maandag 2 juli 2012

Wat maakt gelukkig?


Toen ik ongeveer tien jaar was, wilde ik balletdanseres of verpleegster worden. Als ik verpleegster werd zou ik naar Afrika gaan om daar te werken en mensen beter te maken. Die wens was sterk verbonden aan een religieus kindergevoel.
De jaren verstreken en ik trouwde, kreeg kinderen en mijn huwelijk was verre van geweldig. Na zeventien jaar echtgenote te zijn geweest liep ik weg met mijn jongste zoon (de oudste volgde later) om aan represailles te ontkomen. Ik zat vol van overlevingsdrang en moest voortdurend mijn psyche 'op een rijtje' zien te houden. Ik moest alle zeilen jarenlang bijzetten om te overleven. Weinig tijd en inzet om er voor anderen te kunnen zijn. Zelfs een kleine boodschap voor een oude tante waarbij mijns inziens teveel van me werd gevraagd, kon me tot wanhoop drijven.
Na verloop van tijd werd het me duidelijk dat ik de gevoelens uit mijn kindertijd volkomen kwijt was geraakt. Ik wilde ze hervinden maar vermoedde dat ik intussen atheïst was geworden. Ik kon en wilde me niet meer 'overgeven' aan iets buiten mijzelf waarvan ik vermoedde dat het niet bestond. Wel wilde ik weer goed zijn en goed in mijn gevoel zitten.

Huilend en angstig zie ik mezelf weer in een eerste ontmoeting tegenover haar zitten. Ze had geen antwoorden waar ik op hoopte en ik herinner mij de woorden die we spraken niet meer, maar wel wat ik voelde. Er was een weg, een weg die me niet in een keurslijf van geboden en verboden dwong om een goed mens te zijn, maar een van ontwikkeling en zelfrespect. Waarin weer openingen gevonden konden worden om er te zijn, niet alleen voor mezelf maar voor het geheel. Mezelf hervinden in het geheel.

Nu noem ik het een weg van hard werken, werken aan mezelf. Vaak is dat werken juist stil zijn en ervaren en daardoor weer openingen creëren om er te kunnen zijn (voor anderen). Nu is het me heel duidelijk. Om er te kunnen zijn voor het geheel is het eerst nodig zelf heel met het geheel te worden.
Als ik iets voor een ander wil betekenen, (In een reactie op het vorig logje schreef ik: Het enige ultime geluk dat wij kunnen bereiken is de vreugde die je ervaart als je iets kunt betekenen voor de ander.)  zal ik die weg in mezelf moeten vinden. Dat is geen weg van mooie woorden. Maar van leven met alles erop en eraan. Van momenten van stilte om de ruimte te vinden weer verder te gaan. Frustraties en confrontaties te zien, te ervaren en leren loslaten, door gaan vanuit mijn zelf gecreëerde  rustgevende middelpunt dat ik nu terug weet te vinden.. Een weg van leren er te zijn als het nodig is, zonder aan mezelf voorbij te lopen. Weten dat: als niemand het doet, dan zal ik het doen!

Het is niet alleen filosoferen OF daadkrachtig zijn, Het is filosoferen, reflekteren, mediteren en daardoor in mijn midden terechtkomen waardoor ik liefdevol daadkrachtig kan worden vanuit een middelpunt voor mezelf en voor anderen. Daar is de kracht aanwezig die niet verstoord kan worden. In mijn midden, waar niets elkaar overloopt, maar alles in rust op zijn plek valt. Dat maakt mij gelukkig.

Om dit te verduidelijken wil ik nog vermelden dat het niet gaat om de woorden maar om dat wat woorden en methoden kunnen bewerkstelligen in daadkracht.

Het leven krijgt zijn uitstraling in de handeling die de uitwerking is van ons innerlijk.


Natuurlijk raak ook ik regelmatig uit mijn middelpunt, maar als een duikelaartje weet ik het nu vaak binnen de kortste keren te hervinden.

Als de methode die ik volg niet zou werken dan ben ik niet op een juist pad aan het wandelen.




6 opmerkingen:

  1. ja, gek dat verpleegster willen worden als kind. had ik ook op gegeven moment. maar mijn vader zei : "dan breek ik je je benen"...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik wilde ook naar arme landen, een soort kindertehuis stichten. maar ht liep ook anders, een mislukt huwelijk en enkele relaties, een dochter die wat van me vraagt.
    Ik ervaar zeker geluk als ik iets kan betekenen voor anderen maar niet alleen dan hoor. het zit ook in andere dingen, vaak kleine.
    Jij kwam toen die vrouw tegen die je een weg wees, het had ook iets anders kunnen zijn denk ik. Er zijn mi vele wegen naar Rome. gelukkig maar want we zijn verschillend.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja Margreet. Iedereen heeft zijn eigen weg te gaan. Al naar wat hij of zij is en heeft meegemaakt.
      Lang leve het kleine verschil! We zijn allemaal mensen maar de diversiteit is zo groot en dat maakt de wereld kleurrijk.

      Verwijderen
  3. Ik wilde vroeger graag iets doen met kinderen en dat is groepsleidster in een medisch kindertehuis geworden. Maar niet zo lang hoor want ik trouwde jong en kreeg ons eerste kind toen ik 22 jaar was.Nu ik wat ouder word had ik graag in de bieb of een boekenhandel willen werken maar daar heb ik dus geen papieren voor.Maar ik zorg ook graag voor ouderen en zieke mensen hoor in de thuiszorg.Ach mensen zijn altijd boeiend en anderen helpen maakt me gelukkig.En als ik mensen kan helpen met boeken om voor te lezen of te adviseren zou ik ook super vinden hoor.Maar ach zo tussen werkzaamheden komen deze dingen ook wel aan bod.Ik heb wel een bloedje hekel aan manipulatie op wat voor gebied dat het ook is.Mensen leren zelf op zoek te gaan dat is mijn motto.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik wilde tekenaar worden. Ik was toen 9 jaar. Mijn ouders riepen om het hardst: daar kun je je brood niet mee verdienen. Tekenen moet je maar doen als hobby. Dus werd ik geen tekenaar. Hun woorden voelden als een bittere teleurstelling. Pas veel later begreep ik dat een mens uiteindelijk zelf beslist wat hij wil. En hoe zijn weg dan loopt, weet ook hijzelf niet. Ik ben het er helemaal mee eens dat ieders weg op een of andere manier de goede weg is. Maar je kunt elkaar wel dingen aanreiken en daarover van gedachten wisselen. Dat doe jij en dat is de kracht van je blog.

    BeantwoordenVerwijderen

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...