achterop de deel een deur open en komt de boer te voorschijn.

Lees verder

Evacuatie 1944

Om de beurt stappen ze bij verschillende boerderijen uit. Daar staan ze dan. Met de kinderwagen en de weinige spullen die ze hebben wandelen ze over de oprit langs de greppel en de hoge peppels in de richting van de boerderij. Er is geen mens te bekennen. Vertwijfeld kijken ze om zich heen. Aan de linkerkant voor ze de boerderij bereiken, is een varkensstal. De deuren van de grote deel rechts van de varkensschuur zijn in hun looprichting. Daarachter gaat de boerderij schuil. Wat zullen ze doen, doorlopen om de deel heen waar misschien het woonhuis is of op de deel gaan kijken misschien is daar iemand? Ze durven toch niet zo goed door te lopen en besluiten  de grote onderdeur van de deel open te maken. Ze kijken in een grote donkere ruimte. De koeien lopen ergens verderop in de wei. Alleen het paard staat in een apart hok om de hoek van de  ingang. Hij hinnikt even als ze binnenkomen. Ze wachten niet wetend wat te doen en overleggen om toch maar om de boerderij heen te lopen naar de andere kant.

Maar dan gaat er achterop de deel een deur open en komt de boer te voorschijn.

‘Wat is dat? Staan jullie hier allang? Kom gauw verder’. nodigt hij hen vriendelijk uit en klost op zijn klompen die hij aanschiet naar hen toe. Er worden handen geschud en hij gaat hen voor naar de keuken , schopt zijn klompen weer uit en loopt op zijn leren binnensloffen die hij in de klompen draagt door de betegelde keuken met het fornuis en een grote wasbak met koperen pomp naast het raam, de kleine gezellige kamer in. Er wordt door de boerin eerst ruimte gemaakt voor de kinderwagen. Er staat een grote tafel in het midden, eromheen veel houten stoelen met rieten zittingen. Onder de schoorsteen staat een potkachel en daarnaast een gemakkelijke stoel. In de hoek een kastje waarboven vlees te drogen hangt aan een balk. Aan twee kanten de ramen met ruitjes door sponningen verdeeld.

Ze worden vriendelijk en warm onthaald, er is koffie en koek. De warmte en de vriendelijkheid van deze mensen is ongekend.  Hier voel je je onmiddellijk thuis  door de warme genegenheid die als een warme deken over je heen valt. De kinderen een meisje van tien en een jongen van negen zijn nieuwsgierig naar de nieuwkomers . Opoe, een kleine tanige vrouw met een verweerd gerimpeld gezichtje, komt van het land en is een en al oog voor de baby, in de wagen. De gesprekken gaan al gauw over alle ellende die ze hebben meegemaakt. Hun vlucht uit Arnhem en de moeizame omstandigheden in Doetinchem. 
De grote kamer achter de kleine woonkamer is de pronkkamer. Daar zijn de deuren naar twee bedsteden. De boerin wijst hen de andere deur, die naar de slaapkamer, waar ze een plek met een stukje privacy krijgen toebedeeld. Zoveel luxe hadden ze niet van te voren kunnen bedenken. Ze zijn er wat verlegen mee. Maar de boerin staat erop want zelf gaan ze in de bedstee slapen.

De volgende morgen ga ik in bad. Er wordt van alles georganiseerd en klaargezet. Mijn moeder is de koning te rijk. Voor haar is het weelde dat ze mij eindelijk in bad kan doen. Mijn vader gaat met de boer het land op en bekijkt het gemengde bedrijf.  Een mooie goed onderhouden boerderij. De grote kippenren in de bongerd waar fruitbomen staan. Een ladder tegen de appelboom met goudrenetten en er staan ook hoge kersenbomen. De boer pakt een gevallen appeltje. Poetst het schoon aan zijn overal en beidt het mijn vader aan die er zijn tanden inzet.

In het kookhuus, een klein huisje tegenover de ingang van de keuken wordt een kalfje vetgemest. Uit de groentetuin aan de zijkant van de boerderij komt de groenten en daarachter zijn de graanvelden en weilanden. Langs de oprijlaan met de peppels is een veld met aardappelen.

Ze voelen zich al snel thuis en mijn moeder wil graag helpen waar mogelijk. Ze overlegt met de boerin en vertelt dat ze goed kan naaien. Er wordt van alles uit de kast gehaald om kleding van te maken. De boerin spint en breidt mijn moeder versteld en naait, er is eten in overvloed, zelfs zoveel dat mijn vader de dik belegde boterhammen niet op kan die hij meekrijgt als hij na verloop van tijd wordt opgeroepen om voor de Duitsers te werken . Iedere ochtend zorgt Opoe,  klein en tenger maar sterk als ze is door het zware werk op het land, thuis te zijn op het moment dat ik in bad ga. Ze gaat er goed voor zitten en dan mag ze ‘mien puikske’ even op schoot.  Met haar eeltige handen uitgestrekt zit ze klaar om mij in ontvangst te nemen alsof er niets mooiers op de wereld bestaat. Na een poosje vindt ze dat ik maar moet gaan slapen en geeft ze me terug aan mijn moeder, drinkt de koffie en vertrekt weer voor haar werkzaamheden.

De dochter weet het al precies, zij wil later ook naaister worden. De boerderij heeft haar nooit kunnen bekoren. 

De boer neemt mijn moeder in vertrouwen. Ze staan voor de deel met de rug naar de varkensschuur.

‘Moet je eens even goed naar me luisteren. Je weet nooit hoe de zaken zullen lopen, we hebben ook joden ondergedoken zitten en met die Duitse soldaten die ik af en toe moet inkwartieren op de hooizolder,  als het misgaat dan zou ik het fijn vinden als jij toch wat weet. Nou moet je je niet omdraaien als ik dit tegen je zeg  en mij gewoon aan blijven kijken. In de varkensschuur achter je in de linkerhoek als je ervoor staat heb ik een kistje begraven. Als er iets fout gaat dan weet jij dat, want wat erin zit, is voor de kinderen.’

Gelukkig is alles goed gegaan. Ruim acht maanden later, vlak na de bevrijding, zit hij op zijn gema, zoals hij daar altijd zit, met de stoel achterover geleund tegen het raam op slechts twee achterpoten poten, de vieze, vuile en nat geworden rijkdaalders glunderend op te poetsen.  

Wanneer mijn ouders kort daarna terugkeren naar Arnhem is het hele huis geplunderd, Zelfs de lampen zijn van het plafond gehaald. Er is niets meer.
Maar de band die in die maanden werd gesmeed is nooit verloren gegaan.

 Als kind logeerde ik er regelmatig.

Vrolijk Pasen