vrijdag 19 maart 2021

Flarden

 Ze dacht nooit meer na over het verleden. Het was tientallen jaren  geleden dat ze het achter zich had gelaten.  Ze wist wel dat er velen waren die na traumatische ervaringen de weg terug niet meer wisten te vinden en hun hele leven in een verwerkingsproces bleven zitten, maar dat was haar bespaard gebleven. Niet alleen geluk maar ook een grote inzet had ze geleverd om zich er bovenuit te worstelen. En dat was haar gelukt. Natuurlijk had het lang geleden heel wat jaartjes in beslag genomen om iedere keer weer een stukje achter zich te laten en de gewoonte patronen die zie had opgebouwd als een soort overlevings mechanisme weer af te breken. Ze had daarbij alle mogelijke hulp gehad die ze zich maar wensen kon en gelukkig de beste weg gevonden die bij haar persoonlijkheid paste gevonden. Geluk was het dat ze daartoe in staat was geweest en alle kansen had aangegrepen. Ook het proces van het loslaten van waarden die ze als zichzelf zag maar dat uiteindelijk niet bleken te zijn, hadden heel wat traantjes gekost. Een hele weg om te leren zien welke zelfbeelden ze allemaal had opgebouwd en weer losgelaten.

Nu was ze een vrij mens die niet meer beperkt werd door dingen uit haar verleden. En dat ze schreef kwam hoofdzakelijk voort uit het feit dat ze graag schreef en onderwerpen nodig had. Wat was er nog mooier dan uit je eigen leven te kunnen putten waarin een hele wereld aan mogelijkheden lag. Een verwerkingsproces was het niet meer. Ze kon het vrij gebruiken. Dat was al zo geweest in het eerste boek dat ze schreef en nu leek het wel dat zelfs de laatste kruimels waren weggeveegd. Maar dat mocht ook wel na zoveel tientallen jaren vond ze.

Ze vroeg zich af hoe het mogelijk was dat de een het hele leven in een soort verwerkingsproces blijft hangen en de ander niet. In de Boeddhistische filosofie en lessen had ze geleerd dat het ego de grote schuldige was van al het lijden en natuurlijk staat dat hier nu een beetje kort door de bocht en waren daar vele leer momenten en onderbouwingen mee gepaard gegaan. Ze was  ook daar heel wat jaartjes mee bezig geweest om daar de vinger achter te krijgen. Niet dat ze dat volkomen door had en ook zo kon leven, daar zou ze haar hele leven wel voor nodig hebben. maar die wijsheid had haar vele stappen doen maken zodat ze  weer op haar eigen beentjes kon gaan staan. 

Het was een doorlopende wisselwerking geweest van eerst het opbouwen van een eigen persoonlijkheid die er mocht zijn zoals die was en stevig in je schoenen komen te staan en daarna de zoektocht. Leren zien waar de persoonlijkheid door gedreven wordt en dat is meestal  door een egocentrische houding. Ze had leren inzien dat die egocentrische houding wel degelijk een boosdoener is en niets met een krachtige persoonlijkheid te maken heeft.  Het is niet zo tegenstrijdig als het lijkt. Het leren kijken vanuit een breder perspectief dan de egocentrisch gerichte gedrevenheid en de meer open persoonlijke houding die breder was dan het alleen gaan voor jezelf en die twee duidelijk te leren onderscheiden zonder veroordeling en een opgeheven vingertje van dit mag wel en dat mag niet, had ze als een ware zoektocht en een altijd weer fascinerende belevenis ervaren om meer duidelijkheid te krijgen in haar eigen functioneren. En nog was ze daar dagelijks mee bezig. Iedere keer weer analyserend waar en hoe ze met dingen bezig was.  Dat hield nooit op.

Het had haar in ieder geval geholpen om uit het lijden aan het verleden te stappen en het dagelijks leven met alles wat er was meer leren omarmen. En dat was ook haar dagelijkse doen en denken. Op een goede manier om leren gaan met alles wat er is, niets uitgezonderd. 


Ze zou toch maar weer eens in het verleden duiken want uiteindelijk was ze nooit geweest die ze nu was zonder haar verleden en alle mensen om haar heen die er voor haar waren geweest en die er nu waren. Want iedere dag waren er weer nieuwe dingen te leren. En ze was zich bewust dat ze juist van de grootste confrontaties het meeste geleerd had. Dat maakt het leven zo boeiend. 




Verkiezingen



De verkiezingen zitten er weer op en zoals al zo vaak gebeurde de laatste jaren is de uitslag een tegenvaller voor links. Maar nu wel extreem. Ik had er, na alle ellende met het rechtse kabinet de afbraak van alle zorg en de affaires rondom de fraude die geen fraude was en niet te vergeten de ellende van de aardbevingen in Groningen, wel iets anders van verwacht.

