zondag 8 juli 2012

Dagboekbladen



woensdag 14-10-2009  

Mama had niet in de gaten dat ik het was die binnen kwam. Ik durf haar nog geen knuf te geven waardoor ze me natuurlijk direct herkent, omdat ik ook nog een beetje verkouden ben en merkte ook mijn afstandelijke houding op. 
‘Elly, ben jij het?’ Ze zag er grauw uit, sprak onsamenhangend en gebruikte voor alles en nog wat verkeerde woorden.  

De ene keer ben ik bij haar en voel ik me erg betrokken en meelevend, de andere keer voel ik mijn weerstand en tegenzin. Dagelijks weer dezelfde verhalen en dingen aanhoren. De constante ontkenning van haar negatieve emoties die ze uit en als ik erop inspeel haar onmiddelijke ontkenning. 

Ze was vergeten haar bed te verschonen want ze wil alles zelf doen. Dinsdagmorgen aan de telefoon vertelde ze me dat de verzorging bij haar was binnen gekomen en vertelde dat zij het bed wel zouden verschonen.  Ze werd boos. Ze moesten eraf blijven en ze zou het zelf wel doen. Ze heeft de meisjes weggestuurd. 
Als ik haar dan probeer uit te leggen dat ze daar toch niet boos om hoeft te worden, roept ze onmiddellijk:
‘Nee, maar ik was niet boos!’

Ze is  zo bang niet aardig gevonden te worden. Ik vind dat triest en heel vermoeiend en het is voor mij een aanhoudend leerproces om daar op een geduldige manier mee om te gaan. Toen ik als aktiviteiten begeleidster in de zorg werkte, had ik daar totaal geen moeite mee had. Maar je moeder, dat is een heel ander verhaal.

Maar gelukkig al pratend, want dat kan ze, kwam de kleur weer wat terug op haar gezicht en vond ze de woorden weer wat gemakkelijker, leek minder verward.
De psycholoog, die haar afgelopen donderdag testte, heeft wel gelijk. Het is waarschijnlijk ook een vasculair probleem. Een slechte doorbloeding naar de hersenen. Als die weer wat beter op gang komt gaat het beter. Ik had een fijn gesprek met hem en ik ben blij dat hij die testjes deed. Op een gegeven moment zei ze tijdens die testjes tegen me : ‘Ik ben toch nooit boos of chagarijnig El of vind jij van wel?’
Ik heb haar gezegd dat ik haar een schatje vond en ze straalde.
Ach en dan is mijn dag ook weer goed.







5 opmerkingen:

  1. Je beschrijft het heel beeldend...toen ik de verslagen hier las terwijl je moeder nog leefde, als lezer raakte ik aan haar gehecht. Ik voel dat nu terug.
    Groetjes
    Walter

    BeantwoordenVerwijderen
  2. lieve reactie van Walter


    zelf zou ik wensen dat die positief/ negatief praatjes (oordelen/ beoordelingen) die zo sinds de jaren 80 algemeen in de mode zijn gebracht ook weer eens verdwijnen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Helemaal met je eens, vaak gaat die p/n benoeming te ver. Maar ook zonder dat concept is het niet voor iedereen eenvoudig om toe te geven dat je dingen doet die anderen in het harnas tegen je jagen of te aanvaarden onvriendelijk of agressief te zijn. Dat veranderd niets aan het feit en je wilt iets toch een naam kunnen geven...

      Verwijderen
  3. Ik vind het een heel mooie observatie, zowel van de moeder als die van Elly over zichzelf. Juist waar het eigen ouders betreft moet je veel van je eigens gevoelens verdringen en dat werkt niet goed uit!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je Sagita, dat is een bevestiging van wat ik wilde vertellen.
      Maar er komt nog bij. De irritaties vlogen me dagelijks om de orendat en het was ook een heel mooi leerproces. Het liet me zien hoever ik van werkelijke barmhartigheid verwijderd ben. Zonder er een oordeel op te plakken of er verdrietig van te worden. :-)

      Verwijderen

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...