dinsdag 9 augustus 2016

65 jaar geleden

Steeds meer herinneringen dwarrelen naar de oppervlakte. Ach het zal met de leeftijd te maken hebben en ik geniet er mateloos van.
Nu zit ik met de ramen open op het balkon. De sfeer is 's zomers en zachtjes hoor ik de bomen ruisen. In de verte het gemurmel van wat stemmen. Die doen me denken aan mijn ouderlijk huis en dan plotseling ben ik weer het kind van een jaar of  acht.

Ik zit op de rand van het ouderlijk bed voor de openslaande deuren in de achterkamer. Ik kan in de verte de buren in de tuin horen praten. Het is heerlijk weer.  Ik hoefde geen jas aan naar school en ben vrolijk naar huis gehuppeld. Daar naast de deuren zit mijn moeder zoals zo vaak achter de naaimachine en ik wacht tot ze klaar is.
'Nog even een naadje stikken El en dan moet je even passen hoor'.
Dat vind ik helemaal niet zo leuk, want ik ben altijd bang dat ze me per ongeluk met het afspelden zal prikken. Maar deze keer hoeft ze de spelden niet te gebruiken. Ik sta bovenop het bed en met de schaar knipt ze voorzichtig het armsgat een beetje uit.
"Ziezo klaar trek je jurkje maar weer aan, nu gaan we een broodje eten", zegt ze.
Ik weet het zeker, morgen heb ik weer een mooie nieuw jurk.

2 opmerkingen:

  1. Wat een fijne herinnering El. Mooi opgeschreven en voorzien van een knappe tekening. Het inspireert me enorm om ook weer iets van vroeger te gaan opschrijven (al schrijvend komt er steeds meer binnendruppelen). Eigenlijk zou je het zo moeten publiceren, denk ik. Verhaal links, tekening rechts. Zou ik heel mooi vinden.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ergens rinkelt er een belletje. Heb ik dit eerder gelezen? Het komt me ook als herinnering heel bekend voor. Mijn moeder was ook zo handig en ja die spelden ...
    Mooie tekening.

    BeantwoordenVerwijderen

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...