maandag 19 december 2011

Onzekerheid

Helemaal niets is zeker. Het is goed om daarvan doordrongen te zijn.
Als ik naar mijn onzekerheid kijk is het de basis om juist sterker in mijn schoenen te staan al lijkt dat heel tegenstrijdig. Ik hoef niet meer iets te zijn waar ik zeker van ben, gelijktijdig ben ik me ook bewust dat ik het verschil uit kan maken en dus belangrijk zonder me daarmee te identificeren en te denken dat IK zo belangrijk ben.

De onzekerheid leert me van ieder moment te genieten. Niet omdat het volgende moment beangstigend kan zijn, waardoor ik in vergelijk met dit goede moment daarvan kan genieten, maar gewoon omdat het is zoals het is.
Het is zinloos op dingen vooruit te lopen om er bang van te worden, maar wel om eraan te werken nu, en de toekomst te verbeteren of ter zijner tijd niet in paniek te raken als er iets misgaat. Ik vind het een goede mogelijkheid om me nu bewust te worden van alle mogelijkheden en ermee om te leren gaan. Wat heb ik eraan er nu over in te zitten voor het geval Nederland misschien onder water komt te staan of me zorgen te maken voor als ik zwaar ziek zou worden. Maar ik kan me wel inzetten om nu vrede te hebben met die onzekerheid en daardoor te hopen dan niet in paniek te raken. Geen onverschilligheid, maar me bewust worden van alle mogelijkheden of onmogelijkheden. Zo kan ik op een positieve manier van onzekerheid gebruik maken door er nu een weg in te vinden. Of dat helpt?? Ach baat het niet schaden doet het me zeker niet. Het geeft me wel (bij benadering) meer inlevingsvermogen hier en nu, voor mijn medemens in nood. Want daar draait het hele leven voor mij om. Te leren er te zijn als en waar het nodig is.


Werken met de zekerheid van de onzekerheid geeft me ruimte om de angst voor toekomst en het verleden los te laten.

Zo flexibel leren leven en omgaan met de omstandigheden en een (traumatisch) verleden los te laten, geeft me een zekere basis in de onzekerheid van het totale bestaan en de onzekerheid in mezelf.

 Ik ben me ervan bewust dat er nog veel vragen overblijven en er dingen zijn, vooral als kinderen iets wordt aangedaan, die (soms bijna) onherstelbare schaden aanrichten omdat het vertrouwen in een basis kapot gemaakt wordt en er grote letsels worden opgelopen.

Niets meer om je aan vast te grijpen?

Of vind je toch een basis in jezelf?

Vragen hebben het antwoord reeds in zich.











5 opmerkingen:

  1. Foto van het eenvoudigste grasje ( in bloei en zo helemaal zelfstandig) in de zonneschijn ontroert me zodat ik zong: ""ik wou dat ik dat grasje was""
    dank en hartelijke groet!,
    josiene

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Jij bedankt voor je reactie Josiene.
    Je brengt me een glimlach.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Josiene is leuk. Haar reacties zijn zinvol. Ik heb ooit eens wat bits gereageerd op haar reactie bij mij, maar daar heb ik spijt van. Sorry Josiene.

    Als je accepteert dat er niets is om aan vast te grijpen, dan heb je toch al een basis. Als je weet dat je valt maar als vallen je niks uit maakt, dan is het toch allemaal goed?

    BeantwoordenVerwijderen
  4. daarom ook Platoonline trof het grassprietje me zo...want woei de zomerwind zo'n beetje toen Elly de foto maakte? en al was het een herfststorm geweest: het eenvoudige grassprietje was geworteld gebleven en had zich opgericht.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Elly, ik kan niet meer op mn blog terecht maar schrijf elke dag wel wat op de site: Trouw Schrijvers op de afdeling: Herberg de kleine hemel. We zitten daar al zowat op 1000 reacties. Vooral in december bieden we er een warm welkom (hum) aan bezoekers.Of ken je het daar al? De Herberg ligt aan een zandweg.

    BeantwoordenVerwijderen

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...