dinsdag 1 januari 2013

Laten we er zijn voor elkaar

Je kunt ernaar kijken tot je een ons weegt en steeds weer iets anders zien.
Het is maar gewoon een beetje water. H20 weet je wel. Je kunt het drinken. Maar hier ziet het er toch heel anders uit. Het is hard en koud niet handig om het te consumeren.
Schaatsen kun je er ook op en dan doe je meteen iets aan je conditie. Maar wel oppassen als je valt kun je wel je botten breken.
Maar wat is het nou eigenlijk? Waterstof en zuurstof in een bepaalde verhouding, En je hoeft er maar een vuurtje onder aan te steken dan verdampt het en lijkt het helemaal niets meer. Weg is het.

We denken dat we daarmee precies weten wat er aan de hand is. Wat het is en hoe het zich gedraagt terwijl er onderzoekingen zijn die uitwijzen dat de kleinste deeltjes zich anders gerdragen dan in onze wetenschappelijke onderzoekingen met haar uitkomsten mogelijk is.
En dan nog, hoe komt het water hier. Hoe is alles hier op aarde begonnen, waar komen we vandaan met aarde en al? Nou dan kunnen we nog veel verder onderzoeken en komen in het universum terecht en vandaaruit bij de oerknal en dan....

Stop

Dan kom ik in een ruimte te staan waar ik niets meer van weet.
Laatst zag ik een documentaire over een reis naar het binnenste van de aarde. De ene korst na de ander werd bekeken en ik zag schitterende gesteente tot in het vuur van het midden der aarde en dan is er ook nog de kern... ja daar weten we helemaal niet over. Totale onwetendheid. Hoe wordt onze aarde in stand gehouden? Kennelijk door die kern waar we totaal niets over weten.

Waarop is ons leven opgebouwd?
Op totale onwetendheid.

Wie durft er nog te staan in die ruimte? Wie durft nog ervaren dat alles opgebouwd is uit oorzaken en gevolg waarover we niets weten als we tot de kern door willen dringen. De micro en de macro wereld zijn uit dezelfde structuren opgebouwd ook ons persoonlijk leven hangt daarmee samen.
De kern, de bron, het alomvattende waar het uit voortkomt. Wat weten we? Niets. Wat is god? Waarom denken we dat we dat weten?
Waarom interpreteren we van alles over 'hem', iets dat aan onze interpretatie te boven gaat, met een geloof en zeggen dat het de waarheid is?
We doen niet anders dan met ons domme verstand interpreteren op basis van niet weten. Een leuke bezigheid, maar zeg alstjeblieft niet dat jij weet wat de waarheid is. Zolang we niet weten waar we vandaan komen is het ook onmogelijk te weten waar we heengaan. En als je zo'n geloof wel nodig hebt is dat prima. Niets mis mee, maar denk niet dat je er de wereld mee moet redden.

Ik wens iedereen de moed toe om in 2013 in die ruimte te staan en alles te laten zijn zoals het zich voordoet zonder interpretatie en oordeel op basis van eigen ideeën. Een ruimte die alle mogelijkheden biedt om er te zijn zoals we er zijn. Ieder in zijn of haar unieke bestaan. Met alles erop en eraan. Laten we er zijn voor elkaar en daar een zinvol leven uit opbouwen. Iemand op haar sterfbed zei eens in volle rust: 'ik laat me verrassen'. Misschien kunnen we ons dan na zo'n opgebouwd zinvol leven laten verrassen door het alomvattende.

maandag 31 december 2012

IJskoud wonder

Het hele proces van wetenschappelijke ontdekkingen is eigenlijk een constante vlucht voor wonderen.

Albert Einstein.

Toch is het wel een ontdekking als wonderen door wetenschappers bevestigd kunnen worden en er zijn gelukkig wetenschappers die daar een weg in weten te vinden.


Lichtpuntjes

Het einde van dit jaar wordt voor ons getekend door het afscheid nemen van drie familieleden. Ik hoop dat zij die achterbleven in het nieuwe jaar een weg zullen vinden in hun verdriet en het leven vol liefde en moed op kunnen pakken.
Zelf hoop ik dit jaar op  wat meer rust in de familie omstandigheden en  komt er dan ook weer wat meer aandacht vrij die ik aan mijn blogjes kan besteden.

Ik wens iedereen zoals je in mijn header kunt zien een heel goed en gezond nieuwjaar toe.
Hopelijk weet ieder voor zich overal een lichtpuntje in te ontdekken. Ook als het niet zo meezit.


zondag 30 december 2012

Hoe eindig alles is.

Dat komt aan het einde van dit jaar wel heel erg dichtbij.
De laatste drie weken word ik daar heel direct mee geconfronteerd.
Toen we thuiskwamen van de crematie van mijn schoonvader lag er de overlijdenskaart van een nichtje in de brievenbus naar wiens uitvaart we gingen en nu moeten we weer afscheid nemen van een neef van Ferry's kant die ik op de crematie van Pa nog een dikke knuf gaf. Beiden, nicht en neef in hun zestigste levensjaar.

De eindigheid van al wat er is wordt me duidelijk onder de neus geschoven en dat brengt toch altijd weer verdriet met zich mee. We hopen dat we er dan voor elkaar kunnen zijn als ondersteuning. Helaas neemt dat het gemis niet weg voor de dichtst bijzijnde.

Ik wens iedereen veel sterkte.


Blogarchief

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...