Het laat maar weer eens overduidelijk zien hoe betrokken sociaal Nederland zich voelt bij de medeburgers die op een of andere manier in het verdoemhoekje zijn geraakt. We staan te klappen voor de zorg we roepen ach en wee bij alle misstanden en lijken betrokken bij de minima en mensen die uitgestoten worden en de ellende van het beleid ervaren, zolang als we zelf maar voor in de rij kunnen staan als er uitgedeeld gaat worden en dan tellen anderen even niet meer mee.

Opmerkelijk voor dat soort gedrag vond ik Maarten van Rossum voor wiens inzichten ik wel respect kan hebben maar minder voor de manier waarop hij misbruik maakte en voorkroop bij het injecteren zonder zich af te vragen wie hij in werkelijkheid benadeelde. Ik vind dat een schoon voorbeeld van hoe het werkt en hoe betrekkelijk betrokkenheid is.

Als puntje bij paaltje komt gaat iedereen voor zijn eigen hachje. Er zijn maar weinigen binnen het linkse blok, al degene die zich inmiddels sociaal in betere omstandigheden bevinden en financieel niet meer  lijden aan minimale leefomstandigheden, die de angst voor de eigen portemonnee laten varen en open blijven staan voor de sociale minima en degene die door omstandigheden in een zware positie zijn geraakt. We vergeten maar liever dat we op ieder moment  ook zelf in een penibele situatie in dezelfde ellende terecht kunnen komen Ja, dat vergeten we maar liever en blijven gaan voor ons eigen hachje.

Dat is Nederland en misschien wel de hele wereld op zijn smalst. Niet kijkend naar het totaal. Onwetend van de onderlinge afhankelijkheid van alles. Ik kan het alleen maar echt goed hebben als jij het ook goed hebt. Het lijkt een ver van mijn bed show maar niets is minder waar.


Mijn laatste hoop voor hier op dit moment is dat Kaag en Rutte over links kunnen en willen gaan en er toch al is het maar iets, een socialer beleid uit voort zal komen. Voor mij is het een overdenking om open te blijven staan voor alle problemen van allen die het minder hebben dan ik en daarvoor te blijven gaan ook al gaat dat geld kosten in mijn persoonlijke portemonnee. 





donderdag 18 maart 2021

Flarden

Onder het label Flarden ga ik. ja je raad het, flarden uit mijn leven schrijven.


 Hoe was en voelde ze zich ook alweer zo in die periode vlak na de scheiding met een boze ex die haar wist te vertellen dat hij een pistool in een kluisje had liggen om haar overhoop te schieten wanneer hij haar met een ander zou betrappen.  Ze was bang dat wist ze nog wel  maar nog meer angst had ze dat de kinderen aan hem overgeleverd zouden zijn als haar iets overkwam, dus ging ze met het karige budget dat ze had want zelfs een bijstandsuitkering was in eerste instantie niet mogelijk zonder een woon of verblijfplaats, naar de notaris om een testament op te maken waarin ze liet beschrijven dat ze haar lieve nicht tot voogd benoemde. 

'Je weet toch wel dat hij dat aan kan vechten' wist de man haar te vertellen. Ja, maar zij had gedaan wat ze kon.  Meer was niet mogelijk.




Het is weer zo laat

 Regelmatig heb ik een gevoel alsof alle energie uit me is weggetrokken. 

Ontbijten, douchen, aankleden pffff. Even met de trap een pak bovenin de kast leggen en ik ben volkomen uitgeput. Geen idee waar het vandaan komt. Er zijn dagen dat ik overstroom van energie en zo plots is alle energie weg en ben ik nog te moe om de armen in de hoogte te krijgen. 

Gisteravond was ik al erg moe en ging eerder dan gewoonlijk naar bed en 's morgens heb ik moeite met opstaan. 

Ik drink te weinig, zou dat het nu ook weer zijn? Een glas water... potverdrie ik geloof inderdaad dat het een beetje helpt. Heel langzamerhand al tikkend achter mijn laptopje, wat ik graag doe, voel ik langzaam de lust en energie weer iets terugkomen. 

Misschien moet ik een beetje beter op mijzelf passen. Maar goed ik vind het al heel wat dat ik mijn lijf zo goed ken dat ik het herken dat ik te weinig heb gedrinken 

Wat heerlijk zo te ervaren en goed op het lijf te letten zodat ik er iets mee kan doen. En als dat niet lukt omdat ik echt moe ben, nou dan gewoon een dagje lekker niks.

En de boom hier voor de deur staat weer volop in  bloei. Prachtig. Te lastig om er op dit moment een mooiere foto van te maken.







Blogarchief

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...