dinsdag 26 september 2017

Eenzaam

Wat is er toch veel eenzaamheid. Zoveel mensen die achter deuren en ramen schuil gaan waar niemand naar omkijkt. Ze passen vaak niet in het straatje van wat als aangenaam wordt ervaren. Lastig om gezellig mee te converseren. Niet leuk om mee op stap te gaan en misschien zeuren ze wel teveel over hun eenzaamheid. Langzamerhand staat er niemand meer bij ze op de stoep. Niemand die een telefoontje doet en met een luisterend oor er voor ze is. Daar hebben we toch geen tijd voor.

En dan lees ik een stukje in een krant over zulke mensen die dan uiteindelijk sterven en door de gemeente begraven worden. Over dichters die hen laatste woorden meegeven om  er toch nog wat van te maken. Dat stukje in de krant riep bij mij veel emotie op. Indrukwekkend en zo mooi dat er dan toch nog iets gedaan kan worden. Erg mooi.

Iedere actie brengt een reactie teweeg en sommige verdrietige zaken nodigen uit tot een daad van medeleven. Roepen toch weer iets goeds in ons naar boven. Alleen jammer dat het vaak te laat is.

De opgeroepen emoties kunnen heel mooi en positief uitwerken. Jammer is het dat we er vaak niet  mee aan het werk gaan en er iets mee doen. We sudderen lekker in alle mooie dingen en vinden het zo verdrietig voor al die eenzamen, maar tijd ervoor vrijmaken. Ho maar. Handjes en voetjes geven en werken met de emoties. Ze een pkek geven en werkelijk actie ondernemen dat gebeurd te weinig. Uitzonderingen daargelaten.

Op facebook lees ik vaak van die pseudo wijsheden
Als jij aardig bent voor mij dan ben ik het voor jou en anders hoeft het niet. Ja, daar begint de eenzaamheid denk ik. We willen de ander niet als het te lastig wordt.
Nou kan je concluderen dat ik bedoel dat je dan alles maar goed moet vinden, maar ook dat is het niet. Je eigen grenzen kennen is belangrijk, daar gaat het hier niet om. Maar vaak denk ik ach die grenzen zijn net zo ruim als je ze maakt. Wat kan je nou gebeuren?

Misschien ben jij anders, maar ik kom dat allemaal echt bij mijzelf tegen. Ik doe vrijwilligerswerk omdat ik het zelf leuk vind, prima toch, maar ik sta echt niet te trappelen om de lastpost een luisterend oor te geven en breek het gesprek dan liever af. Ben ik anders dan jij? Of zijn we allemaal van die mensen? Mensen die nog heel wat te leren hebben om er voor anderen te kunnen en willen zijn zonder oordeel van wat wel en niet leuk is.

2 opmerkingen:

  1. Nee niet anders dan ik. Voel me aangesproken

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ai, deze komt binnen. Deze week lag er een brief van de Zonnebloem op de mat waarin ze vrijwilligers vragen. De zin waarin er sprake was van rolstoelen duwen deed me besluiten de brief opzij te leggen, maar het knaagt wel. Aan mijn spraakvermogen mankeert niets, ik zou me dus kunnen aanmelden voor een babbeltje met deze of gene.
    Stiekem troost ik me met de gedachte dat ik onze alleenstaande, bejaarde buurvrouw niet vergeet.

    BeantwoordenVerwijderen

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...