zondag 22 januari 2012

Dat hoor ik niet graag.

Schrijfveer

"O wat heerlijk," dacht ik toen ik op het raam van de coupé 'stilte'  zag staan. Ik was in een stilte coupé terecht gekomen. Veel ervaring met treinreizen heb ik niet en sedert nog geen jaar maak ik sporadisch een treinreisje. Leuk vind ik het. Ik ging er gemakkelijk bij zitten, want voorlopig hoefde ik niets anders dan stilletjes naar buiten kijken en genieten van de beelden die zich voor mijn oog ontrolde zonder afgeleid te worden door van alles en nog wat.
Bij het volgende station vulde de ruimte zich met nieuwe passagiers die kennelijk ook een leuk tripje hadden. Nou ja, ze zouden zo wel stil worden, veronderstelde ik. Maar nee hoor, ze kwettterden rustig verder en iemand merkte op dat het een stilte coupé was. Ik voelde de boosheid naar boven kriebelen. Zo aandachtig mogelijk keek ik ernaar en probeerde afstand van die emotie te nemen. Ernaar te kijken zoals ik dat de laatste jaren gewend ben te doen. Nee, dat ging niet zo eenvoudig en ik zuchtte maar eens diep.Het bleef kriebelen. De stilte diep in mijzelf, waar het uiteindelijk om draait was danig op de loop.
Bij het eerstvolgende station heb ik de moed opgegeven en ben ik ondanks alle aandacht en het inbouwen van rust, gevlucht voor mijn eigen boosheid die ik niet wilde. In de gezellige praatcoupé kwam ik weer een beetje op orde en vervolgde welgemoed mijn reis.
Ja, zo snel laat een mens zich beïnvloeden door een woordje. Stilte.

Er is dan kennelijk helemaal niets meer dat ik graag hoor.

1 opmerking:

  1. tja zoiets heeft ook met aanvaarden te maken hihihi leuk om te lezen Elly.super geschreven!

    BeantwoordenVerwijderen

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...